Τὰ προδρομικὰ γεγονότα τοῦ 2025

Share:

Ἀπεστάλη πρὸς τὸν «O.Τ.» διὰ δημοσίευσιν ἠχογραφημένη συνομιλία, εἰς τὴν ὁποίαν ὁ γνωστὸς εἰς τὸ ἀναγνωστικὸν κοινὸν τῆς ἐφημερίδος π. Ἐπιφάνιος Καψαλιώτης ἀπαντᾶ εἰς ἐπικαίρους ἐρωτήσεις ἐπισκέπτου. Ὁ διάλογος κρίνεται ἐξόχως σημαντικὸς ὄχι μόνον δι’ ὅσα λέγονται, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸν εὔληπτον τρόπον, μὲ τὸν ὁποῖον διατυπώνονται, διὰ τοῦτο καὶ τὸν δημοσιεύομεν ἀκολούθως. Ὡστόσον, ζητοῦμεν τὴν ἐπιείκειαν τῶν ἀναγνωστῶν, διότι παρὰ τὴν μικρὰν ἐπέμβασιν εἰς τὴν ἀπομαγνητοφώνησιν, προκειμένου αὐτὴ νὰ λάβη μορφὴν γραπτοῦ εὐσυνόπτου κειμένου, δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ μὴ παραμείνουν ἔκτυπα ἰδιώματα τῆς προφορικότητος.

* * *

– Πάτερ, πεῖτε μας γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου στὸ Ἅγιον Ὄρος.

-Ἦρθε ὁ «Παναγιώτατος» καὶ κατάφερε μέσα σὲ δύο ἡμέρες νὰ ταράξει ὅλο τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὴν ἡσυχία του καὶ τὴν ἠρεμία του. Εἶπε ὅτι οἱ μοναχοὶ δὲν εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ ἴδιος. Ἀνέφερε κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὴν Ἱ. Μ. Καρακάλλου ὅτι τὸ μνημόσυνό του εἶναι ἡ ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας! Ἐν ὀλίγοις, ὅτι τὸ Μυστήριο τῆς πίστεως καὶ ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ποὺ σαρκώθηκε, ἔπαθε, σταυρώθηκε, ἀναστήθηκε καὶ ἀναλήφθηκε, τὸ μυστήριο ἑπομένως τῆς πίστεως, τὸ μυστήριο τῆς Σωτηρίας, εἶναι τὸ μνημόσυνο τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου. Δὲν ἔκανε καμία ἀναφορὰ στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό. Ἀνέφερε συνεχῶς τὸ ὄνομά του καὶ τὴν ἀνάγκη νὰ διατηρεῖται τὸ μνημόσυνό του.

Στὴν Ἀμερική, πρὸ μηνῶν, εἶχε πεῖ σχετικὰ μὲ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν τὸ μνημονεύει ὁ Μόσχας, «σκασίλα μου». Ἦρθε λοιπὸν ἐδῶ στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἔκανε μάθημα στοὺς μοναχοὺς περὶ μνημοσύνου, δηλαδὴ ὅτι πρέπει νὰ τὸν μνημονεύουν καὶ ὅτι ἔστω καὶ ἂν ἕνας καλόγερος δὲν τὸν μνημονεύσει, καταστρέφεται ἡ Ἐκκλησία. Ὁλόκληρο Πατριαρχεῖο Μόσχας, ποὺ δὲν τὸν μνημονεύει «σκασίλα του», ἀλλὰ ἂν δὲν τὸν μνημονεύσει ἕνας ἁγιορείτης, καταστρέφεται τὸ πᾶν! Ὅμως οἱ Ρῶσοι εἶναι σχεδὸν τὰ δύο τρίτα τῆς Ὀρθοδοξίας πληθυσμιακά. Δὲν τὸν ἐνδιαφέρει λοιπὸν ποὺ δὲν τὸν μνημονεύουν ἑκατομμύρια, ἀλλὰ ἅμα τολμήσει κανένας καλόγερος ἐδῶ στὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ δὲν τὸν μνημονεύσει, ἐπέρχεται καταστροφή!

Ἀφοῦ λοιπὸν τοὺς κατασκανδάλισε ὅλους, μίλησε καὶ γιὰ τὴν Οὐκρανία. Ὑπερασπίστηκε τὸν ἀγῶνα τῶν νεοναζὶ τῆς Οὐκρανίας, οἱ ὁποῖοι εἶναι σατανιστές, λέγοντας πὼς πρέπει ὅλοι νὰ βοηθήσουν αὐτὸν τὸν «τίμιο» ἀγῶνα.

Μίλησε καὶ γιὰ τὰ Σκόπια, στὰ ὁποῖα ἔδωσε συγκατάθεση νὰ προχωρήσουν στὸ σχίσμα, ποὺ ὑφίσταται ἤδη ἀπὸ τὸ 1969. Ἀφοῦ περιφρόνησε τοὺς Σέρβους -γιατί τὰ Σκόπια ἀνῆκαν στὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας-, ἔβγαλε «φιρμάνι» ὅτι «τώρα εἴσαστε ἐντάξει, ἐπειδὴ τὸ λέω ἐγώ». Αὐτοὶ ὅμως οὔτε μετανόησαν, οὔτε ζήτησαν συγγνώμη.

Γιατί ἔγινε αὐτό; Ἐπειδὴ πάλι οἱ ἐπέκεινα τοῦ Ἀτλαντικοῦ εἶχαν δώσει τὴ διαταγὴ νὰ λυθεῖ τὸ θέμα Σκοπίων, διότι πρέπει νὰ προχωρήσουν μὲ τὴ Σερβία, καθὼς αὐτὴ παραμένει συνδεδεμένη μὲ τὴν Ρωσία. Ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος, μὲ λίγα λόγια, συνεχίζει αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ εἶχε σκόπο νὰ κάνει, νὰ διαλύσει τὴν Ὀρθοδοξία, νὰ τὴν ὑποτάξει στὸν παπισμό. Διότι θέλουν νὰ ἐκδυτικίσουν τὴν Ἑλλάδα. Ὅποια ἀνατολικὰ στοιχεῖα παραμένουν στὴν Ἑλλάδα εἶναι συνδεδεμένα μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἑπομένως, ἂν ἡ Ὀρθοδοξία δυτικοποιηθεῖ, ἀμέσως παύουν αὐτὰ τὰ στοιχεῖα νὰ ὑφίστανται. Αὐτὸς λοιπὸν εἶναι ὁ σκοπὸς καὶ ὄντως εὑρισκόμαστε πολὺ κοντὰ στὸ νὰ ὁλοκληρωθεῖ αὐτὸς ὁ σχεδιασμός. Οἱ ἴδιοι ἔχουν δηλώσει ὅτι τὸ 2025 θέλουν νὰ κάνουν τὴν «ἕνωση».

– Πάτερ Ἐπιφάνιε, τί ἑτοιμάζουν τὸ 2025;

– Τὴν «ἕνωση». Καὶ ἡ Ρώμη καὶ τὸ Φανάρι ἔχουν πεῖ ὅτι εἶναι ἐπιθυμητὸ νὰ γίνει ἡ «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν» τὸ 2025. Ταυτόχρονα στὶς Βρυξέλλες, ἀνώτατα στελέχη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, δηλώνουν ὅτι τὸ 2025 θέλουν ὁμοσπονδιοποίηση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, γιατί τώρα ἀνεπισήμως εἶναι συνομοσπονδία. Ἑπομένως συγκλίνουν δύο γιγαντιαῖα ζητήματα, τὸ πολιτικὸ καὶ τὸ ἐκκλησιαστικό. Τὸ ἕνα θὰ βοηθήσει τὸ ἄλλο.

– Ὅταν λέμε ἕνωση, τί ἐννοοῦμε ἀκριβῶς;

– Ἂς δώσουμε ἕνα παράδειγμα: ὅπως τὸ Φανάρι στὴν Οὐκρανία μονομερῶς προχώρησε στὴν δημιουργία μιᾶς νέας «Ἐκκλησίας», χωρὶς νὰ ἐρωτηθεῖ κανείς, ἔτσι ἀκριβῶς θὰ συμβεῖ καὶ μὲ τὴν «ἕνωση», δηλαδὴ τὸ Φανάρι θὰ ἑνωθεῖ μὲ τὴ Ρώμη καὶ ἐκ τῶν ὑστέρων, ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε μὲ τὸ οὐκρανικό, θὰ πεῖ ὁ Βαρθολομαῖος «ὅποιος κοινωνάει μαζί μου εἶναι ἑνωμένος». Δὲν θὰ γίνει μία Σύνοδος μὲ ὅλες τὶς Ἐκκλησίες, ἀλλὰ μόνο τὸ Φανάρι θὰ ἑνωθεῖ μὲ τὴν Ρώμη. Ἔπειτα ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι, ἐπειδὴ θὰ μνημονεύουν τὸν Βαρθολομαῖο, ἕνας-ἕνας θὰ προσχωροῦν στὴν «ἕνωση».

– Ἂν μερικοὶ δὲν θελήσουν;

– Αὐτοί, ὅπως ἤδη ἔχουν ἀνακοινώσει, θὰ βρεθοῦν ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἐκτὸς σωτηρίας.

– Θὰ εἶναι αἱρετικοί;

– Θὰ εἶναι αἱρετικοί, ὅπως ἔχει πεῖ ὁ Ἐλπιδοφόρος Ἀμερικῆς, ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι ὁ ἑπόμενος Πατριάρχης. Ἔχει πεῖ ὅτι αἱρετικοὶ εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ταράζουν μὲ τὸ θόρυβο, ποὺ κάνουν, -οἱ «ταραξίες» δηλαδή-, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι φωνάζουν ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας. Αὐτοὺς ποὺ οἱ ὀρθόδοξοι ὀνομάζουμε αἱρετικούς, δὲν εἶναι πλέον γιὰ ἐκείνους αἱρετικοί, ἀλλὰ ἀδελφοὶ ἐν Χριστῷ!

– Κατὰ τὴν «ἕνωση» τί ἀκριβῶς θὰ γίνει;

– Θὰ γίνει ὅτι ἔγινε καὶ στὴ Λυὼν τὸ 1274 καὶ στὴ Φερράρα Φλωρεντία τὸ 1439: θὰ γίνει «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν», οὐσιαστικὰ δηλαδὴ ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν Πάπα, καθὼς οἱ ἴδιοι οἱ θεολόγοι τοῦ Φαναρίου καὶ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἔχουν ἀναγνωρίσει ὡς παγκόσμιο πρῶτο τὸν Πάπα. Προσοχή: ἐπισήμως ὄχι ἀνεπισήμως. Αὐτὰ ἤδη ἔχουν συνομολογηθεῖ σὲ θεολογικὰ κείμενα καὶ μέσα ἀπὸ τὸ διάλογο, ποὺ ἔχει γίνει μεταξὺ Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ παπικῆς. Τὰ κείμενα ὑπάρχουν. Ρώμη καὶ Φανάρι ἔχουν πλέον ἴδια θεολογία, ἴδια ἐκκλησιολογία, καθὼς τὸ ζήτημα τοῦ πρωτείου εἶναι θέμα ἐκκλησιολογικό.

Τὸ ἕτερο θέμα εἶναι τὸ Filioque. Ἀπὸ τὸ 1995 τὸ θέμα Filioque ἔχει κλείσει. Ὁ Μητροπολίτης Περγάμου, Ἰωάννης Ζηζιούλας, ἔχει πεῖ ὅτι: ἔτσι ὅπως περιγράφει πλέον τὸ Βατικανὸ τὸ Filioque ἐμεῖς δὲν ἔχουμε καμία ἀντίρρηση. Καὶ τὸ θέμα τοῦ Filioque λοιπὸν ἔχει λήξει. Παραλλήλως, ἔχει ἐμφανιστεῖ πληθώρα διδακτορικῶν καὶ συναφῶν μελετῶν ἀπὸ καθηγητὲς Πανεπιστημίου, -ὁρισμένοι ἔχουν γίνει καὶ ἐπίσκοποι, ὅπως ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος-, ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι δὲν τίθεται θέμα Filioque μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ παπισμοῦ.

– Μὰ εἶναι πέντε οἱ λόγοι ποὺ μᾶς χωρίζουν…

– Ὁ μεγαλύτερος καὶ σπουδαιότερος εἶναι τὸ Filioque. Τὰ ὑπόλοιπα θεωροῦνται ἤδη, -ἔχουν κατονομασθεῖ ὡς- ἴδιες παραδόσεις τῆς κάθε «ἐκκλησίας», οἱ ὁποῖες θὰ διατηρηθοῦν, ὡς ἀνατολικὸ τυπικὸ καὶ λατινικὸ τυπικό. Κανονικὴ Οὐνία! Οὐσιαστικὰ ἡ Ὀρθοδοξία θὰ προσχωρήσει στὴν Οὐνία, καθὼς θὰ ἔχει ἀποδεχτεῖ ὅλες τὶς αἱρέσεις τοῦ Βατικανοῦ, ἀλλὰ ταυτόχρονα θὰ ἔχει κρατήσει τὰ ἐξωτερικὰ χαρακτηριστικὰ τῆς λατρείας, ὅπως ἀκριβῶς κάνουν οἱ οὐνίτες.

Προσωπικὰ εἶχα ρωτήσει κάποιον ἁγιορείτη, ἂν θὰ ὑπάρξει ἀντίδραση ἀπὸ τοὺς ἁγιορεῖτες σὲ αὐτὴν τὴν «ἕνωση». «Ὄχι», μοῦ ἀπάντησε, «Ἐννοεῖται ὄχι…». Δυστυχῶς λοιπὸν οὔτε ἀντιδράσεις θὰ ὑπάρξουν. Ὑπάρχει μία παθητικότητα, ὅπως γιὰ τὰ πολιτικὰ καὶ τὰ κοινωνικὰ θέματα, καίτοι καταστρέφεται ἡ κοινωνία, καταστρέφεται ἡ Ἐκκλησία καὶ προελαύνει ἡ Νέα Ἐποχή.

– Θὰ γίνει κοινὸ ποτήριο; Ἐγὼ δηλαδὴ θὰ πάω νὰ κοινωνήσω μὲ ὄστια;

– Ὄχι δὲν θὰ κοινωνᾶς μὲ ὄστια, θὰ κοινωνᾶς ὅπως κοινωνοῦσες, μόνο ποὺ θὰ εἶσαι ἑνωμένος μὲ τὴ Ρώμη. Θὰ κοινωνᾶς, ὅπως κοινωνάει ὁ οὐνίτης.

– Ἅμα πάω στὴν Ρώμη θὰ κοινωνήσω ἐκεῖ;

– Ναί, βέβαια.

– Ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἔρθει ἀπὸ τὴν Ρώμη;

– Θὰ κοινωνάει σύμφωνα μὲ τὸ ἀνατολικὸ τυπικό.

– Κανονικά;

– Κανονικά. Θὰ εἶναι πλήρης κοινωνία. Πλήρης ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία. Ὅλα τὰ αἵματα τῶν Μαρτύρων τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ χύθηκαν ἀπέναντι στὴν αἵρεση τῶν λατίνων, τὰ ἀναθέματα τῶν Πατριαρχῶν, οἱ Σύνοδοι, οἱ μεγάλοι μας Ἅγιοι κ.λπ. ὄχι μόνο πετοῦνται ἀλλὰ καὶ ὀνομάζονται αἱρετικοὶ αὐτοὶ οἱ Ἅγιοι, διότι κατέστρεψαν τὴν ἑνότητα μὲ τὴν ἐπιμονή τους ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ μόνη ἀλήθεια!

– Τὸ εἶχε πεῖ παλαιότερα ὁ Βαρθολομαῖος;

– Τὸ ἔχουν πεῖ ὅλοι οἱ μεγαλόσχημοι θεολόγοι καὶ κληρικοὶ τοῦ Φαναρίου μὲ πρῶτο τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Ὅσοι ἀντιδράσουν θὰ θεωροῦνται αἱρετικοί. Ὑπάρχει περίπτωση καὶ νὰ κυνηγηθοῦν, διότι αὐτὴ ἡ συγκεκριμένη «ἕνωση» θὰ χαιρετιστεῖ σὰν μία ἱστορικῶν διαστάσεων πράξη, ἡ ὁποία γεφύρωσε 1.000 ὁλόκληρα χρόνια σχίσματος. Ἤδη ἔχει ἀναγγελθεῖ ὅτι οἱ πρωτεργάτες θὰ εἶναι «Ἅγιοι» καὶ «ἰσαπόστολοι»!

Ἰδιαίτερα σημαντικὸ στοιχεῖο εἶναι ὅτι αὐτὴ ἡ «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν», θὰ χρησιμεύσει γιὰ τὴν πολιτικὴ ἕνωση, δηλαδὴ γιὰ τὴν ὁμοσπονδιοποίηση τῆς Εὐρώπης, καθὼς θὰ ἀποτελέσει ἰδεολογικὸ ὅπλο αὐτῆς τῆς προπαγάνδας, γιὰ τὴ δημιουργία τοῦ νέου ὑπερκράτους. Θὰ ποῦν «μετὰ ἀπὸ 1000 ὁλόκληρα χρόνια γεφυρώθηκε ἡ διαίρεση τῆς ἀνατολικῆς Εὐρώπης μὲ τὴ Δυτικὴ καὶ οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ δὲν μποροῦμε νὰ ἑνωθοῦμε, ποὺ εἴμαστε τόσο προοδευμένοι, ποὺ ἔχουμε πλέον τέτοιο δημοκρατικὸ ἦθος, τέτοια ἀναπτυγμένη ἀντίληψη καὶ τέτοιο ὑψηλὸ πολιτισμό;». Ἡ μία ἕνωση θὰ βοηθήσει τὴν ἄλλη. Μάλιστα ἡ ἐκκλησιαστικὴ εἶναι αὐτή, ἡ ὁποία θὰ βοηθήσει τὴν πολιτικὴ ἕνωση, ἐπειδὴ τὸ πολιτικὸ σκέλος εἶναι δυσκολότερο. Στὸ ἐκκλησιαστικό, ἄλλωστε, αὐτοὶ ποὺ ἀντιδροῦν εἶναι λίγοι, ἐλάχιστοι…

Ὁ κόσμος δυστυχῶς πάει στὴν ἐκκλησία τὴν Κυριακὴ καὶ «παρακολουθεῖ», ὅπως λένε, τὴ θεία Λειτουργία ὡς νὰ εἶναι θέατρο. Δὲν ἐνδιαφέρεται τί γίνεται μέσα στὴν Ἐκκλησία, τί λέει ὁ παπάς, τί λέει ὁ Ἐπίσκοπος, ἂν ἡ πίστη τοῦ Ἐπισκόπου ἢ τῆς Συνόδου εἶναι αἱρετική. «Εἶναι ἡ ἐκκλησία τῆς γειτονιᾶς, ὅ,τι καὶ νὰ γίνει ἐκεῖ θὰ πάω», λένε. Παλαιότερα ὁ Ὀρθόδοξος λαὸς μόλις ἔβλεπε τὴν παραμικρὴ μετακίνηση ἀπὸ τὴν ὀρθοδοξία εἴτε Ἐπισκόπου εἴτε ἱερέα εἴτε καὶ Πατριάρχη, ἀμέσως ἀπομακρυνόταν, διότι αὐτό, τὸ ὁποῖο ἦταν τότε σημαντικό, ἦταν ἡ Ὀρθοδοξία, ὄχι τὸ ποῦ θὰ ἐκκλησιαστῶ. Ἡ Ὀρθοδοξία τοὺς ἐνδιέφερε, ἡ πίστη τοὺς ἐνδιέφερε, καὶ ἔχουμε ἄπειρα παραδείγματα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία. Σήμερα εἶναι ἐλάχιστοι, αὐτοὶ ποὺ ἐνδιαφέρονται, ἐνῷ οἱ ὑπόλοιποι πλήρως παθητικοποιημένοι πηγαίνουν ἁπλὰ γιὰ τὸ «καλὸ» στὴν ἐκκλησία. Δὲν ἀναμένονται ἑπομένως ἀντιδράσεις ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο.

Τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι εἶναι ἀνοιχτὸ τὸ πεδίο, οἱ οἰκουμενιστὲς νὰ προχωρήσουν σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς κινήσεις. Αὐτὰ θὰ γίνουν, ἐπειδὴ ἔχει ψυχθεῖ ἡ πίστη. Πρόκειται γιὰ τὸν πνευματικὸ νόμο: δὲν ἐνδιαφέρεσαι, ἄρα θὰ πληρώσεις τὶς συνέπειες. Ἔτσι θὰ ὁλοκληρωθεῖ αὐτὸς ὁ πολὺ παλαιὸς σχεδιασμὸς τῆς Δύσης, νὰ καταπιεῖ τὴν Ὀρθοδοξία, νὰ τὴν ἀφομοιώσει. Τὸ εἶχε ἐπιτύχει ἀπὸ τὸν 16ο αἰῶνα σὲ ὁρισμένες περιοχὲς τῆς ἀνατολικῆς Εὐρώπης μὲ τὴν ἵδρυση τῆς Οὐνίας καὶ τώρα βεβαίως θὰ τὸ πράξει στὶς καθαυτὸ ὀρθόδοξες περιοχές, σταδιακά.

Πλὴν ὅμως, ἡ συνήθεια εἶναι ὁ χειρότερος ἀρωγὸς σὲ αὐτὴ τὴν προσπάθεια, δηλαδὴ ὅταν κάποια στιγμὴ ὁ πιστὸς θὰ θελήσει νὰ πάει στὴν ἐνορία του. Φυσικὰ ἐκεῖ οἱ διάφοροι πνευματικοὶ θὰ προβάλλουν τὸν ἑξῆς ἰσχυρισμὸ «καὶ ἐμεῖς εἴμαστε Ὀρθόδοξοι, δὲν μᾶς ἀρέσουν καὶ ἐμᾶς αὐτὰ τὰ πράγματα, ἀλλὰ εἴμαστε στὴν καρδιά μας Ὀρθόδοξοι καὶ τὸ βλέπει ὁ Θεὸς καὶ δὲν θὰ μᾶς κολάσει, γιατί μᾶς ἀγαπάει», γιὰ νὰ κρατήσουν τὸν κόσμο σιωπηλό, ἕως ὅτου ἀποδεχθοῦν ὅλοι τὴ νέα πραγματικότητα. Ἔτσι ἔγινε μὲ τὸ Κολυμπάρι, τὴν Σύν­οδο ἡ ὁποία διεκήρυξε σὰν ἐπίσημη Ὀρθόδοξη διδαχὴ τὴν αἵρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ, μαζὶ καὶ μὲ ἄλλες αἱρέσεις!

Ἀκολούθησε τὸ Οὐκρανικό, ὅπου ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἔλαβε ἀχειροτόνητους, -κυριολεκτικὰ ἀχειροτόνητους- καὶ μέσα σὲ μία βραδιὰ τοὺς ὀνόμασε Ἀρχιεπισκόπους καὶ Μητροπολίτες! Ἀχειροτόνητους, ὄχι ἁπλὰ σχισματικούς, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἱερωσύνη, ἀλλὰ ἀποσχίστηκαν. Ἐδῶ πρόκειται γιὰ ἀχειροτόνητους. Ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἦταν ἀχειροτόνητοι οἱ Οὐκρανοί, οἱ «ὑπάλληλοι» τοῦ Φαναρίου, θεολόγοι, καθηγητές, σὲ ἐπίπεδο θεολογίας ἐπιχειρηματολόγησαν ὅτι ἀπὸ τὴ στιγμή, ποὺ τὸ Φανάρι τοὺς ἀναγνώρισε, «μαγικὰ» ἀποκαταστάθηκε ἡ ἀνύπαρκτη Ἱερωσύνη. Πρόκειται οὐσιαστικὰ γιὰ τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι ἡ ἀναγνώριση τοῦ Βαρθολομαίου εἶναι πάνω καὶ ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ ἀπὸ τούς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους, οἱ ὁποῖες ὅρισαν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες πάνω ἀπὸ ὅλα.

Μὲ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν τρόπο ἀναγνωρίστηκε ἡ Ἱερωσύνη τῶν παπικῶν. Εἶναι οὐσιαστικὰ μία πλατφόρμα, ἡ ὁποία δοκιμάζει, σὲ μικρὴ κλίμακα, αὐτὸ ποὺ ἔρχεται σὲ μεγάλη κλίμακα. Οἱ Ὀρθόδοξοι λέμε ὅτι οἱ παπικοὶ δὲν εἶναι «ἐκκλησία», διότι δὲν ἔχουν ἀποστολικὴ διαδοχὴ καὶ τὰ μυστήριά τους εἶναι ἄκυρα. Θὰ ἀντιτείνουν σὲ αὐτό: «ὅπως ἔγινε μὲ τοὺς Οὐκρανούς, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἀχειροτόνητοι καὶ τοὺς ἀναγνωρίσαμε μέσα σὲ μία ὥρα, ἔτσι θὰ κάνουμε καὶ μὲ τοὺς παπικούς. Ἀφοῦ τοὺς ἀναγνωρίζουμε ἐμεῖς ὅτι ἔχουν Ἱερωσύνη, σημαίνει ὅτι ἔχουν». Νὰ σημειωθεῖ ὅτι τοὺς ἀχειροτόνητους Οὐκρανοὺς δὲν τοὺς χειροτόνησε, -διότι τότε δὲν θὰ τοὺς ὀνομάζαμε ἀχειροτόνητους-, οἱ ἴδιοι εἶχαν χειροτονηθεῖ ἀπὸ μόνοι τους, χωρὶς νὰ τὸ ἀναγνωρίζει κανένας. Τοὺς ἀναγνώρισε μὲ αὐτό, τὸ ὁποῖο εἶχαν, δηλαδὴ μὲ τό… τίποτα, διότι οἱ χειροτονίες τους ἦταν παντελῶς ἄκυρες, ὅπως ἑνὸς λαϊκοῦ.

Αὐτὸ ἦταν στὴν πραγματικότητα τὸ βαθύτερο μήνυμα τῆς ἐπίσκεψης τοῦ Βαρθολομαίου. Τὰ συμπύκνωσε στὶς διάφορες ὁμιλίες, ποὺ ἔκανε, ὅπου βρέθηκε. Ταυτόχρονα ἀπείλησε ἔμμεσα, αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι θὰ ἀντισταθοῦν, ὅτι θὰ βρεθοῦν ἐκτὸς Ἐκκλησίας μὲ τὶς ἀνάλογες συνέπειες. Κατὰ τοὺς ἡγέτες τῆς Ἐκκλησίας ὅποιος συνεχίζει αὐτὴ τὴ στιγμὴ νὰ ἔχει ἀναφορὰ στὴν Ὀρθοδοξία τῶν Ἁγίων Πατέρων, τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, εἶναι αἱρετικὸς καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Αὐτὴ εἶναι δυστυχῶς ἡ νέα πραγματικότητα.

– Ἑτοιμάζουν καὶ μία γιορτὴ γιὰ τὰ 1.700 χρόνια;

– Τὸ 325 ἔγινε ἡ πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, στὴν ὁποία καθαιρέθηκε ὁ Ἄρειος καὶ καταδικάστηκε ὁ ἴδιος καὶ ὁ ἀρειανισμός. Ἦταν ἡ Σύνοδος ποὺ μετεῖχαν ὁ Ἅγιος Σπυρίδων, ὁ Ἅγιος Νικόλαος καὶ ἄλλοι μεγάλοι Ἅγιοι. Ἐπειδὴ τώρα ἔχουμε τὸ 2025 καὶ συμπληρώνονται 1.700 χρόνια, θέλουν ὅπως τότε ἡ Ἐκκλησία ὑπερέβη τὸ διχασμό, ποὺ εἶχε ἐπιφέρει στοὺς κόλπους της ὁ ἀρειανισμός, ἔτσι καὶ τώρα νὰ ὑπερκεράσουν τὴ διαίρεση μεταξὺ ὀρθόδοξων καὶ λατίνων. Νὰ γίνουν ξανὰ «ἡ μία ἐκκλησία», διότι καὶ οἱ δύο παραδέχονται ἐπίσημα ὅτι δὲν εἶναι μία ἐκκλησία. Παλαιότερα ὁ παπισμὸς ἰσχυριζόταν ὅτι αὐτὸς εἶναι ἡ μία ἐκκλησία καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἐπίσης ἔλεγε ὅτι εἴμαστε ἡ μία Ἐκκλησία. Σήμερα καὶ οἱ δύο, καὶ ἡ Ρώμη καὶ τὸ Φανάρι, λένε ὄχι δὲν εἴμαστε ἡ μία ἐκκλησία, ἀλλὰ ὅτι εἴμαστε μέρος τῆς ἐκκλησίας, ἐπειδὴ εἶναι καὶ οἱ δύο οἰκουμενιστὲς καὶ θέλουν ἡ «ἕνωσή» τους νὰ ἀποκαταστήσει τὴν «μία ἐκκλησία»! Φυσικὰ προβάλλοντας τὸ σύστημα τῆς πενταρχίας, τὰ πέντε Πατριαρχεῖα, ὅπου πρῶτο θὰ εἶναι ἐκεῖνο τῆς Ρώμης. Τὸ Φανάρι θὰ ἐπωφεληθεῖ ἀπὸ τὰ ἁπτὰ ἀποτελέσματα, καθὼς ἔχει συμφωνηθεῖ νὰ τοῦ παραχωρηθοῦν ὅλοι οἱ οὐνίτες. Οἱ οὐνίτες ἀπὸ τὴ Ρώμη θὰ περάσουν στὸ Φανάρι. Πρόκειται γιὰ ἑκατομμύρια, εἰδικὰ στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὸν Καναδά, ὅπου ὑπάρχει πολὺ οὐνιτισμὸς καὶ ἀρκετοὶ εἶναι πλούσιοι. Ἀπὸ πίσω ὑπάρχει πάντοτε τὸ χρῆμα. Αὐτοὶ ὅλοι θὰ ἐπιστρέψουν στὸ Φανάρι, τὸ ὁποῖο θὰ παρουσιάσει τὸ γεγονὸς ὡς θετικό: «ὁρίστε ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐνισχύθηκε, δὲν ἔχασε, ἐνισχύθηκε»! Μόνο ποὺ αὐτὴ ἡ ἐνίσχυση εἶναι μία ἐνίσχυση σατανική.

– Ἀρρωστημένη!

– Δὲν εἶναι ἀρρωστημένη εἶναι σατανική. Οἱ οὐνές, δηλαδὴ οἱ σφαγές, ποὺ ἔχουν κάνει οἱ οὐνίτες ἀπέναντι στοὺς ὀρθόδοξους πληθυσμοὺς τῆς ἀνατολικῆς Εὐρώπης, σὲ περιοχὲς ὅπως εἶναι ἡ σημερινὴ Ρουμανία, ἡ σημερινὴ Οὐκρανία, ἡ σημερινὴ Ρωσία, εἶναι φοβερές. Μὴ ξεχνᾶμε ὅτι καὶ σήμερα στὰ γεγονότα τῆς Οὐκρανίας πάλι ἀπὸ πίσω εἶναι αὐτοί. Ὅταν λέμε οὐκρανικὸ καθεστώς, π.χ. τὸν Ζελένσκι, αὐτοὶ οἱ ὁποῖ­οι πλαισιώνουν καὶ ἐλέγχουν αὐτὸ τὸ καθεστὼς καὶ ἐπιβάλλουν τὶς γραμμὲς τοῦ καθεστῶτος εἶναι οἱ οὐνίτες, εἶναι οἱ δυτικοὶ Οὐκρανοί, δηλ. ἀπὸ τὸ Κίεβο πρὸς τὰ δυτικά, πρὸς τὰ σύνορα τῆς Πολωνίας. Ἐκεῖ οἱ πληθυσμοὶ εἶναι οὐνιτικοί, δὲν εἶναι Ὀρθόδοξοι. Αὐτὸς ποὺ εἶχε καταστρέψει τὴν Οὐνία, ποὺ τὴν διέλυσε κυριολεκτικά, ἦταν ὁ Στάλιν. Ὁ Στάλιν, ὅταν πλέον ὁ πόλεμος ἔκλινε νικηφόρα πρὸς τὴν Ρωσία καὶ οἱ Ρῶσοι προέλαυναν, ἀφοῦ κατέλαβε αὐτὰ τὰ ἐδάφη, τὸ πρῶτο ποὺ ἔκανε ἦταν νὰ ἀπαγορεύσει τὴν ὕπαρξη τῆς οὐνιτικῆς ἐκκλησίας: πῆρε ὅλους τοὺς ναούς, τοὺς οὐνιτικοὺς καὶ τοὺς παρέδωσε στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας καὶ ὅλους τοὺς κληρικούς, τοὺς οὐνίτες τοὺς ἐξόρισε στὴ Σιβηρία. Γιατί; Διότι ὅλοι αὐτοὶ ἦταν οἱ πλέον ἔνθερμοι συνεργάτες τῶν Γερμανῶν καὶ βαρύνονταν μὲ ἀπίστευτες θυριωδίες καὶ σφαγές.

– Εὐχαριστοῦμε πάρα πολὺ γιὰ τὴν διεξοδικὴ αὐτὴ ἐνημέρωση.

– Νὰ εἶσθε καλά.

Previous Article

ΟΥΑΙ ΟΙ ΤΙΘΕΝΤΕΣ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΦΩΣ

Next Article

Περὶ τῆς Ἁγιορειτικῆς ἀνακοινώσεως διὰ τὸν πόλεμον εἰς τὴν Οὐκρανίαν