Τηλεοπτικὴ ἡ ποιμαντικὴ τῆς Ἐκκλησίας;

Share:

Δὲν παρατηρεῖται ὅμως νὰ ζητῆται κάτι παρόμοιον οὔτε ἀπὸ τὰς δηλώσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου οὔτε ἐξ ἄλλων Μητροπολιτῶν. Ἡ ἐμμονὴ ἁπλῶς εἰς τὰ ὅσα ἡ κοσμικὴ δικαιοσύνη ὀφείλει νὰ πράξη ἐξαντλεῖ τὸ αὐτονόητον καὶ παραλλήλως ἐπιχειρεῖ νὰ ἀποσείση τὴν εὐθύνην, τὴν ὁποίαν φέρουν οἱ ἴδιοι οἱ Ἱεράρχαι. Οἱ Ἐπίσκοποι ἔχουν ἀναλάβει μὲ τὴν χειροτονίαν τους καὶ τὸ καθῆκον νὰ κρίνουν. Δυστυχῶς, ἐξαντλοῦν συνήθως αὐτὸ καταδικάζοντες κληρικοὺς δι’ ἀνυπακοήν, ἀφήνοντες πολλάκις τὰ «βαρύτερα τοῦ νόμου». Τί φοβοῦνται; Ἀκόμη ὅμως καὶ ὅταν ἀποφεύγουν νὰ τελέσουν τὰς ὑποχρεώσεις των, δὲν σημαίνει ὅτι ἡ εὐθύνη δὲν παραμένει εἰς τοὺς ὤμους των καὶ δὲν θὰ τοὺς βαρύνη κατὰ τὴν Τελικὴν Κρίσιν, διὰ τὸν λόγον ὅτι ἐπέτρεψαν τὸν σκανδαλισμὸν τῶν πιστῶν ἁπλῶς καὶ μόνον, διὰ νὰ ἔχουν καλὰς σχέσεις μὲ συνΙεράρχας τους, πολιτικούς κ.ἄ. Μεγαλύτερον χρέος καὶ ἀπὸ τὸ ἐπιτίμιον εἶναι τὸ κήρυγμα μετανοίας. Ποῖος ἐπλησίασε τὸν ἐγκληματίαν νὰ τοῦ ζητήση μετάνοιαν; Ποῖος ἐκήρυξεν εἰς τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος φονεύει καθ’ ἑκάστην ἔμβρυα, μετάνοιαν; Ἡ τηλεοπτικὴ καταδίκη τοῦ ἐγκληματίου ἐξυπηρετεῖ μόνον τὴν πολιτικὴν ὀρθότητα, ὅταν τὰ ἴδια αὐτὰ τὰ τηλεοπτικὰ δίκτυα προάγουν τὴν διαφθοράν…

Δὲν εἶναι ὅμως μόνον εἰς ἐκκρεμότητα ἡ μετάνοια, ἀλλὰ καὶ τὰ χρήματα τοῦ ἐγκληματίου. Ἀνέμενον οἱ πιστοὶ ὅτι ὁ Σεβασμιώτατος θὰ ἔλεγεν ὅτι τὰ ὑπ’ αὐτοῦ δεδωρημένα χρήματα διὰ φιλανθρωπίας, τὰς ὁποίας διετυμπάνιζεν ὁ δράστης, θὰ ἐπιστραφοῦν καὶ θὰ δοθοῦν εἰς τὸ κακοποιημένον πλάσμα. Ἀφ’ ἑνὸς ἡ ἐπιστροφὴ τῶν χρημάτων θὰ ἦτο ἕνα ἠχηρὸν παράδειγμα πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν ἀποδέχεται ἐν γνώσει της χρήματα, τὰ ὁποῖα προῆλθον ἀπὸ ἀνόμους καὶ παρανόμους πηγάς. Ἀκόμη καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν αὐτὰ ἔχουν ἤδη χρησιμοποιηθῆ, ἂς ἐπιστραφοῦν ἀπὸ τὸ ταμεῖον τῆς Ἐκκλησίας, πρὸς παραδειγματισμόν. Ἀφ’ ἑτέρου ἡ πρᾶξις ἐπιστροφῆς δὲν εἶναι ἀπὸ πρόθεσιν φιλανθρωπίας, ἀλλὰ δικαιοσύνης, καθὼς τὸ ἴδιον τὸ κακοποιημένον παιδὶ ὄχι μόνον θὰ αἰσθανθῆ ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀποδίδει εἰς αὐτὸ τουλάχιστον ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον ἦτο ὁ ζυγὸς καταδίκης της, ἀλλὰ θὰ αἰσθανθῆ καὶ τὴν προοπτικὴν ἡ ἰδία νὰ διαχειρισθῆ ὡς βούλεται ἐκεῖνο, διὰ τοῦ ὁποίου τὴν ἐξουσίαζεν ὁ πατήρ της. Εἰς κάθε περίπτωσιν εἶναι ζήτημα ἠθικῆς διὰ τὴν Διοικοῦσαν Ἐκκλησίαν -ἐφ’ ὅσον τώρα γνωρίζει- νὰ μὴ ἐξαπολύη μύδρους ἀναθέματος, ὅταν τὴν ἰδίαν στιγμὴν καρπώνεται (ἔστω δι’ ἀγαθοεργίας) τὴν ὑλικὴν ζημίαν τῆς νεάνιδος, καθὼς εἶναι εἶδος συνενοχῆς! Δὲν φθάνει νὰ μοιράζη κανεὶς ἀνέξοδα λόγια «ἀγάπης» εἰς ὅλους τοὺς δημοσιογράφους, ἀπαιτεῖται καὶ ἡ ἔμπρακτος ἀγάπη.

Previous Article

Ἡ Ἱεραρχία νὰ τὰ χαρίση!

Next Article

Θεϊκὴ καὶ σατανικὴ ἑνότης (Β΄)