Σάββας Ιακωβίδης
Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφόρησαν φωτογραφίες πολιτικών προσώπων με συλληφθέντα και υπό κατηγορία για παράνομες δραστηριότητες, γνωστή «θεοσεβή» επιχείρηση. Ο απλός πολίτης μπορεί να διερωτηθεί ποιοι και τι είδους δεσμοί πιθανόν να συνδέουν πολιτικούς και αν συνιστούν ενδεχόμενες υποθέσεις διαφθοράς. Επειδή σε φωτογραφίες εικονίζεται και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Αν. Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, σε δηλώσεις του στην κρατική τηλεόραση, υποστήριξε:
«Δεν υπάρχει η σχέση που μπορεί να υπονοηθεί ανάμεσα στους δύο. Ο Νίκος Χριστοδουλίδης γνωρίζει κόσμο απ’ όλα τα κοινωνικά στρώματα» και «το πρόσωπο αυτό (ο επιχειρηματίας) έχει φωτογραφίες και με άλλους πολιτικούς. Ο Πρόεδρος είναι υπόλογος για πράξεις του και δεν μπορεί να είναι για πράξεις άλλων, με τους οποίους μπορεί να έχει φωτογραφηθεί».
Είναι σύνηθες φαινόμενο στην Κύπρο πολιτικά πρόσωπα να επικοινωνούν, να προσεγγίζουν ή και να συναινούν με τους πολίτες των κοινωνικών στρωμάτων. Θεωρητικά, είναι αδύνατον να διερευνηθεί ο βίος και η πολιτεία ενός εκάστου πριν ο πολιτικός επιδιώξει να επικοινωνήσει με τους πολίτες. Ναι, αλλά, ο υπό κατηγορία επιχειρήσεων ήταν πολλαπλώς προβεβλημένος και εμφανώς στενά διασυνδεδεμένος με πολιτικά πρόσωπα, με τα οποία φωτογραφιζόταν και είχε στενές ή και άλλες επαφές.
Αυτά δεν σημειώνουν ότι πολιτικοί διεπλάκησαν σε κατ’ ισχυρισμόν παράνομες δράσεις της επιχείρησης. Όμως, τίθεται ξανά η γνωστή ρήση: «Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια». Η αποκάλυψη αυτή αποδίδεται στον Ιούλιο Καίσαρα, όταν χώρισε με τη δεύτερη σύζυγό του, Πομπηία Σύλλα, για να παντρευτεί μια άλλη γυναίκα με μεγαλύτερη πολιτική επιρροή.
Ο Ιούλιος Καίσαρας ενήργησε για λόγους καθαρά πολιτικών συμφερόντων. Στην Κύπρο, το άλλοτε νήσο των Αγίων, το συμφέρον είναι εξακτίωσή του κομματικού, πολιτικού προς το οικονομικό και επιχειρηματικό, με την κατάληξη της καλπάζουσας και ανεξέλεγκτης διαφθοράς: Είναι η μεγαλύτερη, η πιο δυσώδης, η πιο δυσώδης και δηλητηριώδης γάγγραινα της Κύπρου. Έχει διαποτίσει όλον τον κοινωνικό τρόπο σε βαθμό πλέον ανήκεστο, όσες περί του αντιθέτου διακηρύξεις και αν ομνύει ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης.
Ανοίξτε μια εφημερίδα, περιηγηθείτε σε μια ιστοσελίδα, παρακολουθήστε ένα τηλεοπτικό δελτίο: Βρόμα, αηδία και δυσωδία παντού! Χρυσοφόρες διαπλοκές, σκάνδαλα, ευνοιοκρατία, αχρηστοκρατία, ατιμώρητη λεηλασία του δημόσιου πλούτου, ιδιοτελείς συναλλαγές και εξάρτηση από ισχυρούς οικονομικούς και επιχειρηματικούς παράγοντες. Και, φυσικά, διαθρυλούνται πολλά για συναλλαγές υψηλών «επωνύμων» με το οργανωμένο έγκλημα.
Το χρήμα είναι η κινητήριος δύναμη για να χτιστούν καριέρες, να καταγραφούν θέσεις, να επιβληθούν πολιτικές, να αναιρεθούν καταγγελίες ή να φιμωθούν στόματα. Τις προάλλες, λίγα μόνο μέτρα από τον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό της Λάρνακας, έγιναν πρωτοφανή επεισόδια με ρίψη πυροβολισμών. Αν δεν δινόταν εντυπωσιακή δημοσιότητα, επισήμως θα αναφερόταν ως ακόμα ένα απλό γεγονός σύγκρουσης φατριών του υποκόσμου.
Η πραγματικότητα είναι τραγική και εφιαλτική: Όλοι στη Λάρνακα (όπως και σε άλλες πόλεις της Κύπρου) γνωρίζουν για τις πατρίδες του εγκλήματος και της παρανομίας, ενισχυμένες και με ξένους που πωλούν «προστασία». Κατονομάζουν πρόσωπα και ηγήτορες. Η Αστυνομία δεν… γνωρίζει; Βεβαίως και γνωρίζει, αφού, πριν από λίγο καιρό, ο τέως Υπουργός Δικαιοσύνης είχε κομπάσει ότι χαρτογράφησαν το έγκλημα και τις δραστηριότητες του υποκόσμου. Και λοιπόν; Γιατί δεν προχώρησαν στη συντριβή της παρανομίας;
Απάντηση απλών πολιτών: Είτε η Αστυνομία δεν μπορεί επειδή δεν έχει μέσα, νομικά και άλλα, είτε υπάρχει τέτοια διαφθορά μέσα στο Σώμα, ώστε να αχρηστεύονται εκ προοιμίου προσπάθειες για ν’ αντιμετωπιστεί η εκνομία. Υπάρχει και μια τρίτη εκδοχή: Υπόκοσμος και πολιτική είναι αδέλφια… δίδυμα! Ο νέος Υπουργός Δικαιοσύνης, πρώην στρατιωτικός, κάλεσε την Αστυνομία «να φορέσει άρβυλα» και να εξαπολυθεί στο κυνηγητό του εγκλήματος και της διαφθοράς. Ποιαν Αστυνομία; Αυτήν που βάλλεται πανταχόθεν για ανεπάρκεια, σαπίλα και φοβία έναντι του υποκόσμου; Αυτήν που είναι διαχρονικά υποστελεχωμένη και χωρίς μέσα;
Αυτό το καρκίνωμα της διαφθοράς ανάγεται στις αρχές της ίδρυσης του κυπριακού κράτους. Έκτοτε, ευνοιοκρατία και κομματοκρατία, πολιτικές και οικονομικές κρίσεις, διαπλοκές, καταχρήσεις και συμφέροντα, προπάντων η ατιμωρησία, άνδρωσαν το τέρας. Καθ’ ομολογίαν αρμοδίων, είναι βήματα μπροστά από την Αστυνομία και τους Νόμους. Οι ευθύνες κυπριακών κυβερνήσεων και κομμάτων για τη διαφθορά και την ασύδοτη προκλητικότητα του υποκόσμου είναι ασήμαντες.
Η διαφθορά είναι σύμφυτη και συμβαδίζει με την πολιτική. Οι Κύπριοι πολίτες έχουν απαυδήσει και αποστασιοποιηθεί από την πολιτική και τους πολιτικούς, επειδή τους καταγγέλλουν ως τους πρώτους ενόχους για τη σήψη και τη βρωμιά που καταπνίγει τη νήσο. Ο Σαίξπηρ, σε ένα σονέτο του έγραψε, με έκδηλη απελπισία, για το γκρέμισμα των αξιών και την ιταμότητα των πολιτικών:
«Δεν μπορώ πια να δω την αξία να ζητιανεύει, τα μηδενικά να κορδώνονται από ξιπασιά, την πίστη να ντροπιάζεται χυδαία, την τιμή αισχρά περιφρονημένη, την αρετή εκπορνευμένη, την τελειότητα παραπεταμένη, τη δύναμη σακατεμένη, το τάλαντο να παίρνει μαθήματα από τη βλακεία, την αλήθεια. γελοιοποιημένη, το καλό υποδουλωμένο στο κακό».
Η ατιμωρησία είναι απείρως χειρότερη από τη διαφθορά, επειδή αφήνει τη δεύτερη στο απυρόβλητο και τους απατεώνες, λυμεώνες και άρπαγες δημόσιου πλούτου ελεύθερους ν’ απολαμβάνουν τα προϊόντα της λεηλασίας τους. Δεν υπάρχει ευθιξία, πολιτική και προσωπική, ως καθαρτήρια δύναμη ανομημάτων και αμαρτημάτων κατά του κράτους και του λαού.
Η πολιτική ισχύς είναι αλεξίπτωτο και πανίσχυρο απολυμαντικό! Η εξουσία ανέχεται και συγκαλύπτει μεγαλοαπατεώνες και αρχιλήσταρχους του Δημοσίου, αλλά καταδιώκει τον μικροπαραβάτη. Τα βλέπουμε και τα διαβάζουμε καθημερινά. Ο απλός πολίτης αποστασιοποιείται οργισμένος από την πολιτική και τους πολιτικούς εξαιτίας της διαφθοράς και της αποτυχίας ή της ύποπτης απροθυμίας του κομματικού και πολιτικού συστήματος να αναμετρηθεί με τον υπόκοσμο.
Η πολιτική διαφθορά συνοδεύεται από το γνωστό, ψηφοθηρικό και εν πολλοίς δοσοληπτικό σύστημα της πελατείας, δηλ. της εξάρτησης του πολίτη από κάποιον κομματικό ή πολιτικό παράγοντα με επιρροή, με ό,τι αυτό εξυπονοείται. Είναι η ρωμαϊκή «πατρωνία». Αποτέλεσμα: Εκφαυλισμός της πολιτικής, εξαχρείωση των πολιτών, εκχυδαϊσμός των θεσμών, ευνοιοκρατία, αναξιοκρατία, κλεπτοκρατία.
Ο Αριστοφάνης, στις «Εκκλησιάζουσες», ωδύρεται: «Πονάω που βλέπω όλα να σαπίζουν σ’ αυτόν τον τόπο. Στην εξουσία πάντοτε οι φαύλοι. Κι αν φανεί κάποιος μια μέρα έντιμος, σε δέκα μέρες σκαρτεύει. Φέρνεις άλλον, βγαίνει χειρότερος».