Τὰ «κανάλια» μὲ δημόσιον χρῆμα ἀσκοῦν μαζικὴν χειραγώγησιν

Share:

Ἐδῶ καὶ περίπου 50 χρόνια, εἶναι ἀποδεδειγμένη ἐπιστημονικὰ ἀπὸ τὸν πρωτοπόρο ἐρευνητὴ Bandura ἡ «Μίμηση προτύπου» ὡς τρόπος καθορισμοῦ τῆς ἀνθρώπινης συμπεριφορᾶς. Ὁ Bandura διαπίστωσε πὼς ἀρκοῦσε ἡ προβολὴ σὲ μία τηλεόραση παιδιῶν ποὺ προέβαιναν σὲ βίαιες συμπεριφορές, γιὰ νὰ ἐκδηλώσουν τὰ παιδιὰ ποὺ τὶς ἔβλεπαν, ἀντίστοιχες βίαιες συμπεριφορὲς (ὅπως τὸ νὰ καταστρέφουν μία κούκλα ποὺ εἶχαν μπροστά τους). Ἔκτοτε ἑκατοντάδες ἔρευνες ἐπιβεβαίωσαν καὶ ἐπεξέτειναν τὰ συμπεράσματά του σὲ ποικίλους τομεῖς τοῦ ἀνθρώπινου βίου.

Ἀρκεῖ νὰ θυμηθοῦμε in vivo, τὸ πῶς πρὶν μερικὰ χρόνια οἱ ἰθύνοντες «ἀπέσυραν» μέσα σὲ λίγες ἡμέρες – μῆνες τὶς βωμολοχίες, ὡς πιθανὴ ἔκφραση τῆς λαϊκῆς ὀργῆς, μὲ τὴν ἀντικατάστασή τους μὲ «μπὶπ» ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν τηλεοπτικῶν θεαμάτων, λὲς καὶ δὲν ἀποτελοῦσαν ζωντανὸ μέρος τῶν ἑλληνικῶν ταινιῶν ξαφνικά. Αὐτομάτως, στὴν μαζικὴ πλειοψηφία οἱ βωμολοχίες ἔγιναν «ἀνεπίτρεπτες» ξαφνικά.

Ἀντίστοιχα, ὅταν προβάλλονται δημ(ι)οσκοπήσεις, ποὺ παρουσιάζουν τὴν μαζικὴ πλειοψηφία νὰ ἐπαινεῖ τὴν κυβέρνηση καὶ τὰ μέτρα, καθὼς αὐτοὶ ποὺ προβάλλονται συστηματικὰ εἶναι αὐτοὶ ποὺ συμφωνοῦν, ὅλοι ὅσοι συνεχίζουν νὰ βλέπουν τηλεόραση, ἂν καὶ νιώθουν τὴν προσβολή τους, νιώθουν πιθανότατα πὼς ἀνήκουν σὲ μία «ἐξαίρεση», ἔστω καὶ ἂν ἡ ὑγιής τους ἀγανάκτηση ἀποτελεῖ τὴν συντριπτικὴ πλειοψηφία. Ἂν δὲν σκεφτοῦν κατὰ πόσο οἱ δημ(ι)οσκοπήσεις τοῦτες εἶναι ἀξιόπιστες, σίγουρα τείνουν νὰ νιώθουν σὰν μία «μειονότητα», ἴσως ἀκόμα καὶ «ἀπομονωμένοι». Κανεὶς βέβαια, συχνά, δὲν γνωρίζει, ἂν αὐτὲς οἱ ἔρευνες ἔχουν γίνει σὲ δεῖγμα (σύνολο) 10, ἢ 100 ἢ 1000 ἀνθρώπων. Κυρίως, δὲν γνωρίζει ἂν τὸ δεῖγμα αὐτὸ ἦταν ἀντιπροσωπευτικό, ἢ ἂν τηλεφώνησαν νὰ ρωτήσουν 1000 ἀνθρώπους ποὺ ἦταν ἀπὸ πρὶν καταγεγραμμένοι, π.χ., ὡς συνεργάτες, χορηγοί ἢ ὑποστηρικτές τους. Ἀκόμα περισσότερο, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἐλέγξει.

Ἂν οἱ ἑταιρεῖες τῶν μελετῶν ἀνακοίνωναν, γιὰ παράδειγμα, ὅτι ἀπὸ τοὺς 1000 ἀνθρώπους ποὺ συμμετεῖχαν στὴν «ἔρευνα», οἱ 10 ἦταν ἀπὸ τὸ τάδε χωριό, ἢ τὸν τάδε δῆμο, θὰ μποροῦσε νὰ διαπιστωθεῖ ἂν ὑπῆρξαν στὸ τάδε χωριὸ ἢ στὸν τάδε δῆμο ἄνθρωποι ποὺ (ἐφόσον οἱ ἴδιοι ἐπιθυμοῦσαν νὰ τὸ κοινοποιήσουν) ὄντως τοὺς τηλεφώνησαν, γιὰ νὰ τοὺς ρωτήσουν γιὰ τὴν ἔρευνα. Ἀλλὰ ποιὸς τὸ θέλει αὐτό; Ποιὸς ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς «ἐρευνητὲς» θὰ ἤθελε νὰ τεκμηριώνει ἡ «κοινὴ γνώμη» τὴν «ἀξιοπιστία» τῶν «μελετῶν» τους; Ἂν μελετήσει κανεὶς τὰ στοιχεῖα τῆς ΕΛΣΤΑΤ, πιθανότατα θὰ ἀπορεῖ μὲ τὸ πῶς προέκυψαν αὐτὲς οἱ «στατιστικὲς μελέτες» καὶ δὲν γνωρίζω κάποιον ποὺ νὰ ἔχει προσφύγει στὴν ΕΛΣΤΑΤ γιὰ τὴν διερεύνηση τῆς ἀξιοπιστίας τους.

Στὴν εὐρύτερη κοινωνικὴ ἀτμόσφαιρα, ἡ προώθηση τῆς «ἐξαίρεσης» ἢ «ἀποκλεισμοῦ» εἶναι ἐμφανέστερη, καθὼς ὅσοι διαφωνοῦν, ἢ διαφωνοῦσαν ἀρχικά, μὲ ὅλα αὐτὰ τὰ μέτρα, φοβοῦνταν ὅμως καὶ ὑπέκυψαν, ἀποροῦν σὰν νὰ βλέπουν ἐξωγήινο, ὅταν ἀντικρύζουν ἕνα φυσιολογικὸ ἀνθρώπινο (ἀκάλυπτο) πρόσωπο. Αὐτοὶ ποὺ προβάλλονται συστηματικὰ εἶναι αὐτοὶ ποὺ συμφωνοῦν, ἐνῷ ἀντίθετα συστηματικὰ ἐπιχειρεῖται ὁ στιγματισμὸς ὅσων ξεκάθαρα διαφωνοῦν. Μὲ τὴν λογικὴ «τί νὰ κάνουμε;» ἢ «τί μπορεῖτε νὰ κάνετε» (ἀπὸ μεριᾶς τῶν λίγων), ὁ βασικὸς μηχανισμός, ὑποστηρικτὴς καὶ προωθητὴς τῶν «σχεδίων τους» εἶναι ὁ ἴδιος ὁ «τί μποροῦμε νὰ κάνουμε;». Ἡ μονάδα («τί νὰ κάνουμε») τῆς εὐρείας πλειοψηφίας ποὺ ὑποκίνησαν σὲ συγκατάθεση καὶ προώθηση τῶν «σχεδίων τους», ἐνῷ ὅλη ἡ εὐρεῖα πλειοψηφία μποροῦσε νὰ μὴ τὸ κάνει.

Τὸ ΟΧΙ εἶναι τόσο ἁπλὸ καὶ τόσο δύσκολο, ἀλλὰ καὶ τόσο ἀνίκητο, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἑορτασμός του στὶς 28 Ὀκτωβρίου, ὡς φωνὴ τοῦ ἀγωνιστῆ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἦταν προφανῶς πολὺ τρομακτικὸς καὶ ἀποφευκτέος.

Τὸ ἴδιο, βέβαια, δὲν συνέβη ἀντίστοιχα μὲ τὶς συγκεντρώσεις τῆς διεθνιστικῆς ἀριστερᾶς (βλ. συγκέντρωση Πολυτεχνείου).

Τὸ ἀφήγημα εἶναι γνωστό: Τί θὰ κάνεις; Εἴμαστε πιὸ ἰσχυροί, θὰ σὲ νικήσουμε.

Μά, ἂν χάσεις, νίκησες, ὅπως τόσοι καὶ τόσοι ἅγιοι Χριστιανοὶ καὶ Ἕλληνες.

Ἂν παραδοθεῖς ὅμως, ἔχασες.

«ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ, οὗτος σώσει αὐτήν…» (Λουκ. θ΄ 24).

Γιὰ αὐτὸ εἶναι ὠφέλιμο καὶ ἀναγκαῖο, ἡ εὐρεῖα πλειοψηφία, ποὺ ἔχει τὴν οὐσιαστική, ἀκατανίκητο δύναμη, νὰ εἶναι (μὲ φυσικὴ ἠρεμία) θαρραλέα καὶ ὄχι φοβική. Γιατί αὐτὴ ἡ «μᾶζα», ὁ «λαουτζίκος» ὅπως τὸν λένε, οἱ «χρήσιμοι ἠλίθιοι» ποὺ ἀποκαλοῦν, εἶναι τὸ βασικὸ κοινωνικὸ ἐργαλεῖο καὶ μηχανισμὸς τῶν «σχεδίων τους». Δὲν εἶναι (μόνο) οἱ ἐλάχιστοι ποὺ «αὐτοὶ μᾶς πηγαίνουνε». (Αὐτοὶ δὲν μὲ ἀφοροῦν) Εἶναι οἱ πολλοὶ, ποὺ πηγαίνουν ἐκεῖ ποὺ «μᾶς πηγαίνουνε».

Ἂν δὲν εἶσαι αὐτάρκης, ἡ πίεση θὰ ὑπάρχει. Ὅποιες ὅμως κι ἂν εἶναι οἱ ἐπιπτώσεις τῶν ΟΧΙ, βαραίνουν κάθε φορά μόνο ἐκείνους ποὺ τὶς ἐπιβάλλουν σὲ ὅσους παραμένουν ἄνθρωποι.

Γιατί δὲν περιμένουμε νὰ μᾶς ζητήσει ὁ Δεσπότης νὰ ἀπολογηθοῦμε γιὰ ὅσους μᾶς ἀδίκησαν, παρὰ γιὰ τὶς δικές μας, στὸ Ὄνομά Του, ἐπιλογὲς καὶ πράξεις, ποὺ ἀποτελεῖ ἄλλωστε τὸ πιὸ οὐσιαστικὸ παράδειγμα.

Δὲν ὑφίσταται «τί νὰ κάνουμε», ὅταν ἡ πίεση δὲν εἶναι βίαιη ἐπιβολὴ (ἀλλὰ ξεκάθαρος ἐκβιασμός, δηλαδὴ πίεση, ἀκόμα καὶ ἀσφυκτική). Τὸ ἐρώτημα παύει νὰ εἶναι ρητορικό. Τὸ ΟΧΙ παραμένει ὡς ἀνίκητη ἐπιλογή. 300 ἢ 1000 εὐρὼ ἢ ὅλος αὐτὸς ὁ ὑλικὸς κόσμος ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ τὴν ἐλευθερία μιᾶς ψυχῆς;

ΟΧΙ.

«25 τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος κερδήσας τὸν κόσμον ὅλον, ἑαυτὸν δὲ ἀπολέσας ἢ ζημιωθείς; 26 ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμούς λόγους, τοῦτον ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ τοῦ πατρὸς καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων.» (Λουκ. θ΄, 25-26).

Ὁ ἄνθρωπος φόρεσε ροῦχα μετὰ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, καθὼς δὲν εἶχε πιὰ τὴν πρώτη του Χάρη μετὰ τὴν πτώση καὶ σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο, ὅπου δοκιμάζεται χρειάζεται νὰ προφυλάσσεται ἀπὸ τὶς καιρικὲς συνθῆκες, ὅπου ἐπιβιώνει.

Τοῦτο δὲν ἀναιρεῖ τὸ γνήσιο πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ὁ Θεὸς ἔπλασε κατ’ εἰκόνα του.

Ποιὸς εἶναι ὁ πρακτικὸς φόβος;

Ἡ πεῖνα;

Θὰ σὲ θρέψει ὁ Θεός.

Εἶσαι περισσότερο σίγουρος, πῶς θὰ σὲ θρέψουν αὐτοί;

«Πλούσιοι ἐπτώχευσαν καὶ ἐπείνασαν, οἱ δὲ ἐκζητοῦντες τὸν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντὸς ἀγαθοῦ».

Τολμῶ νὰ πῶ πώς ὁ βασικὸς φόβος – φοβία εἶναι ἡ περιθωριοποίηση. Τὸ νὰ εἶναι, ὅποιος συν­εχίζει τὴν ἀνθρωπιά, δακτυλοδεικτούμενος.

Ἂν ἡ μεγάλη «μᾶζα», ποὺ ἀντιλαμβάνονται ὡς «λαουτζίκο», δὲν ὑπέκυπτε στὴν μετατροπή της σὲ μικρούς, πολλοὺς δημίους τῶν «ἐντολῶν τους», δὲν θὰ ‘χὲ καμία ἀπήχηση ἢ ἀποτέλεσμα καμία δημιοσκόπηση καὶ καμία δημιοσιογραφία, οὔτε καὶ ἡ συνολική τους δημιοκρατία.

Τὸ σύστημα βασίζεται στὴν «μεγάλη μᾶζα» ποὺ φρόντισε ἀπὸ καιρὸ νὰ ἐξαγοράσει, χειραγωγήσει ἢ καλοπιάσει μὲ δολώματα καλοπέρασης ἢ ἐπιβίωσης ἢ ἀνέσεως. Τοῦ εἶναι ἀδύνατη ἡ ἐπιβίωση, χωρὶς αὐτὴν τὴν «μεγάλη μᾶζα».

Ὑπὸ πίεση ἢ ἐκβιασμὸ δὲν κάνω τίποτα, εἶναι μία ἀπάντηση ποὺ προστατεύει.

Ἂν δυσκολευτῶ, δὲν θὰ μὲ κατηγορήσει ὁ Δεσπότης γιὰ τὸν ἀποκλεισμό τους. Ἂν μὲ βλάψουν, ἡ εὐθύνη εἶναι ἀποκλειστικῶς δική τους.

Ἀρκεῖ κριτήριό μου νὰ ἀποτελεῖ τὸ Θεῖο Θέλημα.

Νὰ ἔχουμε κατὰ νοῦ, ὅτι ὁ Παντεπόπτης Χριστὸς μᾶς Βλέπει κάθε στιγμὴ τῆς Ζωῆς μας καὶ ἂς ἀναλογιζόμαστε κάθε φορά τί Βλέπει καὶ Νιώθει γιὰ ὅσα κάνουμε.

«20 ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐὰν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ’ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ’ ἐμοῦ.» (Ἀποκάλυψη Ἰωάννου, κεφ΄ γ΄, 20)

Ὅσα κι ἂν συμβαίνουν γύρω μας, ὅσες ἀπειλὲς καὶ πιέσεις, ἂς μὴ ξεχνᾶμε πὼς τὴν ἴδια στιγμὴ ὁ Χριστὸς μᾶς χτυπᾶ τὴν πόρτα καὶ περιμένει ἀπὸ ἐμᾶς νὰ Τοῦ ἀνοίξουμε καὶ νὰ δειπνήσει μαζί μας καὶ ἐμεῖς μαζί Του.

Κι ἂς μὴ ξεχνᾶμε, πὼς ὁ στιγματισμὸς τῶν πολλῶν μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ μεγαλύτερη δυσκολία, μεγαλύτερη ἀκόμα καὶ ἀπὸ αὐτὴν τῆς κακουχίας καὶ πείνας.

Ἡ κατάκριση τῶν πολλῶν εἶναι ὁ μακαρισμὸς ποὺ ὁ Χριστὸς διδάσκει τελευταῖο: «22 μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. 23 χάρητε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ· κατὰ τὰ αὐτὰ γὰρ ἐποίουν τοῖς προφήταις οἱ πατέρες αὐτῶν.». (Λουκ. στ΄, 22-23)

Ἂς χαιρόμαστε λοιπὸν κάθε φορά ποὺ μᾶς ἀποκαλοῦν γραφικούς, ψεκασμένους, ἢ ὅ,τι ἄλλο δὲν συμβαδίζει μὲ τὴν ἀπόστασή τους ἀπὸ τὸν Χριστό.

Γιὰ αὐτὸ θὰ πρέπει οἱ «πολλοὶ» νὰ μὴ φοβόμαστε τὸν ἑαυτό μας, κάθε φορά ποὺ μᾶς καλεῖ νὰ παραμένουμε ἄνθρωποι. Γιατί ὁ Θεὸς Ἀγάπησε τὸν ἄνθρωπο τόσο, ποὺ ἔστειλε νὰ Ἐνανθρωπήσει καὶ Σταυρωθεῖ καὶ Ἀναστηθεῖ ὁ Υἱός Του, γιὰ τὴν Ἀγάπη Του στὸ πλάσμα Του, ποὺ ἔπλασε κατ’ Εἰκόνα καὶ καθ’ Ὁμοίωσίν Του.

Μιχαὴλ Κικριλῆς

Γνωσιακὸς (MSc) Ψυχολόγος

Previous Article

Ψέμα ότι ευθύνεται ο εορτασμός του Αγίου Δημητρίου για την έξαρση του ιού στη Θεσσαλονίκη.

Next Article

Συνεχεῖς ἐπιθέσεις εἰς τὸν «Ο.Τ.»