Συνοδικὴ ἔκβασις τοῦ “Οὐκρανικοῦ” θὰ ἐπιφέρη τὴν χαρμονὴν τῆς ἑνότητος

Share:

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Πολλοὶ πιστοὶ ἔχουν σκανδαλισθεῖ μὲ τὴν παρατεινόμενη αὐτὴ μορφὴ διάσπασης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, ἐξ ἀφορμῆς τοῦ λεγόμενου Οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος. Δυστυχῶς αὐτὴ ἡ μορφὴ διάσπασης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας ποὺ προκάλεσε τὸ “Οὐκρανικό”, ἔγινε ἀφορμὴ σκανδαλισμοῦ τῶν πιστῶν. Αὐτὸ καταδεινύει ἐπιτακτικότερη τὴν ἀνάγκη τῆς Συνοδικῆς ὁδοῦ ὡς τῆς μόνης διεξόδου, μὲ πρώτιστο θέμα τὴν κλονισθεῖσα ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐκκλησιαστικὸ κριτήριο τῆς ἑνότητας θὰ πρέπει νὰ συζητηθεῖ τὸ Αὐτοκέφαλο.

Συνοδικῶς θὰ πρέπει νὰ ἐπιλυθεῖ τὸ πρόβλημα τῆς κλονισθείσας ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας καὶ συνεπακόλουθα τὸ ζήτημα τοῦ Αὐτοκεφάλου. Θὰ εἶναι καὶ μία εὐκαιρία τοιουτοτρόπως νὰ ἐπαναβεβαιωθεῖ αὐτὸ ποὺ ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας γνωρίζει γιὰ τὸ Αὐτοκέφαλο καὶ νὰ ἀνασκευασθοῦν τὰ περὶ ἔθους καὶ προνομίων ποὺ πρόβαλαν κάποιοι. Ποιὰ προνόμια καὶ ποιὸ ἔθος, σύμφωνα μὲ ἰσχυρισμούς τους, μπορεῖ νὰ τίθεται ὑπεράνω τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας; Τὸ Αὐτοκέφαλο εἶναι ζήτημα ποὺ ἀφορᾶ τὴν Ἐκκλησία καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀπαιτεῖται νὰ εἶναι ἀποτέλεσμα ὁμόθυμης ἀπόφασης.

Διὰ Συνόδου θὰ ἐπανέλθει ἡ χαρὰ τῆς ἑνότητας. “Ἐκκλησία συστήματος καὶ συνόδου ἐστὶν ὄνομα”, λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (PG 55,493). Ἔτσι μὲ βάση τὸ ἐκκλησιαστικὸ αὐτὸ κριτήριο τῆς ἑνότητας, θὰ ἐπιλυθεῖ τὸ μεγάλο αὐτὸ πρόβλημα. Αὐτὸ θὰ γίνει ἀπαρχὴ γιὰ ἐπίλυση παρόμοιων ζητημάτων καὶ νὰ ἀποφευχθοῦν παρόμοιες δυσάρεστες καταστάσεις.

Ἡ στάση ὅσων μεροληπτοῦν στὸ “Οὐκρανικὸ” μὲ τὴ μονομερῆ ἐκχώρηση Αὐτοκεφάλου, καταδεικνύει ὅτι ὄχι μόνο δὲν ὑπάρχει χρεία οὐσιαστικῆς συναίνεσης, ἀλλὰ οὔτε καὶ χρεία “ἄτυπης” συναίνεσης ὑπάρχει. Γιὰ ὅσους μεροληπτοῦν στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα δυστυχῶς δὲν ἀπαιτεῖται καμιὰ συναίνεση ἐκ μέρους τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν γιὰ τὸ ζήτημα τοῦ Αὐτοκεφάλου. Κατὰ ἕνα πολὺ περίεργο τρόπο προβάλλουν τὴν καινοφανῆ μορφὴ “ὑποχρεωτικῆς” συναίνεσης, τὴν ὑποχρέωση δηλαδὴ τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν νὰ συναινέσουν στὴν ἀπόφαση τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου στὸ Αὐτοκέφαλο, εἴτε τὸ ἐπιθυμοῦν εἴτε ὄχι. Τί ἐκκλησιολογία εἶναι αὐτὴ ποὺ προβάλλουν; Ἄτυπο συμβουλευτικὸ “κονκλάβιο” εἶναι οἱ ὑπόλοιπες Τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες;

“Ἐκπλήσσονται” τώρα ὅσοι ἐπέλεξαν τὴ μεροληψία στὸ “Οὐκρανικό”, γιὰ τὸ ὅτι ἡ κληθεῖσα “Ἑνωτικὴ Σύνοδος”, τὴ διάσπαση τελικὰ ἐπέφερε, ἂν καὶ ἦταν ἐκ τῶν προτέρων γνωστὰ τὰ ἐπακόλουθα τῆς μεγάλης ἀνατροπῆς. Πῶς μπορεῖ στὴν Ἐκκλησία, ποὺ βιώνει τὸ μυστήριο τῆς ἑνότητας, νὰ συμβαίνει τέτοιας μορφῆς διάσπαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας;

Εἶναι χρεία λοιπόν, οἱ Τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς Μιᾶς Ἁγίας Ἐκκλησίας νὰ συνα­χθοῦν “ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ”, γιὰ νὰ ἐπιλυθεῖ τὸ πολὺ σοβαρὸ αὐτὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖο εἶναι πρωτίστως πρόβλημα στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα. Καὶ ἡ χαρὰ τῆς ἑνότητας θὰ ἄρει καὶ τὸν σκανδαλισμὸ τῶν πιστῶν.

Previous Article

Σεβ. Ναυπάκτου: Ἡ Ἐκκλησία διὰ τὴν ψυχήν, ἡ ἐπιστήμη διὰ τὸ σῶμα

Next Article

Εἰς τὸ δεσποτικὸν πολιτικός!

Διαβάστε ακόμα