«ΦΑΝΑΡΙ ΚΑΙ… ΝΑΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ»

Share:

Τοῦ κ. Δ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Ὁ ἀφελῶς καὶ ἀσεβῶς ἀποκαλούμενος ὑπὸ ἀλιβάνιστων δημοσιογράφων, καὶ ὄχι μόνον, “ἀρχηγὸς τῆς Ὀρθοδοξίας”, δηλαδὴ κάτι σὰν Πάπας τῆς Ἀνατολῆς, Πατριάρχης Κων/λεως κ. Βαρθολομαῖος “ἔκοψε” ἕνα ἀκόμη ἐκκλησιαστικὸ Γόρδιο δεσμό. Ἀποκατέστησε μόλις χθὲς (9.5.2022), δι’ Ἀποφάσεώς του, στὴν “κανονικότητα” (καὶ) τοὺς Σχισματικοὺς τῶν Σκοπίων (μετὰ ἀπὸ ἐκείνους τῆς Οὐκρανίας) ἀναγνωρίζοντάς τους ὡς “Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος”, μὲ δικαιοδοσία ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς “Βορείου Μακεδονίας”, ὅπως σχετικῶς ἀναφέρεται. Καὶ τώρα πλέον ρίχνει τὸ “γάντι” στὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας γιὰ τὰ περαιτέρω. Εὔλογα, λοιπόν, ἀπορεῖ κανείς, γιὰ τὴν τόλμη τοῦ Φαναρίου, τὸ ὁποῖο, στὶς πλέον κρίσιμες συγκυρίες ἀπὸ ἐκκλησιαστικῆς καὶ πολιτικῆς ἀπόψεως, δὲν διστάζει μὲ συνοπτικὲς τελικὲς διαδικασίες καὶ ἄνευ συνεννοήσεως μὲ ὅλους τοὺς ἐμπλεκομένους (ἐν προκειμένῳ τὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας, στὴ δικαιοδοσία τοῦ ὁποίου ἀνήκει ἡ ἐν λόγῳ Ἐπαρχία καὶ τὸ ὁποῖο οὐσιαστικῶς φέρει “πρὸ τετελεσμένων”) νὰ “ἐπιλύει” χρονίζοντα προβλήματα. Ἐπιτέλους, τόσο “ἀναποτελεσματικοὶ” εἶναι ὅλοι οἱ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι μάλιστα διαθέτουν τὰ δικά τους μᾶλλον μεγαλύτερα ἐπιτελεῖα, ἢ τόσο ἱκανό, ἢ τολμηρό, ἢ κάτι ἄλλο εἶναι τὸ Φανάρι;

Ἂν πρὸς στιγμὴν λησμονήσει καὶ παραθεωρήσει κανεὶς τοὺς ἐκκλησιολογικοὺς ἀκροβατισμοὺς τοῦ Φαναρίου, ὅπως ἐκφράζονται ἀπὸ τοὺς αἴολους ἰσχυρισμοὺς του περὶ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως ὡς δῆθεν “πρώτου ἄνευ ἴσων” (primus sine paribus), θὰ μποροῦσε νὰ ἐγκλωβιστεῖ στὸ ἀνωτέρω δίλημμα. Ὅμως, γιὰ ὅλους τοὺς παροικοῦντες τὴν Ἱερουσαλήμ, εἶναι πλέον ἢ σαφὲς ὅτι τίποτε στὶς Φαναριώτικες πρωτοβουλίες, καθὼς καὶ στὸν χρόνο ποὺ αὐτὲς ἐκδηλώνονται δὲν εἶναι τυχαῖο. Προβληματίζει δέ, τὸ λιγότερο ποὺ μπορεῖ νὰ πεῖ κανείς, ἡ συσχέτιση καὶ σημασιολογική, τουλάχιστον, διασύνδεση τῶν ἐπιλογῶν καὶ πρωτοβουλιῶν τοῦ Φαναρίου μὲ τὶς εὐρύτερες πολιτικὲς καὶ δὴ γεωστρατηγικὲς ἐξελίξεις στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῶν Βαλκανίων. Ὅλοι ἄλλωστε γνωρίζουμε ὅτι, μετὰ τὴν περίπτωση τῶν Σχισματικῶν τῶν Σκοπίων, μᾶλλον θὰ ἔχει σειρὰ ἡ περίπτωση τοῦ Μαυροβουνίου, μὲ ὅ,τι μπορεῖ αὐτὸ νὰ σημαίνει. Τελειώνοντας αὐτὴ τὴ σύντομη ἀναφορὰ σὲ μία, οὕτως ἢ ἄλλως, ὅπως κι ἂν τὴν ἀποτιμήσει κανείς, σημαντικὴ ἐξέλιξη, θὰ ἦταν παράλειψη νὰ μὴ ἀναφέρουμε καὶ παραθέσουμε τὶς ἔντονες ἐπιφυλάξεις πολλῶν, οἱ ὁποῖοι, ἀπὸ εἰλικρινὲς ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν γίνονται μάρτυρες μίας αὐξανόμενης “τόλμης” τοῦ Φαναρίου ἐν μέσῳ ταραχῆς διχασμῶν καὶ ὄχι εἰρήνης. Καὶ ναὶ μέν, ὁ “τολμῶν” φαίνεται νὰ γνωρίζει καλῶς τὴν τέχνη νὰ καλύπτει τὶς ὅποιες βαθύτερες προθέσεις του, μίας καὶ δὲν ὑπάρχουν περιθώρια ἀφελοῦς ἀποδόσεώς της (τόλμης) σὲ φιλειρηνικὲς καὶ ἀγαπητικὲς διαθέσεις ἀποκαταστάσεως τῆς κανονικότητας καὶ τῆς ἑνότητος στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, ὅμως δυσκόλως ἀποκρούει καὶ διασκεδάζει κανεὶς τοὺς λογισμοὺς ποὺ θεωροῦν τὴν τελευταία κίνηση τοῦ Φαναρίου, κατὰ τὴ συγκεκριμένη χρονικὴ στιγμή, ὡς συνέχεια τῆς ἐκδικητικῆς στρατηγικῆς του ἔναντι τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας γιὰ τὴν ἀποχὴ αὐτοῦ ἀπὸ τὴν διαβόητη “Σύνοδο τῆς Κρήτης” καὶ τὴν ἐκ μέρους του ἀμφισβήτηση τοῦ διεκδικούμενου “πρωτείου” του (παπικοῦ τύπου). Διότι, εἶναι προφανὲς ὅτι τὸ ἐμμέσως πλὴν σαφῶς “θιγόμενο” καὶ αἰφνιδιαζόμενο ἐκ τῶν τελευταίων ἐξελίξεων Πατριαρχεῖο Σερβίας εἶναι, “συμπτωματικῶς”, ἕνας βασικὸς συμπαραστάτης τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας καὶ ἐπιπλέον ἀνυποχώρητος ἀρνητὴς τῶν τετελεσμένων τοῦ Φαναρίου ἐν Οὐκρανίᾳ (δὲν ἀναγνωρίζει τὸ ἐκκλησιαστικὸ μόρφωμά του ὑπὸ τὸν κ. Ἐπιφάνιο).

Ἄλλωστε, προβληματίζει καὶ “προκαλεῖ” ἡ φοβερὴ σύμπτωση τῶν γεωγραφικῶν διαδρομῶν στὶς πρωτοβουλίες τῶν δύο ἡγετικῶν “ὀργανισμῶν”, τοῦ Φαναρίου καί τοῦ… ΝΑΤΟ (διάβαζε ΗΠΑ). Εἴτε, ἄλλοτε, προηγεῖται, εἴτε, ἄλλοτε, ἕπεται, ὁ ἕνας ἢ ὁ ἄλλος!

Μὴ θεωρήσει, ὡστόσο, κάποιος, ἐξ ὑπερβάλλοντος ζήλου, τολμηρὴ ἢ ἀσεβῆ τὴν ἀναφορά μας στὸ Φανάρι ὡς… “ὀργανισμοῦ”. Μὴ συγχέουμε τὸ Φανάρι μὲ τὸν σεβαστὸ θεσμὸ τοῦ πάλαι ποτὲ διαλάμψαντος ἐν Ὀρθοδοξίᾳ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Ἄλλη μία σκόπιμη παρέμβαση τοῦ Φαναρίου, γιὰ νὰ πλήξει τὸ Πατριαρχεῖο Σερβίας καὶ νὰ ἀποκτήσει ἄλλη μία δικαιοδοσία, ὡς ὑπόχρεη σὲ αὐτό, ὑποτακτικό. Ὅσο γιὰ τὸ ὄνομα “Μακεδονία”, ἄνθρακες ὁ θησαυρός (τῆς μὴ ἀναφορᾶς ἢ συμπερίληψής του). Ἀποφεύγεται μὲν στὸν τίτλο, ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως δὲν μποροῦσε νὰ ὑπάρχει γιὰ μία Ἀρχιεπισκοπὴ ποὺ συνηθίζεται νὰ ὀνοματίζεται ἀπὸ ἕνα ὄνομα παλαιότερο ἐπαρχίας ἐκκλησιαστικῆς. Αὔριο, ὅμως, ποὺ αὐτὴ ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ θὰ παρουσιάζεται διεθνῶς καὶ διορθοδόξως ἢ θὰ ἐξελιχθεῖ σὲ Αὐτόνομη τοπικὴ Ἐκκλησία, θὰ εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ κράτους τῆς Βόρειας Μακεδονίας. Πρόλαβαν, βλέπετε, οἱ πολιτικοί μας καὶ διέπραξαν ἐκεῖνοι τὴν προδοσία μὲ τὴν παράδοση τοῦ ὀνόματος στοὺς σφετεριστές του.

Previous Article

Σκοπιανόν: Νέα ὀλεθρία αὐθαιρεσία τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου!

Next Article

«Πατριαρχικά ἀσυμβίβαστα»