Σχέδιον καταλύσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων;   Μέρος Δ΄

Share:

Σχέδιον καταλύσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων;      Ἡ «ἄγνωστος» μελέτη τοῦ Πατριάρχου Κων/λεως

Τοῦ κ. Παύλου Τρακάδα

Μέρος Δ΄

Ἡ ἀνατροπὴ τῶν Ἱ. Κανόνων

Τί εἶναι αὐτό, κατὰ τὸν Πατριάρχην, τὸ ὁποῖον θὰ εἶναι τόσον σπουδαῖον, ὥστε νὰ ὠθήση τὴν Ἐκκλησίαν εἰς Οἰκουμενικὴν Σύνοδον, ὡς πιστεύει; Ὁ ἴδιος τὸ ὁμολογεῖ:

«ἐφ’ ὅσον ἁπλῆ κωδικοποίησις πάντων τούτων τῶν ἐν ἰσχύι κανόνων οὐδεμίαν θὰ ἐκέκτητο πρακτικὴν χρησιμότητα, ἐκεῖνο, τοῦ ὁποίου πολὺ περισσότερον ἔχει ἀνάγκην ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ τὸ ὁποῖον θὰ προηγηθῆ τῆς κωδικοποιήσεως καὶ θὰ συνδεθῆ ὁπωσδήποτε μετ’ αὐτῆς, εἶναι ἡ ἀναθεώρησις τῆς ἐκκλησιαστικῆς νομοθεσίας. Αὐτὴ ἀποβλέπουσα εἰς τὴν μεταβολὴν ἢ καὶ κατάργησιν ἀρχαίων κανόνων οἰκουμενικοῦ κύρους εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιχειρηθῆ μόνον ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ δὴ ἐν οἰκουμενικῇ συνόδῳ συνερχομένης…» σ. 62

Προτάσσει ὡς σοβαρὰν αἰτίαν διὰ τὴν σύγκλησιν Οἰκουμενικῆς Συνόδου τὴν ἀναθεώρησιν καὶ κατάργησιν τῶν Ἱ. Κανόνων. Ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἡ κωδικοποίησις δὲν εἶναι ἰσχυρὸς λόγος διὰ τὴν σύγκλησιν Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἢ μήπως ἐξ ἀρχῆς ὁ σκοπὸς ἦτο ἡ ἀναθεώρησις καὶ κατάργησις; Τελικῶς, διατί συγγράφει μίαν ὁλόκληρον διατριβὴν διὰ τὴν κωδικοποίησιν, διὰ νὰ καταλήξη ὅτι δὲν εἶναι σημαντικὴ ἡ κωδικοποίησις αὐτὴ καθεαυτή, ἀλλὰ ἐκεῖνο εἰς τὸ ὁποῖον ἀποβλέπει εἶναι ἡ ἀναθεώρησις καὶ κατάργησις Ἱ. Κανόνων; Τὸ μόνον ποὺ δυνάμεθα νὰ εὐχηθῶμεν εἶναι ὅλα αὐτὰ νὰ ὀφείλωνται εἰς νεανικὴν ἐπιπολαιότητα, μήπως ὅμως ἐπιτρέπεται Ἀρχιμανδρίτης ὤν νὰ γράφη αὐτά; Μήπως καὶ τὰ ἀπεκήρυξε ποτέ; Εἶναι σαφὲς πλέον ὅτι ὁ στόχος εἶναι «νὰ βάλη χέρι», ὡς λέγει ὁ λαός, εἰς τοὺς Ἱ. Κανόνας, διότι δὲν ἔχει σημασίαν τόσον ποίους θὰ καταργήση, ὅσον ὅτι θὰ ἀποκτήση τὴν κυριότητα νὰ δύναται νὰ μεταβάλη τοὺς Ἱ. Κανόνας καὶ ἂν ἀλλάξης ἕνα, τότε διατί ὄχι ὅλους; Βεβαίως, γράφει ὅτι αὐτὸ εἶναι ἔργον τῆς Ἐκκλησίας «καὶ δὴ ἐν οἰκουμενικῇ συνόδῳ», τί ὅμως ἐννοεῖ;

Νέοι Κανόνες;

Ἰδοὺ ποία εἶναι ἡ πραγματικὴ διάστασις τῶν λόγων του:

«Ὁ Sesan ἔλεγεν… ἡ πανορθόδοξος  σύνοδος θὰ εἶναι, ἐν τῷ πνεύματι τῶν κανόνων καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς πράξεως, μία γενικὴ νομοθετικὴ σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τὸ ἀνώτατον νομοθετικὸν ὄργανον ἐν αὐτῇ, ἐφ’ ὅσον τὸ γὲ νῦν εἶναι ἀδύνατος ἡ σύγκλησις οἰκουμενικῆς συνόδου, καὶ ὅτι ἡ ἁρμοδιότης τῆς πανορθοδόξου συνόδου ὡς πρὸς τὴν θέσπισιν νέων, ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ ἀναγκαίων καὶ ὑποχρεωτικῶν, κανόνων εἶναι ἀδιαμφισβήτητος» σ. 99

Ἀμέσως ἐπισημαίνει κανεὶς τὴν στροφήν: δὲν εἶναι πλέον ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἡ «ἀνωτάτη» ἀρχή, ἀλλὰ μία Πανορθόδοξος. Ἔγραφε καὶ ἐπανελάμβανε περὶ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ τώρα αἴφνης συνειδητοποιεῖ ὅτι εἶναι ἀδύνατος ἡ σύγκλησις αὐτῆς καὶ ἑπομένως ἀρκεῖ μία Πανορθόδοξος. Γνωρίζομεν τί ἐννοεῖ μὲ τὴν «Πανορθόδοξον» μετὰ τὸ ἀποτυχημένον πείραμα τοῦ Κολυμβαρίου… Πῶς ὅμως θεωρεῖ αὐτόχρημα ὅτι μία Πανορθόδοξος δύναται νὰ νομοθετῆ ἀντὶ Οἰκουμενικῆς Συνόδου; Πρόκειται διὰ τὴν ἰδίαν λογικὴν ὅτι ὅσον δὲν συγκαλεῖται Οἰκουμενικὴ Σύνοδος τὰ Αὐτοκέφαλα δίδει τὸ Φανάρι! Οὐδὲν ψευδέστερον καὶ διαστρεβλωτικώτερον τῆς ἀληθείας! Ἀνὰ ἐκκλησιαστικὸν θέμα ὁρίζουν μόνοι τους ποῖος θὰ ὑποκαταστήση Οἰκουμενικὴν Σύνοδον, ὡς νὰ ἔχουν τοιοῦτον δικαίωμα! Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία γίνεται ὁλοένα καὶ πλέον συγκεντρωτικὴ εἰς βάρος τῆς Ἐκκλησίας!

Ἀλλὰ ἀποροῦμεν: πόθεν συνάγεται τὸ συμπέρασμα ὅτι εἶναι ἀναγκαία ἡ θέσπισις νέων Κανόνων, οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ὑποχρεωτικοί; Αὐτὰ τὰ λέγουν ὅσοι, ἐπειδὴ δὲν τηροῦν τοὺς ὑπάρχοντας Ἱ. Κανόνας, θέλουν νὰ θεσπίσουν Ἱ. Κανόνας εἰς τὰ μέτρα των! Ἂς τηρήσουν τοὺς Ἱ. Κανόνας, καὶ θὰ ἴδωμεν τότε ὅτι δὲν χρειάζονται νέοι. Θεωρεῖ ὅτι εἶναι εἰς θέσιν νὰ δημιουργήση νέους Κανόνας; Αὐτὸ ἂν δὲν εἶναι βλασφημία, εἶναι ἀλαζονεία! Εἰς αὐτὸ στηρίζεται καὶ ἡ ἀντίληψις ὅτι θὰ εἶναι ὑποχρεωτικοί: θεωροῦν ὅτι ἂν συμφωνήσουν μεταξύ τους κάποιαι ἀντιπροσωπίαι Ἐπισκόπων ὅτι αὐτὸ καθίσταται νόμος διὰ τὴν Ἐκκλησίαν. Ποῦ εἶναι τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας;

Ἐπισκοποκρατορία ἢ Ἐκκλησία;

Τὰ ἴδια τὰ γραφόμενά του μαρτυροῦν ὅτι ταυτίζει τὴν Ἐκκλησίαν μὲ τοὺς Ἐπισκόπους:

«ἡ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ θέσπισις κανόνων, ὡς καὶ ἡ τροποποίησις, κατάργησις, καὶ κωδικοποίησις αὐτῶν, ὡς ἀποτελοῦσαι ὄψεις καὶ ἐκφάνσεις τῆς νομοθετικῆς ἐξουσίας, εἶναι ἔργον ἀποκλειστικῶς τῶν ἐπισκόπων, τῶν διοικούντων θείῳ δικαίῳ τὴν Ἐκκλησίαν, πλὴν ἄλλων καὶ διὰ τῆς νομοθετικῆς ὁδοῦ» σ. 67

Νομοθέτης εἶναι ὁ Θεὸς καὶ τὸ ἔργον δὲν εἶναι «ἀποκλειστικῶς τῶν ἐπισκόπων», ἀλλὰ τῶν ἄνωθεν λαβόντων «τὴν τούτων ἀποκάλυψιν σαφῶς» Ἁγίων Πατέρων «τῷ θείῳ Πνεύματι, συνδιασκεψάμενοι»! Περιττὸν νὰ ἀναφέρωμεν ὅτι δὲν ἔχει ὑπ’ ὄψιν του οὔτε τὰ ἱστορικῶς μεμαρτυρημένα, δηλ. ὅτι εἰς Συνόδους μετεῖχαν θεολόγοι, μοναχοὶ κ.λπ. καὶ τελικῶς τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἔκανε ἀποδεκτὰς ἢ ὄχι τὰς ἀποφάσεις. Ἀντιθέτως, κυριαρχεῖ εἰς τὴν διατριβήν του ἡ μηχανιστικὴ ἀντίληψις ὅτι: ἀρκεῖ νὰ εἶναι Ἐπίσκοποι ποὺ ἀποφασίζουν καὶ ὅλα γίνονται αὐτομάτως! Αὐτὸ τὸ «αὐτομάτως» ὑποδηλοῦται διὰ τοῦ «θείῳ δικαίῳ». «Θείῳ δικαίῳ» ὅμως πρωτίστως σημαίνει ὅτι οἱ Ἐπίσκοποι τηροῦν τοὺς Ἱ. Κανόνας, δὲν παρεκκλίνουν εἰς τὸ δόγμα, ἐκπροσωποῦν τὸ τοπικόν τους Πρεσβυτέριον καὶ τὸν λαὸν καὶ ὄχι εἶναι «αὐθύπαρκτοι». Αὐτὸ τὸ «θείῳ δικαίῳ», ὡς τὸ ἑρμηνεύει, εἶναι ποὺ τοῦ ἔδωσε τὸ δικαίωμα νὰ κλείση τοὺς Ἱ. Ναοὺς μὲ τὴν πρόσφατον ἐπιδημίαν; Αὐτὸ τοῦ ἔδωσε τὸ δικαίωμα νὰ παύη τὴν Θ. Λειτουργίαν ἢ νὰ τὴν περιορίζη εἰς τοὺς κληρικοὺς μόνον; «Θείῳ δικαίῳ», τελικῶς, σημαίνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀνήκει εἰς τὸν Χριστὸν, ἀλλὰ εἰς τὸν Ἐπίσκοπον!

Τὸ παπικὸν πρότυπον

Ἀπὸ ποῦ ἤντλησεν ὁ Πατριάρχης αὐτάς τὰς καινοφωνίας περὶ Ἐκκλησίας; Ἀπὸ τὴν Ρώμην, εἰς τὴν ὁποίαν ἐξεπαιδεύθη εἰς τὸν παπισμόν:

«Τὸ αὐτὸ συμβαίνει καὶ ἐν τῇ Ρωμαιοκαθολικῇ Ἐκκλησίᾳ, ἐπιστρατευσάσῃ καὶ κατὰ τὴν ἔναγχος συγκληθεῖσαν Β΄ Βατικανὴν σύνοδον τοὺς ἐκλεκτοτέρους τῶν θεολόγων αὐτῆς, διὰ νὰ μελετήσουν τὰ ἀπασχολοῦντα αὐτὴν ποικίλα θέματα καὶ συντάξουν τὰς διατάξεις καὶ τὰ διατάγματα, ἅτινα εἰσαγόμενα ἀκολούθως ἐν τῇ συνόδῳ ἐψηφίζοντο ὑπὸ τῶν πατέρων κατόπιν πολλῶν ἢ ὀλίγων προσθαφαιρέσεων» σ. 94

Ὀνομάζει Ἐκκλησίαν αὐτὴν ποὺ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Μέγας Φώτιος εἶχε ἀποδείξει ὅτι μὲ τὸ «filioque» εἰσήγαγεν 100 αἱρέσεις! Προβάλλει τὴν Β΄ Βατικανήν, μίαν «Σύνοδον» ποὺ ἐξεθεμελίωσεν ὅ,τι εἶχεν ἀπομείνει εἰς τὸν παπισμόν! Ἀποκαλεῖ ἐκλεκτοτέρους τοὺς θεολόγους τοῦ σχολαστικισμοῦ καὶ τῆς κτιστῆς χάριτος! Ὁμιλεῖ περὶ ψηφοφορίας, ἐνῶ ὁ Πάπας τελικὰ ἐπέβαλε τὴν ἄποψίν του ἐπὶ τῶν ἀποφάσεων! Προσφωνεῖ «πατέρας» αὐτοὺς ποὺ ἂν ἔζων οἱ Θεοφόροι Πατέρες θὰ ἀνεθεμάτιζον! Αὐτὰ εἶναι τὰ ἰνδάλματα, τὰ πρότυπα, τὰ ὑποδείγματα τοῦ Πατριάρχου: ὁ Παπισμὸς τῶν αἱρέσεων, τῶν πολέμων, τῆς διαφθορᾶς καὶ οἱ σκλάβοι αὐτοῦ! Ξεκάθαρα κοσμικὴ σκέψις, παντελῶς ἀλλοτριωμένη ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν! Δὲν ὑπάρχει ψῆγμα εἰς τὰ γραφόμενα διὰ τὴν ἄβυσσον ποὺ μεσολαβεῖ μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Παπισμοῦ, ἐπειδὴ δὲν ὑπάρχει καθόλου εἰς τὴν συνείδησίν του αὐτὴ ἡ διαφορά. Τρανὴ ἀπόδειξις ἡ προσφώνησις τοῦ Πάπα ὡς Ἐπισκόπου Ρώμης μὲ ἀποκορύφωσιν τὸν λειτουργικὸν ἀσπασμὸν τὸ 2014!

«Ἐκσυγχρονισμός»!

Τί ἦτο ἡ Β΄ Βατικανή; Μία «ἀνανεωτικὴ» κίνησις (τοιουτρόπως τὴν παρουσίασαν) ὑπὸ τὴν ἔννοιαν τῆς ἀναθεωρήσεως τῆς παραδόσεως, καταργήσεως λειτουργικῶν τυπικῶν κ.λπ. καὶ θεσπίσεως νέων Κανόνων. Αὐτὰ ἀκριβῶς ποὺ ἐπιδιώκει καὶ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος:

«ὑπὸ θέσπισιν νέων κανόνων δὲν νοεῖται ἐνταῦθα ἁπλῶς ἡ κατάργησις παλαιῶν τινων κανόνων συμφώνως πρὸς τὸ λεχθέν, ὅτι «ἡ κατάργησις νόμου ἐστι καὶ αὐτὴ δημιουργία καὶ σύστασις νέου νόμου», ἀλλὰ πλέον τι. Ἡ ἔκδοσις νέων διατάξεων εἶναι «ἀναπόφευκτος εἰς πᾶσαν περίοδον ἐκσυγχρονισμοῦ» καὶ εἶναι περιττὸν νὰ λεχθῆ ὅτι διὰ τῆς ἀναθεωρήσεως καὶ κωδικοποιήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν νομοθεσίας ἐπιδιώκομεν ἐκσυγχρονισμὸν αὐτῆς τε καὶ τῆς Ἐκκλησίας γενικώτερον» σ. 89.

Ὁ ἀναγνώστης ὀφείλει νὰ ἔχη ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ διατριβὴ τοῦ Πατριάρχου εἶχεν ὡς ἀφετηρίαν τὴν κωδικοποίησιν τῶν Ἱ. Κανόνων, ἀπὸ αὐτὴν ἐπέρασεν εἰς τὴν ἀναθεώρησιν καὶ κατάργησιν, ἔπειτα εἰς τὴν θέσπισιν νέων Κανόνων καὶ τώρα καταλήγει εἰς τὴν γενικὴν «ἐπιδίωξιν ἐκσυγχρονισμοῦ» τῆς Ἐκκλησίας! Τί πράγματι κρύπτεται ὄπισθεν ὅλων αὐτῶν; Τίποτε! Πλέον εἶναι ὅλα ὁλοφάνερα! Ἀποτελεῖ ὄχι μόνον πεποίθησιν ἀλλὰ καὶ προγραμματικὸν στόχον ἡ ἀλλαγὴ τῆς Ἐκκλησίας! Ἂν ὅμως ὁμιλῆ διὰ «ἐκσυγχρονισμόν», αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι πεπαλαιωμένος! Ὅτι τὸ Ἅγιον Πνεῦ­μα ἐγκατέλειψε τὴν Ἐκκλησίαν εἰς τὸ παρελθόν! Ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι παρωχημένη καὶ πρέπει νὰ γίνη «μοντέρνα»! Ἂν ὅμως ἡ Ἐκκλησία ἀλλάξη, τότε δὲν θὰ εἶναι Ἐκκλησία, ἀλλὰ «ἀντὶ-ἐκκλησία» ὡς λέγομεν «ἀντὶ-χριστός»! Διότι ἐνταῦθα δὲν γίνεται λόγος περὶ ἐπουσιωδῶν π.χ. ἂν θὰ ἔχουν ρεῦμα ἢ μικρόφωνα οἱ Ἱ. Ναοί, ἀλλὰ περὶ τῆς Ἱ. Παραδόσεως, δηλ. τῆς «ταυτότητος» τῆς Ἐκκλησίας. Δύνασαι, τώρα, ἀναγνῶστα, νὰ διερωτηθῆς εἰς βάθος τὸ ἑξῆς: ἂν αὐταὶ ἦσαν αἱ ἐπικίνδυνοι ἀπόψεις ἑνὸς Ἀρχιμανδρίτου, τί ἀποτελοῦν τώρα ποὺ αὐτὸς εὑρίσκεται εἰς τὸ πηδάλιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου; Ποῖος εἶναι ὁ ἐκσυγχρονισμὸς ποὺ ἤδη ἔχει ὑλοποιηθῆ μετὰ ἀπὸ τρεῖς δεκαετίας πατριαρχείας; Τί νὰ ἀναμένωμεν περαιτέρω; Εἶναι ὅλα γραμμένα εἰς τὴν διατριβήν του.

Previous Article

“Επιθετική τουρκική στρατιωτική ενέργεια στη Μεγίστη”!

Next Article

Κλιμακώνει η Τουρκία: Εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας το Oruc Reis

Διαβάστε ακόμα