Τὰ περὶ συναινέσεως ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖον Σερβίας δὲν εἶναι “πανσλαβισμός”

Share:

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Μετὰ τὴ χωρὶς ἐκζήτηση συγγνώμης γιὰ “τὸ ἔγκλημα τῆς διαιρέσεως καὶ τοῦ σχίσματος” ἀπὸ τὴν Σχισματικὴ Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων, κοινωνία μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας καὶ ἡ ὁποία θὰ καλεῖται Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος, μὲ τὸ καθεστὼς τῆς Αὐτόνομης Ἐκκλησίας, ἡ πιθανὴ ἐκχώρηση Αὐτοκεφαλίας σ’ αὐτή, ἔδωσε ἀφορμὴ σὲ ὅσους ἐπιμένουν στὸ μονομερές τοῦ τρόπου ἐκχώρησης Αὐτοκεφαλίας, νὰ προβάλλουν καὶ πάλι τὸ ἀντισυνοδικὸ φρόνημά τους.

Ἰδιαίτερη ἀφορμὴ ἔδωσε σ’ αὐτοὺς ἡ ἀκόλουθη καταληκτικὴ ἀναφορὰ ἀπὸ τὴν σχετικὴ ἀνακοίνωση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας: “…ἡ Σερβικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θὰ ἐπιλύσει τὸ κανονικὸ καθεστώς, τὸ ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ ἀκολουθεῖται ἀπὸ πανορθόδοξη συναίνεση καὶ ἀποδοχὴ αὐτοῦ τοῦ καθεστῶτος”*.

Στὸ ἄκουσμα τῆς ἀναφορᾶς σὲ Πανορθόδοξη συναίνεση, ἄρχισαν τὰ ἀπαξιωτικὰ γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας, περὶ δῆθεν ἐκδηλώσεις πανσλαβισμοῦ. Οὔτε γιὰ Σύνοδο θέλουν νὰ ἀκοῦνε γι’ αὐτὸ τὸ θέμα, οὔτε γιὰ συναίνεση, ἀλλ’ οὔτε καὶ γιὰ ἄτυπη συναίνεση. Ἡ συναίνεση εἶναι ἀπαραίτητη. “Αὐτὰ γνωρίζει ἡ Ἐκκλησία μας”, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε μία ἔκφραση τοῦ π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου;

Νὰ θυμίσουμε ὅτι ἀπαρχή, γιὰ νὰ ἀρθεῖ τὸ Βουλγαρικὸ Σχίσμα, ἀποτέλεσε ἡ Πανορθόδοξη διάσκεψη τοῦ ἔτους 1932, ποὺ πραγματοποιήθηκε στὸ Ἅγιο Ὄρος. Ἡ ἄρση τοῦ σχίσματος ἔγινε τὸ ἔτος 1945. Καὶ ὅταν μετὰ τὴν ἄρση τοῦ σχίσματος, δημιουργήθηκε νέο σχίσμα τὸ ἔτος 1953, ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι αὐθαίρετα ὁ ἔξαρχος τῆς Βουλγαρικής Ἐξαρχίας αὐτοανακηρύχθηκε Πατριάρχης, ἡ ἄρση τοῦ νέου σχίσματος ἔγινε κατὰ τὴν Α΄ Πανορθόδοξη διάσκεψη τῆς Ρόδου τὸ ἔτος 1961 καὶ ἀκολούθως ἀπονεμήθηκε στόν Ἔξαρχο τῆς Βουλγαρικής Ἐξαρχίας ὁ τίτλος τοῦ Πατριάρχη.

«Κανονικῶς ἁρμόδιον διὰ τὴν ἀνακήρυξιν τοῦ “αὐτοκεφάλου” ὄργανον εἶναι ἡ Οἰκουμενικὴ Σύν­οδος καὶ κατ’ ἀκολουθίαν διὰ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος…» σημειώνει ὁ κ. Φειδᾶς στὴ μελέτη του ποὺ τιτλοφορεῖ­ται «Τὸ “αὐτοκέφαλον” καὶ τὸ “αὐτόνομον” ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ» (Ἐν Ἱεροσολύμοις 1979). “Ὁμόθυμος σύνοδος ἢ ὁμόθυμος συμφωνία πάντων τῶν πατριαρχικῶν θρόνων ἀποτελοῦν τὸ κανονικὸν ὄργανον ἀνακηρύξεως τοῦ αὐτοκεφάλου ἢ τοῦ αὐτονόμου ἐκκλησίας τινός, Πᾶσα δὲ ἄλλη διαδικασία εἶναι ἀντικανονικὴ καὶ ὄχι μόνο δὲν ἐξυπηρετεῖ τὴν ἑνότητα, ἀλλὰ τουναντίον διὰ τῆς καταπατήσεως τῆς κανονικῆς παραδόσεως διαβιβρώσκει καὶ διασπᾶ τὴν ἐν τῇ ὀρθῇ πίστει καὶ ἀγάπῃ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας”, ἀναφέρει ὁ κ. Φειδᾶς στὴ μελέτη του αὐτή.

Δὲν διερωτῶνται, γιατί στὸν ἐκκλησιαστικὸ αὐτὸ λόγο του ὁ καθηγητὴς κ. Φειδᾶς (γιατί μόνο ἔτσι μπορεῖ κανεὶς νὰ χαρακτηρίσει τὰ πολὺ σπουδαῖα αὐτὰ λόγια του), τονίζει τὸ πρώτιστο τῆς “οἰκουμενικῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας”;

Οἱ ὁμιλοῦντες περὶ ἔθους ἂς ἔχουν ὑπόψη τους ὅτι τὸ πρώτιστο κανονικὸ ἔθος σὲ τέτοιες περιπτώσεις εἶναι ἡ προϋπόθεση τῆς διατήρησης τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας. Πῶς μπορεῖ μία πράξη νὰ χαρακτηρισθεῖ ἐκκλησιαστική, ὅταν προκαλεῖ διάσπαση στὴν Ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα;

* “Τὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῶν Σκοπίων (Τοῦ Αἰμίλιου Πολυγένη, 16/2/2022 – Romfea.gr)

Previous Article

O Μητρ. Ονούφριος μνημόνευσε τον Πατρ. Κύριλλο μεταξύ Προκαθημένων

Next Article

Όσα συμβαίνουν στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία πρέπει να εκληφθούν στο πλαίσιο της ασκούμενης πρωτοφανούς πιέσεως σε αυτήν