Συμβάντα Ὑπέρ-μεταδόσεως COVID-19

Share:

Συμβάντα Ὑπέρ-μεταδόσεως COVID-19

Γράφει ὁ Δρ Ἀντώνιος Μ. Κυριακόπουλος, BSc(Hons), Post.Dip.
LSHTM. MSc, Ph.D. FIBMS, Biomedical Analyst
Fellow of The Institute Of Biomedical Sciences. United Kingdom

Ἡ ἔλλειψη ὀρθῆς κατανόησης τοῦ τρόπου ποὺ μεταδίδεται ὁ ἰὸς τοῦ νοσήματος Covid-19, ὁδήγησε στὸ ἀποτέλεσμα τῆς κοινωνικῆς ἀποσταθεροποίησης λόγῳ τῆς ἀτυχοῦς περιοριστικῆς πολιτικῆς, ποὺ βασίζεται σὲ προσωπικὰ καὶ ὄχι ἐπιστημονικὰ κριτήρια. Στοὺς αὐστηροὺς περιορισμοὺς τῶν κοινωνικῶν δραστηριοτήτων περιλαμβάνεται καὶ τὸ μεῖζον θρησκευτικὸ λειτούργημα τῆς Θρησκευτικῆς λειτουργίας, μὲ ἐπίκεντρο τὴν Ὀρθόδοξη χρήση τῆς Θείας Κοινωνίας ἀπὸ τὸ Ἅγιο Δισκοπότηρο. Ἔχει ἐπανειλημμένως ἀποδειχθεῖ ὕστερα ἀπὸ ἐμπειρότατες κλινικὲς μελέτες ἐρευνητῶν αὐθεντιῶν στὸ εἶδος τους, ὅτι τὸ Ἱερὸ Δισκοπότηρο καθὼς καὶ τὸ Ἱερὸ Μάκτρον δὲν ἀποτελοῦν πηγὲς ἤ ὁδοὺς μόλυνσης ἀπὸ δυνητικὴ μετάδοση λοιμωδῶν νοσημάτων, συμπεριλαμβανομένου τοῦ Ἰοῦ τῆς Ἐπίκτητης Ἄνοσο-Ἀνεπάρκειας “ΗΙV – ΑΙDS” [1], τοῦ Ἰοῦ τῆς Ἡπατίτιδας Β “ΗΒV” [2], συμπεριλαμβανομένων καὶ πολλῶν ἄλλων μεταδοτικῶν ἀσθενειῶν [3].
Συγκεκριμένα στὸ ἐνδελεχὲς ἄρθρο ἐπισκόπησης τοῦ “Gill ON 1988” [2], συμπεριλήφθηκαν 129 σχετικὲς μελέτες μὲ ἀντικείμενο τὴν πιθανὴ μετάδοση λοιμωδῶν νοσημάτων ἀπὸ τὴν Θεία Κοινωνία. Τὸ κυρίως ἀντικείμενο τοῦ ἄρθρου τῆς ἐπισκόπησης ἦταν οἱ πιθανότητες μετάδοσης τοῦ ἰοῦ τῆς Ἐπίκτητης Ἄνοσο-Ἀνεπάρκειας “ΗΙV” ἀπὸ τὴν κοινὴ χρήση τοῦ Ἱεροῦ Δισκοπότηρου, ἐφόσον ὁ Ἰὸς ἐντοπίζεται στὸ σάλιο τῶν μολυσμένων ἀνθρώπων ἀπὸ τὸν Ἰό. Τὰ ἀποτελέσματα τῆς μελέτης ἀπέδειξαν ὅτι παρόλο ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδιστεῖ ἡ παροδικὴ εὕρεση μικροβίων, μὲ τὴν χρήση τοῦ Ἱεροῦ Μάκτρου, ἐμποδίζεται ἡ μετάδοση τόσο τοῦ Ἰοῦ “HIV”, ὅσο καὶ πληθώρας ἄλλων μικροβίων. Ἰδιαίτερα, τονίζεται ὅτι ἡ μετάδοση ἑνὸς παθογόνου μικρὸ-ὀργανισμοῦ, δὲν σημαίνει ἀναγκαστικὰ ἐμφύτευση ἤ καὶ λοίμωξη ἀπὸ συγκεκριμένα μικρόβια. Ἀκόμα στὴν μελέτη αὐτὴ τονίζεται ἰδιαίτερα, ὅτι ἀπὸ τὰ ἐπιδημιολογικα δεδομένα τῶν μικροβίων ποὺ μεταδίδονται μὲ τὸ σάλιο, μὲ παράδειγμα τὸν ἴο τοῦ Ἕρπητα, ἡ ἔμμεση μετάδοση εἶναι σπάνια καὶ πολὺ πιθανὴ μὲ ἄλλα μέσα ἐκτὸς τοῦ σάλιου. Τονίζεται ἐπίσης ἰδιαίτερα ὅτι οὔτε ὁ ἰὸς τῆς Ἡπατίτιδας Β “HBV”, οὔτε ὁ ἰὸς τῆς ἐπίκτητης ἀνοσοανεπάρκειας “HIV”, μποροῦν νὰ μεταδοθοῦν μὲ τὸ σάλιο, ἀποδίδοντας τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μετάδοσή τους εἶναι σχετικὰ ἀπίθανη μέσῳ ἀνόργανων ὑλικῶν.
Τὸ τελικὸ συμπέρασμα τῶν μελετῶν εἶναι ὅτι οὐδὲν περιστατικὸ μόλυνσης μέσῳ τῆς Ὀρθοδόξου Θείας Κοινωνίας δὲν ἔχει καταγραφεῖ διεθνῶς, καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει καμία ἐπιστημονικὴ ἀπόδειξη ὅτι ἡ Θεία Κοινωνία μεταδίδει κανένα εἴδους νόσημα. Ἐπίσης λόγῳ τῆς ἀνεπάρκειας οὐδενὸς ἐπιστημονικοῦ εὑρήματος, δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος κατάργησης τοῦ τρόπου τῆς Ὀρθοδόξου Θείας Κοινωνίας λόγο πιθανῆς μετάδοσης ὁποιουδήποτε μεταδοτικοῦ νοσήματος, ὅπως ἀναγράφουν καὶ ἐπισημαίνουν ἐπιπρόσθετες μελέτες [4,5]. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ὁ ἐρευνητὴς “Kingston” [1], ἀναλύοντας 44 σχετικὰ ἐπιστημονικὰ ἄρθρα – μελέτες, καταλήγει ἐπίσης στὸ συμπέρασμα ὅτι δὲν ὑπάρχει καμία ἐπιστημονικὴ ἀπόδειξη στὸ ὅτι ἡ λήψη τῆς Θείας Κοινωνίας κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Λειτουργία μεταδίδει λοιμώδη νοσήματα. Ἐπιπροσθέτως, πιὸ πρόσφατες ἀναλύσεις ἐρευνητικῶν ἄρθρων ἐπισημαίνουν ἀκριβῶς τὸ ἴδιο συμπέρασμα : “Ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἐπιστημονικὲς ἐνδείξεις καὶ καμία ἐπιστημονικὴ παρατήρηση, πὼς διὰ μέσῳ Θρησκευτικῶν Λειτουργιῶν, συμπερι­λαμβανομένου καὶ τῆς Λειτουργίας τῆς Θείας Κοινωνίας, ἐξαπλώνεται ὁποιαδήποτε λοιμώδης νόσος (Pellerin J, Edmond MB. 2013)” [3]. Ἀκόμα, τὰ δεδομένα ἀπὸ προηγούμενες μελέτες ποὺ δείχνουν τὴν παρουσία τοῦ Ἰοῦ τῆς Ἡπατίτιδας Β, στὸ σάλιο ἀσθενῶν, εἶναι χωρὶς κλινικὴ σημασία στὴν μετάδοση τῆς νόσου διὰ μέσου τῆς Θείας Κοινωνίας [2]. Ἐπίσης, ἐπιπρόσθετες πολὺ πρόσφατες μελέτες τῶν “Pintilie H, Brook G. 2018” [5], ἐπισημαίνουν ὅτι ἄν καὶ τὸ γενετικὸ ὑλικὸ τῶν Ἰῶν τῆς Ἡπατίτιδας Β (HBV), καὶ Ἡπατίτιδας C HCV), ἐντοπίζεται στὸ σάλιο μολυσμένων ἀνθρώπων, εἶναι ἀμφίβολο πῶς μποροῦν οἱ ἀσθενεῖς αὐτοί, νὰ μεταδώσουν τοὺς Ἰούς, διὰ μέσου τοῦ πτυέλου τους [5].
Ἐδῶ πρέπει νὰ σημειωθεῖ πώς, ὅπως καὶ στὴν περίπτωση τῶν κορωνοϊῶν [6-7], ὁ ἰὸς τῆς Ἡπατίτιδας Β, ἐντοπίζεται σὲ πολλὰ ὑγρὰ τοῦ σώματος, ὅπως στὸ πτύελο, στὰ στoματὸ – φαρυγγικὰ ὑγρά, ἤ καὶ στὰ δάκρυα ἀνθρώπων μὲ μοριακὲς καὶ ἄλλες ποιοτικὲς μεθόδους ἐργαστηριακοῦ ἐντοπισμοῦ [8].
Ὁ ἐντοπισμὸς τοῦ γενετικοῦ ὑλικοῦ τοῦ Ἰοῦ τῆς Ἡπατίτιδας Β στὰ πτύελα ἀσθενῶν, παρακίνησε τὴν ὁμάδα ἔρευνάς μας, στὸ νὰ διερευνήσουμε ἐπιστάμενα τὴν πιθανὴ μετάδοση τοῦ Ἰοῦ HBV, μὲ τὴν λειτουργικὴ ἄσκηση τῆς Θείας Κοινωνίας. Δύο διαδοχικὲς ἀναδρομικὲς μελέτες διεξήχθησαν καὶ διερεύνησαν τὸν ρόλο τῆς Θείας Κοινωνίας, ὡς ἀνεξ­άρτητο παράγοντα κινδύνου ἐξάπλωσης τοῦ Ἰοῦ τῆς Ἡπατίτιδας Β.
Ἡ πρώτη προκαταρκτικὴ μελέτη συμπεριέλαβε ἀσθενεῖς ἀπὸ τὴν γραμματεία μας μὲ χρόνια ἡπατίτιδα Β ποὺ ἐλάμβαναν φαρμακευτικὴ ἀγωγὴ μὲ τὸ φάρμακο entecavir (Ἰωάννης Κουντουρᾶς-προσωπικὴ ἐπικοινωνία, [9]). Στὴν ἑπόμενη φάση, συμπεριελήφθησαν ἀσθενεῖς μὲ χρόνια ἡπατίτιδα Β, ἀπὸ τὴν γραμματεία ἄλλου τμήματος τοῦ ἰδίου νοσοκομείου. Οἱ παράμετροι ποὺ μελετήθηκαν ἦταν ἡ ἐνασχόληση – ἐργασία τῶν ἀσθενῶν, χωρίζοντας μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τοὺς ἀσθενεῖς σὲ α) Ἱερωμένους καὶ β) μὴ Ἱερωμένους. Ἡ διαφοροποίηση αὐτὴ ἔγινε λόγο τοῦ γεγονότος τῆς σταθερᾶς καὶ διαρκοῦς ἔκθεσης (τουλάχιστον μία φορά τήν ἑβδομάδα), στὰ πτύελα τῶν πιστῶν, ὡς μέρους τῆς ἱερᾶς διαδικασίας – κατάλυσης – τῆς Ἱερᾶς Θείας Κοινωνίας. Ἡ ὁμάδα ἀναφορᾶς τῆς μελέτης συμπεριελάμβανε τὸ σύνολο τῶν Ἱερέων τῆς Ἑλλάδος (10,338) καὶ τὸ ὑπόλοιπο τοῦ γενικοῦ πληθυσμοῦ (10,680,866) σὲ ἐκείνη τὴν χρονικὴ περίοδο. Ἡ μελέτη διεξήχθη κατόπιν ἐγκρίσεως ἀπὸ τὴν ἐπιτροπή.
Ἡ πρώτη μελέτη ἔδειξε ὅτι ἀπὸ τοὺς 71 ἀσθενεῖς μὲ χρόνια ἡπατίτιδα Β, μόνο ἕνας ἦταν Ἱερωμένος (1.4%). Ἡ δεύτερη μελέτη ἔδειξε ὅτι ἀπὸ τοὺς 429 ἀσθενεῖς μόνον 4 ἦταν Ἱερεῖς (0.93 %). Ἡ μελέτη ἔδειξε συνολικὰ ὅτι οἱ μὴ Ἱερεῖς, εἶναι κατὰ πολὺ περισσότερο πιθανὸν νὰ μολυνθοῦν καὶ νὰ νοσήσουν ἀπὸ τὸ Ἰὸ τῆς Ἡπατίτιδας Β, ἀπὸ τοὺς Ἱερεῖς. Τέλος ἡ μελέτη καταλήγει στὸ συμπέρασμα ὅτι ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα, ἐκτὸς τοῦ λειτουργήματος τῆς Ἱερωσύνης, ἔχουν κατὰ πολὺ μεγαλύτερη συχνότητα ἐμφάνισης τοῦ χρόνιου νοσήματος τῆς Ἡπατίτιδας Β.
Βιβλιογραφία – Ἐπιστημονικὲς ἀναφορές.
1. Kingston D. Memorandum on the infections hazards of the common communion cup with especial reference to AIDS. European Journal of Epidemiology. 1988;4(2):164-70. 2. Gill ON. The hazard of infection from the shared communion cup. Journal of Infection. 1988;16(1):3-23. 3. Pellerin J, Edmond MB. Infections associated with religious rituals. International Journal of Infectious Diseases. 2013;17(11):e945-e8. 4. Corstjens PLAM, Abrams WR, Malamud D. Saliva and viral infections. Periodontology 2000. 2016;70(1):93-110. 5. Pintilie H, Brook G. Commentary: A review of risk of hepatitis B and C transmission through biting or spitting. Journal of Viral Hepatitis. 2018;25(12):1423-8. 6. Peng X, Xu X, Li Y, Cheng L, Zhou X, Ren B. Transmission routes of 2019-nCoV and controls in dental practice. International Journal of Oral Science. 2020;12(1):9-. 7. Xu R, Cui B, Duan X, Zhang P, Zhou X, Yuan Q. Saliva: potential diagnostic value and transmission of 2019-nCoV. International Journal of Oral Science. 2020;12(1):11-. 8. Kidd-Ljunggren K, Holmberg A, BlAdckberg J, Lindqvist B. High levels of hepatitis B virus DNA in body fluids from chronic carriers. Journal of Hospital Infection. 2006;64(4):352-7. 9. Kountouras J, et al. Experience of entecavir administration in patients with chronic hepatitis B. Annals of gastroenterology. 2010;23 (Suppl)(57 (in Greek)).

Previous Article

Η Σερβία καταθέτει αγωγές εναντίον του ΝΑΤΟ για τα θύματα των ραδιενεργών βομβών

Next Article

ΥΒΡΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Διαβάστε ακόμα