Ἀναστάσιμος Λυτρωτικὴ Δέησις

Share:

Τοῦ Ἁγίου Ἐπιφανίου Σαλαμῖνος

…Ἐσὺ ὁ Ἴδιος, ὁ τότε Θεός, ποὺ ξενιτεύτηκες μαζὶ μὲ τὴ μητέρα Σου στὴν Αἴγυπτο, ἀνακάλεσε ἀπὸ τὴ μακρὰ ξενιτεία τὶς μητέρες καὶ τὰ τέκνα· Ἐσὺ ποὺ δέχτηκες ἑκουσίως νὰ πωληθεῖς γιὰ χάρη πολλῶν, σταμάτησε τὴν πώληση τοῦ λαοῦ τῶν Ἐκκλησιῶν· Ἐσύ, ποὺ γιὰ χάρη μας δέχτηκες στὸ νῶτο Σου τὶς μαστιγώσεις καὶ τὶς ἀπειλὲς τοῦ Πιλάτου, Ἐσὺ ποὺ κοπίασες γιὰ χάρη μας ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία, σταμάτησε τοὺς κόπους καὶ τὶς ταλαιπωρίες τοῦ λαοῦ Σου· Ἐσὺ ποὺ βόησες ἐπάνω στὸν σταυρό: «Διψῶ», δρόσισε ψυχὲς ποὺ φοβερὰ διψοῦν καὶ πεινοῦν· Ἐσὺ ποὺ μαζὶ μὲ ἀνόμους ἄντρες, ἀπὸ ἀνόμους ἄντρες κατακρίθηκες, σῶσε καὶ ἐμᾶς ἀπὸ τὶς ἐπιδιώξεις καὶ τὰ σχέδια τῶν ἀνόμων· Ἐσὺ ποὺ γυμνώθηκες ὡς κακοῦργος ἀπὸ ἀνόμους, Ἐσὺ ὁ Ἴδιος, Δέσποτα, ποὺ δέχτηκες δεσμὰ ἀπὸ παρανόμους, λῦσε ὅσους ἔχουν δεθεῖ μὲ σειρὲς ἁμαρτιῶν σὰν μὲ ἁλυσίδες· Ἐσὺ ποὺ παρηγόρησες τὴ μητέρα Σου ἀπὸ τὸν ὀδυρμὸ καὶ τὸν θρῆνο τοῦ Σταυροῦ· Ἐσὺ ποὺ τότε βόησες στὶς Μυροφόρες τὸ «Χαίρετε», Ἐσὺ καὶ τώρα βόησε στὶς Ἐκκλησίες Σου, Χαίρετε· Ἐσὺ ποὺ προσηλώθηκες ἐπάνω στὸν Σταυρὸ μὲ τὰ τίμια καρφιὰ στὰ χέρια καὶ στὰ πόδια, λῦσε τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια λαῶν ποὺ βρίσκονται σὲ σιδερένια δεσμά.

Ναί, Δέσποτα φιλάνθρωπε, Ἐσὺ ποὺ εἶπες: «Περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου», σῶσε τὸν λαό Σου ἀπὸ τὴ λύπη καὶ τὸν θάνατο· Ἐσὺ ποὺ μὲ τὸ ξίφος διατρυπήθηκες στὴν πλευρά Σου, σύντριψε τῶν ἐχθρῶν τὸ ξίφος μὲ τὸ ἰσχυρό Σου χέρι, καὶ θυμήσου, Δέσποτα, ὅπως τὸν λῃστή σου τὸν πιστὸ καὶ τὸν λαό Σου· Ἐσὺ ποὺ ἔχυσες τὸ ἄχραντο αἷμα Σου γιὰ χάρη μας, σταμάτησε τὴν ἀνάμειξη τῶν αἱμάτων μας. Σῶσε τὸν λαό Σου, Δέσποτα• λυπήσου τὴν κληρονομία σου. «Ἐξεγέρθητι· ἵνα τὶ ὑπνοῖς, Κύριε; (: Σήκω ἐπάνω γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσεις, Κύριε· γιὰ ποιὸν λόγο φαίνεσαι σὰν νὰ κοιμᾶσαι, ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ κατάντημά μας;)» [Ψαλμ.43,24]. Γιὰ ποιὸν λόγο μακροθυμεῖς ἀπέναντι στοὺς ἐχθρούς μας; «Ἵνα τὶ τὸ πρόσωπόν σου ἀποστρέφεις ἀφ’ ἡμῶν; Ἀνάστηθι καὶ μὴ ἀπώσῃ εἰς τέλος (:Γιὰ ποιὸν λόγο ἀποστρέφεις τὸ πρόσωπό Σου ἀπό μᾶς; Σήκω καὶ μὴ μᾶς ἀπωθεῖς ἀπὸ κοντά Σου ὡς ἀνεπιθύμητους καὶ ἀπεχθεῖς γιὰ πάντα)»[Ψαλμ.43, 24-25]· μὴ μᾶς παραβλέπεις ἐξ ὁλοκλήρου. Θυμήσου τὸν σταυρό Σου, θυμήσου τὸν λαό Σου, θυμήσου τοὺς οἰκτιρμούς Σου.

Ἐσὺ ποὺ ἑκούσια γιὰ χάρη μας ὕστερα ἀπὸ σαράντα μέρες ὑποβλήθηκες σὲ πειρασμούς, θυμήσου ὅσους λαοὺς ἀντιμετωπίζουν πειρασμοὺς στὶς ἐρήμους, σὲ μέρη ἄβατα καὶ ἄνυδρα· ἐκείνους θυμήσου μαζὶ μέ μᾶς, καθὼς καὶ ὅσους ἔζησαν πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς, ἀγαθὲ καὶ φιλάνθρωπε Κύριε. Ἐκείνους βοήθησε, ἐκείνους πρόφτασε· ἐκείνους λοιπὸν ἐπισκέψου· ἐκείνους ποὺ εἶναι περισσότερο ἀξιολύπητοι ἀπὸ ὅλους, ἐκείνους ποὺ εἶναι περισσότερο ταπεινωμένοι ἀπὸ ὅλους ὅσους βρίσκονται στὴ γῆ· ἐκείνους ποὺ στὶς ἐρήμους ἔχουν ὁδηγηθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους στὴν ἀπόγνωση· αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὴν χεῖρα Σου ἐκδιώχτηκαν μακριά· αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι σὲ μεγάλη ἔκταση ἀπὸ τὸν θυμό Σου δέχτηκαν παιδαγωγικὲς τιμωρίες· αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι σὲ μεγάλο εὖρος ἀπὸ τὴν ὀργή Σου ἐλέγχθηκαν· αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατό τους ὡς νεκροὶ δέχτηκαν πληγὲς ἀπὸ ἀνθρώπους· τὴ βία εἰς βάρος τῶν ὁποίων κανεὶς δὲν βλέπει, παρὰ μόνο ὁ δικός Σου ἀκοίμητος ὀφθαλμός· τῶν ὁποίων τὴν ἀνάγκη Ἐσύ, Δέσποτα, γνωρίζεις, καὶ ἄλλος κανεὶς ποτέ· ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐπίσης χωριστήκαμε καὶ ἀπομακρύνθηκαν ὥς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης, καὶ ἐπιπλέον ξέχασαν τὶς ἐκκλησίες μας, ἀγνοώντας τὴν ἡμέρα τῶν ἑορτῶν.

Ἀπέναντι σὲ αὐτοὺς δεῖξε λίγο ἔλεος, Δέσποτα· δὲν σοῦ ζητῶ πολύ. Πρόφτασε ἐκείνους, Ἐσὺ ὁ Θεός, Ἐσὺ ποὺ τοὺς ἔστειλες παιδαγωγικὲς τιμωρίες· πρόφτασε ἐκείνους ποὺ κάποτε ἦταν παιδιά Σου, ἐπειδὴ καὶ αὐτοὶ ἦταν κάποτε παιδιά Σου, ἐπειδὴ καὶ αὐτοὶ κάποτε ὑπῆρξαν Χριστιανοί, καὶ αὐτοὶ κάποτε ὑπῆρξαν ποίμνη Σου, καὶ αὐτοὶ κάποτε ὑπῆρξαν μέλη Σου, καὶ αὐτοὶ κάποτε μεταλάμβαναν τὸ ἄχραντό Σου σῶμα καὶ τώρα μεταλαμβάνουν σώματα ἄλογα. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἀκριβῶς, λοιπόν, Δέσποτα, ἐπίβλεψε σὲ αὐτοὺς μὲ τὰ ἐλέη καὶ τοὺς οἰκτιρμούς Σου. Δὲς ἐκείνων τῶν ἀξιοθρήνητων τὸν βίαιο καταναγκασμὸ καὶ δῶσε φιλανθρωπία· δὲς τὴ γύμνωσή τους καὶ δῶσε τὴ διάσωση· δὲς τὴ βαθιὰ ἐρημία τους καὶ ἐνεργοποίησε τὴν εὐσπλαγχνία Σου. Ἂν καί, πράγματι, δίκαια τοὺς ἔστειλες παιδαγωγικὲς τιμωρίες, ἀλλὰ ὅμως θεράπευσέ τους· ἂν καὶ ἄξια τούς παρέδωσες, ὅμως συγκέντρωσέ τους πάλι στὴν ποίμνη Σου. Τοὺς ἔστειλες μάστιγες, παρηγόρησέ τους τώρα· τοὺς παρέδωσες στὸν ἐχθρό, λύτρωσέ τους τώρα.

Παρὰ τὸ ὅτι πολλὲς φορὲς ἁμαρτήσαμε, ἀλλ’ ὅμως πάλι θυμήσου μας, καὶ πάλι δέξου τὴ δέησή μας, καὶ κυρίως γιὰ ὅσους ἀδελφούς μας Χριστιανοὺς καὶ δικούς Σου λαοὺς βρίσκονται σὲ τόπους ἐρημικοὺς καὶ σὲ ὄρη καὶ σὲ σπήλαια καὶ σὲ τρῦπες τῆς γῆς καὶ σὲ ἄβατους τόπους. Διότι ἐὰν ἐμεῖς βρισκόμαστε στὶς ἐκκλησίες μαζὶ μὲ τοὺς πιστούς, ἐκεῖνοι ὅμως βρίσκονται στὶς ἐρημίες μαζὶ μὲ τοὺς ἐχθρούς· ἐὰν ἐμεῖς εἴμαστε χαρούμενοι στὶς ἑορτές μας, ἐκεῖνοι ὅμως εἶναι σὲ μεγάλο σκοτάδι. Μεγάλη εἶναι ἡ δυσ­τυχία ἐκείνων· μεγάλη ἡ δυσπιστία ἐκείνων· φοβερὸ τὸ τραῦμα ἐκείνων, πικρὴ ἡ συμφορὰ ἐκείνων· ἀνεκδιήγητη ἡ σύγχυση τῶν φρενῶν τους, μεγάλο τὸ βάσανο ἐκείνων, πολλὴ ἡ τραγῳδία ἐκείνων, Δέσποτα. Μὴ τοὺς ἀφήσεις ἀκόμη ἔξω, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὴν παιδαγωγικὴ τιμωρία Σου, δεῖξε καὶ τὴ δική Σου φιλανθρωπία, γιὰ νὰ μὴ καυχηθοῦν μέχρι τὸ τέλος οἱ Ἰουδαῖοι, γιὰ νὰ μὴ ποῦν γιὰ μᾶς οἱ εἰδωλολάτρες: «Ποῦ εἶναι ὁ Θεός τους; Ποῦ εἶναι ὁ Χριστός τους; Ποῦ εἶναι ὁ σταυρός τους; Ποῦ εἶναι ἡ ἐλπίδα τους; Ποῦ ἡ πίστη τῶν Χριστιανῶν;». Γιὰ νὰ μὴ ποῦν αὐτά, γρήγορα τὰ ἐλέη Σου σὲ μᾶς νὰ στραφοῦν· «Ταχὺ προκαταλαβέτωσαν ἡμᾶς οἱ οἰκτιρμοί σου, Κύριε, ὅτι ἐπτωχεύσαμεν σφόδρα (:Γρήγορα καὶ χωρὶς ἀργοπορία ἂς μᾶς προφθάσουν οἱ οἰκτιρμοί Σου, Κύριε, διότι χάσαμε τὰ πάντα καὶ καταντήσαμε σὲ ἔσχατη ἔνδεια, ταπείνωση καὶ ἀθλιότητα)»[Ψαλμ.78,8], ἐπειδὴ ταπεινωθήκαμε πάρα πολύ, ἐπειδὴ ἐξασθενήσαμε πολύ• θὰ σὲ ἐκλιπαρήσουν τὰ δάκρυα τῶν ἀκάκων νηπίων, τὰ ὁποῖα κατασφάζονται· θὰ Σὲ ἱκετεύσει ὁ ὀδυρμὸς τῶν μητέρων ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κάνουν παιδιά. Αὐτὰ λέγοντας παρακαλοῦμε, δὲν ἀντιμαχόμαστε, Δέσποτα· παρακαλοῦμε, ἀλλὰ δὲν ὑπερασπιζόμαστε τὸν ἑαυτὸ μας ἐνώπιόν Σου. Σὲ παρακαλοῦμε, ἐπειδὴ ὀνειδιζόμαστε ἀπὸ ἀνόμους, ἐπειδὴ καταπονούμαστε ἀπὸ εἰδωλολάτρες· δὲν ἀντιμαχόμαστε, ἀλλὰ ἐξομολογούμαστε σὲ Σένα.

Κλαῖμε, ἐπειδὴ καὶ οἱ ὑπόλοιποι κινδυνεύουν. Διότι, ἂν καὶ εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ἀλλὰ ὅμως εἴμαστε Χριστιανοί· ἂν καὶ εἴμαστε ταπεινοί, ἀλλὰ ὅμως εἴμαστε λαὸς ποὺ πιστεύει σὲ Ἐσένα· ἂν καὶ εἴμαστε ἀνάξιοι φιλανθρωπίας, ἀλλὰ ὅμως εἴμαστε πρόβατα τῆς δικῆς Σου Ἐκκλησίας συναθροισμένα σὲ ἕνα. Αὐτὴν τὴν ἱκεσία οἱ πτωχοὶ ἐξαιτίας τῆς αἰχμαλωσίας πλήθους λαοῦ, Σοῦ προσάγουμε στὴν δική Σου τριήμερη ἀνάσταση, ἱερεῖς καὶ λαοί, νεανίσκοι καὶ παρθένοι, γέροντες μαζὶ μὲ τοὺς νεοτέρους, νήπια μαζὶ μὲ τὶς μητέρες τους, κάθε ψυχὴ ποὺ πιστεύει σὲ Σένα· ὅλους αὐτοὺς λύτρωσέ τους ἀπὸ κάθε ἐπικείμενη ἀπειλή, καὶ κάνε τους ἄξιους τῆς δικῆς Σου βασιλείας, μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ φιλανθρωπία τοῦ μονογενοῦς Σου Υἱοῦ καὶ Δεσπότου Θεοῦ καὶ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, μαζὶ μὲ τὸ πανάγιο καὶ ζωοποιὸ Αὐτοῦ Πνεῦμα· τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Μετάφραση-Ἐπιμέλεια: Ἑλένη Λιναρδάκη

Previous Article

Πατερικὸς λόγος εἰς τὸ Ἅγιον Πάσχα

Next Article

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ 2021

Διαβάστε ακόμα