Τοῦ κ. Γεωργίου Κούβελα, Συνταξιούχου Δικηγόρου παρ᾽ Ἀρείῳ Πάγῳ καὶ Σ.τ.Ε.,
Ἐπιτίμου Προέδρου τῆς Ἐθνικῆς Φοιτητικῆς Ἑνώσεως Κυπρίων
4ον
Ὥς τὴν 28η Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 κανένας δὲν τόλμησε ν᾽ ἀντιταχθεῖ στὸ χείμαρρο τοῦ ναζισμοῦ. Ὅλοι ἔτρεμαν· ἔτσι ἄλλοι συνθηκολόγησαν καὶ ἄλλοι ὑπόγραφαν σύμφωνα φιλίας μὲ τὸν ἄξονα. Ἡ ἠπειρωτικὴ Εὐρώπη εἶχε προσφέρει «γῆν καὶ ὕδωρ» στὸ ναζισμό. Ἡ Τσεχοσλοβακία κι ἡ Αὐστρία δὲν ὑπῆρχαν πιά. Ἡ Ρουμανία εἶχε ἀποσυρθεῖ ἀπὸ τὸ Βαλκανικὸ Σύμφωνο. Ἡ Γιουγκοσλαβία φοβόταν ν᾽ ἀντισταθεῖ. Ἡ Πολωνία εἶχε συντριβεῖ καὶ κατατεμαχισθεῖ γιὰ τέταρτη φορά. Τὰ Βαλτικὰ κράτη δὲν ὑπῆρχαν. Οἱ Δανοὶ κι οἱ Νορβηγοὶ παραδίνονταν χωρὶς νὰ πολεμήσουν. Τὴν ἄνοιξη τοῦ 1940 οἱ Ὁλλανδοὶ κι οἱ Βέλγοι εἶχαν καταθέσει τὰ ὅπλα ὕστερα ἀπὸ ὀλιγοήμερη ψευτοαντίσταση. Οἱ Σουηδοὶ ἄφηναν ἀνεμπόδιστο τὸ στρατὸ τοῦ Χίτλερ νὰ περάσει ἀπὸ τὸ «οὐδέτερο» ἔδαφός τους, καὶ νὰ βρεθεῖ ἔτσι στὰ νῶτα τῶν ἀντιπάλων του. Ἡ Γαλλία μὲ στρατὸ ἀσύγκριτα μεγαλύτερο καὶ καλύτερα ὁπλισμένο ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα συνθηκολογοῦσε, γιὰ νὰ σώσει ὅ,τι μποροῦσε. Ἡ Ρωσία εἶχε συμμαχήσει μὲ τὸν ναζισμὸ καὶ τηροῦσε πιστὰ τὸ σύμφωνο, ποὺ εἶχε ὑπογράψει ὁ ὑπουργὸς τῶν ἐξωτερικῶν της Μολότωφ μὲ τὸ Γερμανὸ συνάδελφό του Ρίμπεντροπ. Οἱ οὐδέτερες Ἡνωμένες Πολιτεῖες προσπαθοῦσαν νὰ ἐνθαρρύνουν τοὺς ἐλεύθερους λαούς· ὅμως δὲν ὑπῆρχε ἀπὸ μέρους τους καμμιὰ ἔνδειξη πὼς θὰ ἔσπευδαν νὰ βοηθήσουν ἐνεργά.
Ἡ γερμανικὴ ἀεροπορία κατέστρεφε τὶς εὐρωπαϊκὲς πόλεις· τὰ ὑποβρύχια τοῦ Χίτλερ ἔστελναν στὸ βυθὸ τῶν ὠκεανῶν ναῦτες καὶ ἐφόδια τῶν συμμάχων· τὸ Λονδίνο λαμπάδιαζε στὶς φλόγες. Οἱ μικροὶ λαοὶ χλώμιαναν ἀπ᾽ τὸν τρόμο τους, οἱ μεγάλοι ἔβαλαν στὴ ζυγαριὰ τοῦ συμφέροντος τὰ «ὑπέρ» καὶ τά «κατά». Ἡ Βουλγαρία ἦταν ἕτοιμη νὰ προδώσει κι ἡ Τουρκία δὲ θ᾽ ἀντιμετώπιζε μεγάλη δύναμη σὲ περίπτωση ἐπιθέσεως κατὰ τῆς Ἑλλάδας, γιατὶ ἔτσι εἴχαμε συμφωνήσει κατὰ τὴ σύναψη τοῦ Βαλκανικοῦ συμφώνου. Ὁ Φράνκο τῆς Ἱσπανίας δήλωνε στὸ Χίτλερ, στὶς 23 Ὀκτωβρίου 1940, πώς «ἡ Ἱσπανία εὐχαρίστως θὰ πολεμοῦσε στὸ πλευρὸ τῆς Γερμανίας». Δυὸ μέρες πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπίθεση τοῦ φασισμοῦ ἐναντίον μας, οἱ δικτάτορες –Χίτλερ καὶ Μουσολίνι– ἔδωσαν τὴν τελικὴ μορφὴ στὰ σχέδιά τους ποὺ πρόβλεπαν τὴν κατάληψη. τῆς διώρυγας τοῦ Σουὲζ μέχρι τὰ Χριστούγεννα τοῦ 1941.
Παντοῦ σκοτάδι, ἀπελπισία, ἡττοπάθεια. Πόσο θ᾽ ἄντεχε ἡ Ἀγγλία; Ὁ γερμανικὸς κολοσσὸς μὲ τὴ βοήθεια τῶν ὀκτὼ ἑκατομμυρίων λογχῶν, τῆς πανίσχυρης ἀεροπορίας καὶ τοῦ μεγάλου στόλου τοῦ Μουσολίνι προχωροῦσε γιὰ νὰ δημιουργήσει νέα κατάσταση στὴν Εὐρώπη καὶ στὴ Μεσόγειο· καὶ νὰ διαμορφώσει τὴν Ἱστορία γιὰ πολλοὺς αἰῶνες, ὅπως ἔλεγε ἡ προπαγάνδα τοῦ Ντοῦτσε.
Τὸ «ΟΧΙ» τοῦ Ἰωάννη Μεταξᾶ μᾶς ἀπελευθέρωσε ἀπὸ τὶς δυνάμεις τοῦ ναζισμοῦ καὶ τοῦ φασισμοῦ. Καὶ ἀπελευθέρωσε τὴν ὅπου Γῆς Ρωμιοσύνη#13:
… Πρώτη ἡ Κορυτσά, πλημμυρισμένη στὴ γαλανόλευκη, ὑποδέχεται στὶς 21 Νοεμβρίου 1940, τὸν Ἑλληνικὸ Στρατό. Γιὰ τὴ δοξασμένη ἀπελευθέρωση ὁ Εὐάγγελος Διαμάντης γράφει τὰ ἑξῆς βαρυσήμαντα στὸν Ὀρθόδοξο Τύπο#14 «Αὐτὸς ὁ στίχος μᾶς γυρίζει ὀπίσω 45 ὁλόκληρα χρόνια, ὅπου τὴν 21ην / 22αν Νοεμβρίου 1940 ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἀπηλευθέρωσε τὴν Κορυτσάν, τὴν σπουδαίαν αὐτὴν πόλιν τῆς Βορείου Ἠπείρου…. Τὴν 21/22 Νοεμβρίου 1940 ἡ Κορυτσὰ ἀπελευθερώνεται. Πόσον ὅμως ἡ ἡμέρα αὕτη ὑπῆρξε πολυπόθητος φαίνεται καὶ ἐκ τῶν γεγονότων τῶν συμβάντων κατ᾽ αὐτήν. Τὸ πλῆθος πλημμυρίζει τοὺς δρόμους, ζητωκραυγάζει, λαὸς καὶ στρατὸς πανηγυρίζουν καὶ ὡς θάλασσα ἐν ὥρᾳ γαλήνης ἡ πόλις ἐνδύεται τὸ ἐθνικόν της χρῶμα. Εἰς κάθε ἐξώστην ἤ παράθυρον κυματίζει καὶ ἑλληνικὴ σημαία, ὥστε νὰ διερωτῶνται πολλοὶ πῶς εὑρέθησαν ἀμέσως τόσαι σημαῖαι. Ἡ Κορυτσὰ εἶναι ἑλληνική».
Στὶς 24 Νοεμβρίου ἐλευθερώθηκε ἡ μαρτυρικὴ Μοσχόπολη.
Στὶς 30 Νοεμβρίου, μὲ σφοδρὴ χιονοθύελλα, ὁ Ἑλληνικὸς στρατὸς μπῆκε στὸ Πόγραδετς.
Στὶς 4 Δεκεμβρίου οἱ καμπάνες τῆς Λευτεριᾶς κτύπησαν χαρμόσυνα στὴν Πρεμετή.
Στὶς 6 Δεκεμβρίου ἐλευθερώθηκαν οἱ Ἅγιοι Σαράντα, ἡ ὄμορφη παραθαλάσσια πόλη τῆς Βορείου Ἠπείρου.
Στὶς 7 Δεκεμβρίου τὸ Δέλβινο.
Στὶς 8 Δεκεμβρίου τμήματα τῆς 4ης Μεραρχίας ὕψωσαν τὴ γαλανόλευκη στὸ θρυλικὸ Ἀργυρόκαστρο, τὴν πρωτεύουσα τῆς Βορείου Ἠπείρου.
Στὶς 23 Δεκεμβρίου οἱ σημαῖες τῆς Λευτεριᾶς ὑψώθηκαν στὴν ἡρωϊκὴ Χειμάρρα.
Χωριὰ καὶ πόλεις Ἑλληνικὲς ἀπὸ αἰῶνες μὲ Ἕλληνες στὴ συντριπτικὴ πλειοψηφία κατοίκους ὑποδέχονται πνιγμένες στὰ Ἐθνικὰ Ἑλληνικὰ χρώματα τοὺς ἐλευθερωτές τους, τραγουδοῦν τὸν Ὕμνο στὴν Ἐλευθερία, δοξολογοῦν στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς τὸ Θεὸ μὲ μάτια δακρυσμένα ψάλλοντας τὸ Χριστὸς Ἀνέστη. Ὁ Σπ. Σπεράντζας θὰ ὑμνήσει τὴν εἴσοδο τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ στὴν Κορυτσά:
Κυλᾶ ἡ βροντὴ τῶν κανονιῶν ἀπὸ τὴν ἀετορράχη.
Βογγοῦν καὶ σειοῦνται οἱ βράχοι.
Κι ἡ λόγχη, ποὺ ἀσυγκράτητη τὴν ξένη διώχνει γέννα,
Τὸ δρόμο ἀνοίγει νὰ διαβεῖ καινούριο Εἰκοσιένα!
Νά την, σιμώνει ἡ Λευτεριὰ μὲ τὰ φτερὰ ἁπλωμένα.
Μὲ μιᾶς σκορπάει ὁ οὐρανὸς ζαφείρια καὶ τοπάζια
Καὶ ἡ Κορυτσὰ ἡ Ἑλληνικὴ φοράει μὲ μιᾶς γαλάζια!
Ἡ Ρωμιοσύνη ἐλευθέρωσε τὴ Βόρειο Ἤπειρο, ἀλλὰ ἔγινε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ Ὁλοκαύτωμα. Δὲν εἴχαμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε μόνο τὶς σιδηρόφρακτες στρατιὲς τοῦ Εἰσβολέα, ἀλλὰ εἴχαμε καὶ τὶς ἀντίξοες καὶ ἀκραῖες καιρικὲς συνθῆκες: 20, 25 καὶ 30 ὑπὸ τὸ μηδέν! Ὁ Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου γράφει: Εἶχε πολεμήσει καὶ ἄλλοτε ἡ Ἑλλάδα ἀπαντώντας στὸ προσκλητήριο τῆς Ἱστορίας μὲ ὑψηλὴ συνείδηση τοῦ χρέους. Ποτὲ ὅμως δὲ δόθηκε στὸν ἀγώνα της τόσο ὁλόκληρη καὶ τόσο ἑνωμένη, ὅσο στὸν πόλεμο αὐτό. Τὸ «Ἑλληνικὸ θαῦμα» ὀφείλεται στὴν ψυχικὴ αὐτὴ ἑνότητα τοῦ Ἔθνους καὶ στὴν καθαρότητα τῶν συναισθημάτων, ποὺ τὸ συνεῖχαν κατὰ τὶς μεγάλες ἐκεῖνες στιγμές. Τὸ βασικὸ χαρακτηριστικὸ τῆς μετουσίωσης, ποὺ πραγματοποιήθηκε κατὰ τρόπο μοναδικό, ἦταν ὁ ἀπόλυτος ψυχικὸς συντονισμὸς τῶν μετόπισθεν μὲ τὸν παλμὸ τῆς πρώτης γραμμῆς. Τὰ μετόπισθεν δὲν ἔχουν ἄλλο θέμα συζητήσεως ἀπὸ τὸν πόλεμο. Καὶ διηγοῦνται διαρκῶς ἐπεισόδια, ποὺ ἄκουσαν ἀπὸ φίλους καὶ συγγενεῖς των. Ἕνας ἔκανε αὐτό. Ἄλλος ἔκανε ἐκεῖνο. Τρίτος, ἄλλο. Καὶ τὰ ἐπεισόδια εἶναι ἀτελείωτα. Ἕνα πατέρα τὸν κάλεσαν στὴν ἁρμόδια ἀρχή, νὰ τὸν συγχαροῦν γιὰ τὸν ἡρωϊσμὸ τοῦ παιδιοῦ του. Ὁ ἁρμόδιος τοῦ ἀνέφερε τὰ περιστατικά, τά ὁποῖα φανέρωναν πραγματικὰ πρωτοφανῆ τόλμη καὶ ἀδιαφορία γιὰ τὸν κίνδυνο. Ὁ πατέρας δέχτηκε συγκινημένος τὰ συγχαρητήρια, ἀλλὰ δὲν κρατήθηκε. «Κάποιο λάθος θὰ κάνετε», εἶπε στὸν ἁρμόδιο. «Ὁ Ἀντώνης μου, μέχρι ποὺ ἔφυγε γιὰ τὸ μέτωπο, δὲν τολμοῦσε νὰ βγεῖ μόνος του στὴν αὐλὴ τὴ νύχτα». Ὅμως δὲν ἦταν λάθος. Ὁ Ἀντώνης, ὅπως καὶ χιλιάδες ὅμοιοί του, εἶχε μεταμορφωθεῖ σὲ Ἥρωα… Συνεχεῖς πορεῖες, ψύχος δριμύ, ἡ θερμοκρασία κυμαινόταν στοὺς 20 βαθμοὺς κάτω ἀπὸ τὸ μηδέν, χιονοθύελλες φονικές, τροφοδοσία ἀνεπαρκὴς ἔβαζαν τὴν ἀντοχὴ τῶν Ἑλλήνων στρατιωτῶν σὲ ἀπάνθρωπη δοκιμασία! Οἱ στολὲς ἀπὸ τὴ συνεχῆ χρήση, στὶς μάχες καὶ τὶς ἄλλες αἰτίες φθορᾶς εἶχαν κουρελιαστεῖ. Τὰ ἄρβυλα βρίσκονταν σὲ ἄθλια κατάσταση. Οἱ καταστροφὲς σὲ ζῶα καὶ σὲ ὑλικὸ ἦταν φοβερές. Στὶς μονάδες τῶν πρόσω δὲν κατόρθωναν νὰ φτάσουν οὔτε τὰ δέκα ἀπὸ τὰ ἑκατὸ μουλάρια, ποὺ μετέφεραν κουραμάνες καὶ πυρομαχικά. Ὅλα τὰ ἄλλα ψοφοῦσαν ἤ γκρεμίζονταν στὶς χαράδρες, διότι ἐξαιτίας τοῦ ὕψους τοῦ χιονιοῦ (ἕνα ὥς δύο μέτρα) δὲν μποροῦσαν νὰ βροῦν στερεὸ ἔδαφος, γιὰ νὰ πατήσουν. Τὰ αὐτοκίνητα, ὅπου ἦταν δυνατὸ νὰ χρησιμοποιηθοῦν, ἀκινητοποιοῦνταν καὶ αὐτὰ ἀπὸ τὰ χιόνια καὶ τὴ βαριὰ πηχτὴ λάσπη… Περισσότερη ὅμως φθορὰ προκαλοῦσαν τὰ κρυοπαγήματα, τὰ ὕπουλα καὶ ἀναπόφευκτα, τὰ ὁποῖα νέκρωναν τὰ πόδια τῶν μαχητῶν. Ὑποχρεωμένοι νὰ καταυλιστοῦν ὅπου βρίσκονταν, βρεγμένοι καὶ κοκκαλιασμένοι ἀπὸ τὴν παγωνιά, πάθαιναν νέκρωση τῶν ἱστῶν ἀπὸ τὸ ψύχος καὶ τὴν κακὴ κυκλοφορία! Τὸ πόδι κοκκίνιζε, βάραινε, πρηζόταν καὶ πονοῦσε σὰν νὰ τὸ τρυποῦσαν πυρακτωμένα καρφιά. Ἔπειτα ἄρχιζε νὰ μελανιάζει, φούσκωνε, γινόταν μαυροπράσινο καὶ τέλος ἔσκαζε σὲ διάφορα σημεῖα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἔτρεχαν δυσώδη ἐρυθροκίτρινα ὑγρά, αἷμα καὶ πύον. Τότε ἦταν πλέον ἀργὰ γιὰ τὴ θεραπεία. Μόνο μὲ τὴν ἀποκοπὴ μποροῦσε ν᾽ ἀποφευχθεῖ ὁ θάνατος!
Καὶ ὁ Στρατὴς Μυριβήλης συμπληρώνει:
Ὁ κόσμος ἔκανε οὐρὰ κάθε μέρα, γιὰ νὰ δώσει τὸ αἷμα του γιὰ τοὺς τραυματίες μας. Ἦταν ἐκεῖ νέοι, κοπέλλες, γυναῖκες, μαθητές, παιδιὰ ποὺ περίμεναν τὴ σειρά τους. Μιὰ μέρα ὁ ἐπὶ τῆς αἱμοδοσίας φίλος μου γιατρὸς εἶδε μέσα στὴ σειρὰ τῶν αἱμοδοτῶν ποὺ περίμεναν, νὰ στέκεται κι ἕνα γεροντάκι.
– Ἐσὺ παππούλη, τοῦ εἶπε ἐνοχλημένος, τί θέλεις ἐδῶ;
Ὁ γέρος ἀπάντησε δειλά:
– Ἦρθα κι ἐγὼ γιατρὲ νὰ δώσω αἷμα!
Ὁ γιατρὸς τὸν κοίταξε μὲ ἀπορία καὶ συγκίνηση. Ὁ γέρος παρεξήγησε τὸ δισταγμό του. Ἡ φωνή του ἔγινε πιὸ ζωηρή.
– Μὴ μὲ βλέπεις ἔτσι, γιατρέ μου. Εἶμαι γερός, τὸ αἷμα μου εἶναι καθαρὸ καὶ ἀκόμα ποτές μου δὲν ἀρρώστησα. Εἶχα τρεῖς γιούς. Σκοτώθηκαν καὶ οἱ τρεῖς ἐκεῖ πάνω! Χαλάλι τῆς Πατρίδας! Ὅμως μοῦ εἶπαν πὼς οἱ δύο πῆγαν ἀπὸ αἱμορραγία. Λοιπόν, εἶπα στὴ γυναίκα μου θά ᾽ναι κι ἄλλοι πατεράδες ποὺ μπορεῖ νὰ χάσουν τὰ παλικάρια τους, γιατὶ δὲ θά ᾽χουν οἱ γιατροί μας αἷμα νὰ τοὺς δώσουν. Νὰ πάω νὰ δώσω κι ἐγὼ τὸ δικό μου. «Ἄιντε πήγαινε, γέρο μου, μοῦ εἶπε, κι ἂς εἶναι γιὰ τὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας». Κι ἐγὼ σηκώθηκα καὶ ἦρθα!
Ὁ Ἄγγελος Σικελιανὸς θὰ ἐνθαρρύνει μὲ τὸ δικό του μοναδικὸ τρόπο τοὺς Ἀγωνιστὲς καὶ θὰ τοὺς ὑμνήσει:
Μὲ τὴ λόγχη σας μόνο. Μὲ τὴ λόγχη σας καὶ τὴν ψυχή σας.
Μὲ τὴ λόγχη σας καὶ μὲ τὴν ψυχή μας.
Ἂς ὁρμήσουμε, χέρι μὲ χέρι πιασμένοι,
Στὸν ὑπέρτατο ἀντρίκειο χορό μας.. Ἀέρα! Ἀέρα!
Ναί, τὸ ξέρω. Χιονίζει τριγύρω, χιονίζει, χιονίζει…!
Μὰ ἐμεῖς ἀντάμα πιασμένοι.
Χέρι-χέρι τραβᾶμε νὰ κάνουμε κάτι δικό μας,
Κάτι ποὺ αὔριο θὰ ᾽ναι δικό μας γιὰ πάντα…!
Καὶ σήμερα μετὰ ἀπὸ τόσες Θυσίες, μετὰ ἀπὸ τόσα Μαρτύρια ἡ Βόρειος Ἤπειρος ἀνθίσταται στὰ ἀνθελληνικὰ σχέδια Ράμα γιὰ Ἐθνοκάθαρση. Ὁ Ράμα εἶναι χειρότερος τοῦ Μπερίσα. Καὶ οἱ δύο εἶναι χειρότεροι τοῦ Χότζα. Σύμφωνα μὲ Ὑπουργικὴ ἀπόφαση καὶ ἐντολὴ Ράμα στὴν ἰδιοκτησία τοῦ Ἀλβανικοῦ Ὑπουργείου Τουρισμοῦ εἰσέρχονται οἱ πιὸ κάτω ἐκτάσεις – φιλέτα τῶν Βορειοηπειρωτῶν. («Κυριακάτικη Δημοκρατία» τῆς 16ης Δεκεμβρίου 2018):
Α) 92,46 ἑκτάρια σὲ Δρυμάδες (καὶ Γκιλεκάτες). Β) 78,87 ἑκτάρια σὲ Βοῦνο. Γ) 62,77 ἑκτάρια σὲ Χειμάρρα (μεταξὺ ἄλλων, 34,66 σὲ Λειβάδι, 4,97 σὲ Ποτάμι, 2,76 σὲ Φιλικούρι). Δ) 60,1 ἑκτάρια σέ Παλέρμο. Ε) 4,48 ἑκτάρια σέ Πικέρνι. ΣΤ) 24,48 ἑκτάρια σέ Λούκοβο. Ζ) 46,46 ἑκτάρια σέ Ἅγιο Βασίλη. Η) 99,3 ἑκτάρια σέ Νίβιτσα.
Ἡ κορύφωση τῶν ἀνθελληνικῶν σχεδίων τοῦ Ράμα ἦλθε μὲ τὸ Μαρτύριο τοῦ ἥρωα Κωνσταντίνου Κατσίφα. Ἔτσι στὸν Ἀγώνα τῆς Ρωμιοσύνης γιὰ τὴ Λευτεριὰ τῆς Βορείου Ἠπείρου προστίθεται ἕνας ἀκόμη Τάφος! Εἶναι ὁ Τάφος τοῦ Κωνσταντίνου Κατσίφα! Σὲ αὐτὸν τὸν Τάφο ἀκουμπᾶ ὅλη ἡ Ρωμιοσύνη: «Ἀνδρῶν ἐπιφανῶν Πᾶσα ἡ Γῆ Τάφος»! Σ᾽ ἐχθροὺς καὶ φίλους ἐπισημαίνουμε γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ τὴν Διακήρυξη τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου: «Ἡ Βόρειος Ἤπειρος πρέπει ἐπίσης νὰ ἐπανέλθει εἰς τὴν Ἑλλάδα. Οἱ ἄσπονδοι φίλοι μας ζητοῦν Δημοψήφισμα. Εἴμεθα σύμφωνοι, ὑπὸ τὸν ὅρον νὰ ψηφίσουν καὶ οἱ νεκροί! Ξένος δημοσιογράφος μὲ ἠρώτησε κατ᾽ αὐτὰς πόσοι περίπου εἶναι σήμερον οἱ Ἕλληνες τῆς Βορείου Ἠπείρου. Καὶ τοῦ ἀπάντησα: Δὲν γνωρίζω πόσοι εἶναι οἱ ζῶντες. Ἀλλὰ γνωρίζω πόσοι εἶναι οἱ Νεκροί. Πλειοψηφοῦμεν εἰς τοὺς Τάφους»!#15
Συνεχίζουμε τὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῶν Δικαίων τῆς ὅπου γῆς Ρωμιοσύνης. Καὶ εἰδικὰ γιὰ τὴ Βόρειο Ἤπειρο καὶ τὶς σύγχρονες προκλήσεις τοῦ Ἀλβανοῦ Πρωθυπουργοῦ Ἔντι Ράμα ἐπισημαίνει ὁ «ΣΩΤΗΡ»#16:
Σημειώσεις:
#[13]. Περισσότερα γιὰ τοὺς ἀγῶνες τῆς Ρωμιοσύνης ἴδετε Γιώργου Κούβελα, Ἡ Μαρτυρικὴ Ρωμιοσύνη, ἐκδ. Γερμανός, Θεσσαλονίκη 2022 , σ. 61 κ.ἑ.. #[14]. Ἴδετε Ὀρθόδοξο Τύπο τῆς 29ης Νοεμβρίου 1985, σ. 3. #[15]. Γιώργου Κούβελα, Ἡ Μαρτυρικὴ Ρωμιοσύνη, ἐκδ. Γερμανός, Θεσσαλονίκη 2022 , σ. 62 κ.ἑ.. #[16]. Ἴδετε «Ο ΣΩΤΗΡ» τ. 2320, τῆς 1ης Δεκεμβρίου 2024, σ. 493.