Τό ζήτημα τῶν “12”

Share:

Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Ε. Σακαλάκης, Μαθηματικός

Ἀπ’ ἀρχῆς νὰ ὑπογραμμίσω ὅτι γιὰ τοὺς ἐχθροὺς (ποικιλόμορφους) τῆς Ἐκκλησίας, πράγματι οἱ δώδεκα ἐκθρονισθέντες Ἱεράρχες (Καλοκαίρι ’74) ἦταν ἕνα «πρόβλημα», ἕνα «ζήτημα», γιατί δὲν ἀντανακλοῦσαν τὶς ἀπόψεις τους καὶ τὸ πνεῦμα τους. Τὸ σημαντικότερο, διότι ἦταν ἀνεπίληπτοι, ἄξιοι καὶ ἅγιοι ἐπίσκοποι.

Ὅσοι δικαιολογοῦν τὴν ἐκθρόνιση τῶν «12» μὲ «δίκαιο» ἱερῶν κανόνων, πλανῶνται καὶ διαψεύδονται, ἂν ἀνατρέξουμε στὸ ἐκκλησιαστικὸ παρελθόν. Δημιούργησαν τὸν μῦθο τῆς ἀντικανονικότητος γιὰ τοὺς «12» ἱεράρχες, ὡς ἐκλεγέντες ἀπὸ μικρή, ὀλιγομελῆ Ἀριστίνδην Σύνοδο.

Πληροφοριακά, παραπέμπουμε στὶς ἑξῆς ἀντικειμενικὲς – ἀξιόπιστες μελέτες περὶ κανονικότητος τῶν «12» Ἱεραρχῶν:

Α) «Ἡ κανονικότης τῶν Ἀρχιερέων τῶν ἐκλεγέντων ἀπὸ «μικράς» Συνόδους» (Παναγιώτου Ἰ. Ἀνδριόπουλου – Θεολόγου).

Β) «Τὸ Ἐκκλησιαστικὸν Ζήτημα» (Τοῦ Κων. Μουρατίδου – καθηγητοῦ Κανονικοῦ δικαίου).

«Ἡ παροῦσα περιπέτεια τῶν δώδεκα ἐπισκόπων δὲν εἶναι ἁπλῶς προσωπικὴ αὐτῶν δοκιμασία καὶ ὑπόθεσις· εἶναι κυρίως δοκιμασία καὶ ὑπόθεσις τῆς Ἐκκλησίας. Διὸ καὶ οὗτοι μέχρις ἐσχάτων ἔπρεπε ν’ ἀγωνισθοῦν καὶ νὰ διεκδικήσουν τὸ δίκαιον τῆς Ἐκκλησίας» (Ἐφημερίδα «Ἐκκλησιαστικὸς Ἀγών»).

Νὰ θυμηθοῦμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἑρμηνεύει τὰ γεγονότα ὁ π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης:

Α) Ἡ λέξις «ἀντικανονικὸς» ἐχρησιμοποιεῖτο ὑπὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Σεραφεὶμ κατ’ αὐθαίρετον κρίσιν, ὅπως ἤθελε, πρὸς ἐξόντωσιν μὲν ἀνεπιθυμήτων Ἱεραρχῶν, πρὸς ἀνάδειξιν δὲ τῶν «ἡμετέρων». Ὡς ἀγγειοπλάσται προσεκόλλων, ὅπου ἤθελον τὸ «κανονικὸς» καὶ «ἀντικανονικός». Οὐδέποτε ἄλλοτε εἰς τὴν μακραίωνα ἱστορίαν τῆς Ἐκκλησίας ἐγένετο τοιαύτη ἰδιοτελὴς ἐκμετάλλευσις καὶ βάναυσος μεταχείρισις τῶν λέξεων τούτων «κανονικὸς» καὶ «ἀντικανονικός». Πλήρης ἐξευτελισμὸς τῶν ὑψίστων ἐννοιῶν τοῦ Κανονικοῦ δικαίου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» (Χριστ. Σπίθα – Σεπτέμβριος 1974 – Ἀρ. 369).

Β) «Τὸ παρελθὸν ἔτος 1974, ἐξ ἀπόψεως ἐκκλησιαστικῆς κρινόμενον, τολμῶμεν νὰ εἴπωμεν, εἶναι τὸ θλιβερώτερον ἔτος ἐξ ὅσων ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἔζησεν ἀφ’ ἧς ἡμέρας ἐγένετο αὐτοκέφαλος. Μία τελευταία ἐπέμβασις τοῦ δικτατορικοῦ καθεστῶτος, ἐπέμβασις θίγουσα ὄχι μόνον τὸν ἐξωτερικὸν ἀλλὰ καὶ τὸν ἐσωτερικὸν βίον τῆς Ἐκκλησίας, προεκάλεσε τεκτονικὸν σεισμὸν καὶ ἐδημιούργησεν ἐρείπια. Μητροπολῖται ἀδιαβλήτου ἤθους, ἐν οἷς καὶ ἄνδρες ὑπηρετήσαντες Ἐκκλησίαν καὶ Γένος κατὰ τὰς φοβεράς ἡμέρας καὶ θέσαντες τὸν τράχηλόν των ὑπὲρ τοῦ λαοῦ, ἐξεθρονίσθησαν ἄνευ ἀπολογίας καὶ δίκης…» (Χριστ. Σπίθα – Ἰανουάριος 1975 – Ἀριθ. 371).

Previous Article

Ἡ ΔΙΣ νὰ ὑπερασπισθῆ τοὺς φοιτητάς

Next Article

Κοσμικαὶ δραστηριότητες Μητροπολιτῶν