Ἀπάντησις εἰς τόν Σεβ. Ἀργολίδος

Share:

Ὁμάδα Προσκυνητῶν Ἁγ. Ὄρους,

Ἐπιμέλεια κ. Ἰωάννης Καρυανός

Σεβασμιώτατε,

Σᾶς ἐκφράζουμε κατ’ ἀρχὴν τὴν χαρά μας, διότι ἔχουμε ξανὰ τὴν εὐκαιρία νὰ ἐπικοινωνήσουμε μαζί σας γιὰ τὰ πνευματικὰ θέματα τῶν ἡμερῶν καὶ τὶς προκύπτουσες ἀνησυχίες μας.

Γνωστὸν εἶναι ὅτι ἡ ὀρθὴ πίστη καὶ ὁ ὀρθὸς βίος ἀποτελοῦν τοὺς ὅρους τῆς σωτηρίας μας, ὡς χριστιανῶν. Παρ’ ὅλο ποὺ κανεὶς δὲν ἀμφισβητεῖ αὐτὴ τὴν ἀλήθεια (διαφορετικὰ θὰ βρισκόταν “ἐκτός” τῶν ὅρων τῆς ἀποκεκαλυμμένης ἀπὸ τὸ Χριστὸ πορείας), ὡστόσο ἡ ἐφαρμογή της, εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, προσέκρουσε στὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία ἀφ’ ἑνὸς καὶ στὸν πόλεμο τοῦ διαβόλου ἀφ’ ἑτέρου. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ λόγος ποὺ τὰ σχίσματα καὶ οἱ αἱρέσεις ταλανίζουν τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας διαρκῶς, κάποτε δὲ μὲ ἰδιαίτερη ὀξύτητα, σὲ σημεῖο ποὺ ἀπειλεῖται ἡ Ἑνότητα τῆς Πίστεως καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γιὰ τὴν ὁποία εὐχόμεθα πάντοτε στὴν κοινή μας προσευχή, στὴν Λατρεία μας.

Τὰ ζητήματα ποὺ ἀναφέρονταν εἴτε στὴν ὀρθότητα τῆς πίστεως (δο­γματικὰ) εἴτε στὴν ὀρθότητα τοῦ βίου (ἠθικοπρακτικά), ἡ Ἐκκλησία τὰ ἀντιμετώπιζε καὶ τὰ ἀντιμετωπίζει Συνοδικὰ καὶ “φωτιστικά”: ζητεῖ τὴν Θεία ἀρωγὴ στὶς ὅποιες ἀποφάσεις της “ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν”. Συνεπῶς, ἡ ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων τῆς ζωῆς μας μὲ κριτήριο τὴν πίστη ποὺ μᾶς ἀπεκάλυψε ὁ Θεὸς-Λόγος εἶναι κάτι ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητήσει κανείς, τουλάχιστον ἐξ ἐκείνων οἱ ὁποῖοι παίρνουν στὰ σοβαρὰ τὴν ὑπόθεση τῆς σωτηρίας.

Ὁ σκοπὸς ἄλλωστε γιὰ τὸν ὁποῖο «κατεστάθησαν ποιμένες» σὲ κάθε ἐνορία ἢ ἐπισκοπή δὲν εἶναι ἄλλος, παρὰ ἡ ὀρθοτόμηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ εὐθύνη γιὰ τὴν πνευματικὴ οἰκοδομὴ τοῦ ποιμνίου (μέσῳ τῆς ἔκδοσης ἱερῶν κανόνων ρυθμιζόντων τὸ ἦθος, ἤτοι τὴν πρακτικὴ ἐφαρμογὴ τῶν ὅρων τῆς Πίστεως). Μία ἔκθεση τῆς πορείας τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέσα ἀπὸ τὶς συνθῆκες τοῦ παρόντος βίου, θὰ ἀρκοῦσε γιὰ νὰ δείξη ὅτι ἡ πορεία αὐτὴ σήμαινε καὶ ἀντίσταση στὸ πνεῦμα «τοῦ κόσμου τούτου». Γι’ αὐτὸ καὶ σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις ἀκολουθεῖτο τὸ τοῦ Ἀποστόλου: «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις». Ποὺ σημαίνει: σὲ περιπτώσεις ποὺ ἡ Πολιτεία ἀποφασίζει κάτι ἀντιτιθέμενο στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, δὲν ὀφείλουν οἱ χριστιανοὶ ὑπακοή.

Ἐὰν κάθε ἐποχὴ εἶχε τὰ δικά της προβλήματα σὲ σχέση μὲ τὴν ὀρθὴ πορεία (τόσο στὰ δογματικὰ ὅσο καὶ στὰ ἠθικοπρακτικὰ θέματα), ἡ δική μας δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτελεῖ ἐξαίρεση. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἕνα ζήτημα διαβίωσης παρουσιάστηκε (ἐπὶ τοῦ προκειμένου τοῦ κορωνοϊοῦ) δὲν θὰ ἦταν δυνατὸν οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ ὡς Πολίτες ποὺ ζοῦν «ἐν τῷ κόσμῳ» (ἀλλά, γιὰ νὰ μὴ εἶναι ὅπως τὰ ἔθνη, ὀφείλουν νὰ πολιτεύονται ὡς ἄνθρωποι ποὺ δὲν εἶναι «ἐκ τοῦ κόσμου») παρὰ νὰ συζητοῦν τὸ πρόβλημα καὶ νὰ θέλουν νὰ βροῦν τὶς ἐνδεδειγμένες λύσεις. Πρώτιστα δὲ νὰ υἱοθετήσουν τὶς λύσεις αὐτὲς οἱ ποιμένες, ποὺ ἔχουν τὴν εὐθύνη τῆς πορείας τοῦ ποιμνίου, τοῦ ὁποίου κατεστάθησαν φύλακες.

Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι ἀλήθεια πὼς βρέθηκε μπροστὰ σὲ πρόκληση, καθὼς ἔπρεπε νὰ ὁριοθετήσει τὰ πράγματα καὶ νὰ κατευθύνη τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ μὲ συστάσεις καὶ ἐγκυκλίους, καθὼς αὐτὴ ἔχει τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν “μάντρα” τοῦ Χριστοῦ. Ὁ καλὸς ποιμήν, ὅπως τὸν διαζωγραφεῖ ὁ Κύριος, ἀποτελεῖ τὸ μέτρο ἐκτίμησης τῆς σημερινῆς στάσης τῶν Ἐπισκόπων μας ἀπέναντι σὲ ἀπειλὲς “λύκων”, ἤτοι συνειδητὰ ἀντιχριστιανῶν ἐχθρῶν καὶ πάσης φύσεως καὶ καταγωγῆς πολεμίων τῆς ὀρθοδοξίας.

Ἐνῷ ὅμως ὁ καθένας θὰ συμφωνοῦσε ἐδῶ γιὰ τὴν “ἀλήθεια τῶν πραγμάτων” (ὅσων προανεφέρθησαν ὡς θεολογικὰ προαπαιτούμενα), χρειάζεται νὰ ἀποτιμηθεῖ ἡ στάση τῶν ποιμένων μας ἀπέναντι σ’ αὐτήν. Μάλιστα, ἡ στάση αὐτὴ διαφαίνεται ὁλοκάθαρα μέσα ἀπὸ ἀπὸ τὶς πρὸς τὸν λαὸ συστάσεις τῶν Ἐπισκόπων. Καὶ ἐν προκειμένῳ, ὑμῶν.

Ἐρωτοῦμε λοιπόν: Οἱ χριστιανοὶ τῆς σήμερον, ποὺ ἀσφαλῶς καὶ ὑπόκεινται στὶς ἐπιταγὲς τῆς Κυβερνήσεως (ἀκολουθοῦντες τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου: «ἀπόδοτε τὰ τοῦ καίσαρος τῷ καίσαρι»), ἔχουν τὸ ἐλεύθερο νὰ κρίνουν (ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὴν Ἱεραρχία τους, διότι Ἐκκλησία εἶναι ὁ “λαὸς τοῦ Θεοῦ” καὶ ὄχι μόνον οἱ Ποιμένες) ἐὰν κάποιο μέτρο τοὺς στερεῖ τὴν ἐλευθερία τῆς συνειδήσεως καὶ κυριολεκτικά τούς ὑποτάσσει σὲ δόγματα ἀνθρώπινα; Ἐὰν ἕνας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, ὅπως ὁ Παῦλος ἦταν σήμερα ἀνάμεσά μας, δὲν θὰ ἔπαιρνε θέση στὸ πρόβλημα, ὅπως πῆρε θέση τότε γιὰ τὰ εἰδωλόθυτα; Δὲν ἀναγνωρίζεται πώς τὸ θέμα κορωνοϊὸς καὶ ἐμβόλιο ἀντιστοιχεῖ σὲ κάτι ἀνάλογο μὲ τὸ θέμα εἰδωλοθύτων, ποὺ ἐκλήθη νὰ ἀντιμετωπίσει ὁ Παῦλος;

Ἡ συναίσθηση τῆς εὐθύνης ἀσφαλῶς καὶ σᾶς συνέχει. Ὅμως ἀναρωτηθεῖτε καὶ τὸ “μαρτύριο τῆς συνειδήσεως”, ἀπὸ τὸ ὁποῖο διερχόμεθα οἱ πιστοὶ σήμερα, καθὼς αἰτιολογημένα συνδέουμε τὶς πολιτικὲς ἀντιμετώπισης τοῦ ἰοῦ μὲ πολιτικὲς ἐκφοβισμοῦ καὶ καθυπόταξης τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ πληρώματός της σὲ σκοπιμότητες ἐλέγχου τῶν ἀνθρώπων καὶ στέρησης τῆς ἐλευθερίας μας.

Θὰ ἔπρεπε νὰ ἔλθουν οἱ σύγχρονοι “προφῆτες” τῆς Παγκοσμιοποίησης, γιὰ νὰ μᾶς διδάξουν τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον καὶ τὴν εὐθύνη; Μήπως, χρησιμοποιεῖται ἡ χριστιανικὴ ρητορικὴ παραπλανητικὰ καὶ πρὸς ἐξαπάτηση; Μήπως δὲν ἀγαποῦν πραγματικὰ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ θέλουν νὰ τὴν χειριστοῦν ὡς ὄργανό τους;

Ποιὸ νόημα ἔχουν “δόγματα”, ὅπως αὐτὸ τοῦ ἐνδιαφέροντος δῆθεν γιὰ τὸ καλό τῆς ἀνθρωπότητας ἢ γιὰ τὴν ζωή τοῦ πλησίον μας διὰ τοῦ ἐμβολιασμοῦ μας (τὸν ὁποῖο ἄλλωστε ὡς χριστιανοὶ ἀγαποῦμε σὰν τὸν ἑαυτό μας);

Τὸ ὅτι ὑπῆρξαν ἀντιδράσεις γιὰ τὸ περιεχόμενο τῆς Ἐγκυκλίου “ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ”, ἡ ὁποία ἐσχάτως διαβάστηκε στὶς ἐκκλησίες τῆς χώρας μας, αὐτὸ σημαίνει κάτι. Σημαίνει ὅτι τὸ πλήρωμα τοῦ λαοῦ ἀμφισβητεῖ τὴν στάση τῆς Ἱεραρχίας καὶ ζητεῖ διαυγέστερες τοποθετήσεις. Δὲν εἶναι ὀρθὸ ὅσοι διαφωνοῦν μὲ τὴν ὑποχρεωτικότητα τοῦ ἐμβολιασμοῦ λ.χ. νὰ κατατάσσονται στοὺς ἰδεόληπτους φανατικούς, ὅπως ἀναφέρεστε στὸ δημοσίευμά σας.

Ἀναγράφετε: “ἐκεῖ ὅμως ποὺ εἶμαι ἀπαισιόδοξος εἶναι στὸ κομμάτι ἐκεῖνο τοῦ πληθυσμοῦ ποὺ ἔχει ἰδεολογικοποιήσει ἢ ἔχει δώσει διαστάσεις μεταφυσικὲς στὸ πρόβλημα. Καὶ δὲν ἐννοῶ μόνο τοὺς χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ ὅλους ὅσοι βρίσκονται ἐγκλωβισμένοι σὲ μία ἰδεολογία, ὅπου ἀπαγορεύεται ἡ κριτικὴ σκέψη, ἡ ἐλευθερία ἐπιλογῆς καὶ ἡ προσωπικὴ εὐθύνη πάει στὸ περιθώριο. Ὅταν δὲν ἀντέχεις τὴν ἐλευθερία σου καὶ τὴν προσωπική σου εὐθύνη, ψάχνεις γιὰ ἕνα «καταφύγιο ἰδεῶν», κάπου νὰ κουρνιάσεις, νὰ παραδώσεις τὴν ἐλευθερία, τὴ σκέψη, τὴν εὐθύνη καὶ νὰ παίρνεις «γραμμὴ» ἀπὸ κάποιο ἄλλο κέντρο ἢ προσωπο”.

Ὥστε, Σεβασμιώτατε, ὅσοι ἀρνούμεθα νὰ δεχθοῦμε τὴν ὑποχρεωτικότητα τοῦ ἐμβολίου ἀνήκουμε στὴν κατηγορία τῶν ἰδεοληπτικῶν, ποὺ δὲν ἀντέχουμε τὴν προσωπική μας εὐθύνη; Ὅσοι διαγιγνώσκουμε κινδύνους στὸν ἴδιο τὸν ἐμβολιασμὸ δὲν ἔχουμε πληροφόρηση καὶ κριτικὴ σκέψη; Καὶ ἔχουν κριτικὴ σκέψη ὅσοι τρομοκρατημένοι σπεύδουν νὰ ἐμβολιασθοῦν (ἀπὸ φόβο γιὰ τὴ ζωή τους ἀναμφίβολα καὶ ὄχι γιὰ νὰ προστατέψουν τὸν πλησίον τους, ὅπως νομίζουν οἱ ὑποτελεῖς στὴ νέα τάξη πραγμάτων, ἡ ὁποία διαστρεβλώνει τὸ Εὐαγγέλιο, γιὰ νὰ παραπλανήσει);

Ὀρθὴ ἡ περιγραφή σας γιὰ τὶς ντιρεκτίβες (ἐπιτρέψτε μας τὸν ὅρο) στὶς σέκτες: “στὶς σέκτες, ἰδεολογίες, ὁλοκληρωτικὰ κόμματα ἢ καθεστῶτα, ὅλα εἶναι τακτοποιημένα. Ἔχει μεριμνήσει τὸ «κυβερνῶν στόμα» νὰ ὑπάρχουν ἕτοιμες ἀπαντήσεις, προκατασκευασμένα τσιτάτα γιὰ ὅλους καὶ γιὰ ὅλα. Τὰ μέλη δὲν ἔχουν μάθει στὸ διάλογο, δὲν ἔχουν μάθει νὰ ἀκοῦνε τὸν συνομιλητή τους. Μοιάζουν σὰν κουρδισμένοι καὶ ἀπαγγέλλουν τὸ ποίημα, τὴν ἕτοιμη καὶ μασημένη τροφή, ποὺ τοὺς ἔχει δοθεῖ ἀπὸ πάνω. Ὑπερασπίζονται τὴν ἰδεολογία τους μ’ ἕνα πρωτόγονο φανατισμὸ ποὺ πολλὲς φορὲς καταντάει ἐπικίνδυνος. Τὰ μέλη καὶ οἱ ὀπαδοὶ ἔχουν τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι οἱ «ἐκλεκτοὶ», οἱ «σεσωσμένοι». Τὸ σύνθημα «Ἐμεῖς καὶ οἱ ἄλλοι», εἶναι ἡ πρώτη παγίδα τῆς σέκτας”.

Ἀποδίδετε ὅμως σὲ λάθος κατεύθυνση τὸν ὁλοκληρωτισμὸ καὶ τὴν νοοτροπία τῆς σέκτας. Οἱ πιστοὶ στὸν Θεὸ δὲν εἴμαστε οὔτε ὀπαδοί, οὔτε μέλη κάποιας σέκτας. Εἴμαστε ἐλεύθερα, αὐτεξούσια πρόσωπα ἀκολουθοῦντα τὴν πρὸς τὰ ἄνω πορεία.

Στὸ δημοσίευμά σας ὑπονοεῖτε ὅτι ὑπάρχουν φανατικοὶ κληρικοὶ ὡς “καθοδηγητές” τῶν πιστῶν ποὺ παρασύρουν “τὸ κομμάτι ἐκεῖνο τοῦ πληθυσμοῦ” ποὺ δὲν ἔχει αὐτόβουλο χαρακτῆρα. Μάλιστα, αὐτὸ τὸ κομμάτι πιστεύετε ὅτι ἀρνεῖται τὴν ἐπιστήμη. Κανεὶς νουνεχὴς χριστιανὸς δὲν ἀρνεῖται τὶς ὑπηρεσίες της, οὔτε ἀρνήθηκε στὸ παρελθὸν νὰ καλέσει γιατρὸ γιὰ κάποιο ζήτημα ὑγείας. Ἡ ἐπίκληση τῆς στάσης τῶν νεωτέρων Ἁγίων μας ἐπίσης παραπλανητικὰ στοχεύει στὸ νὰ πείση τοὺς “ἀνεμβολίαστους”, στὴν ὑπηρεσία τῆς ἐκστρατείας ποὺ γίνεται ἐσχάτως ἀπὸ τὴν Πολιτεία, γιὰ νὰ ἐμβολιασθοῦν ὅλοι. Οἱ θέσεις τοῦ Ἁγίου Παϊσίου ἢ τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου εἶναι σὲ ὅλους μας γνωστές, ὅπως ἐπίσης εἶναι γνωστὲς καὶ οἱ ἐπεμβάσεις τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ θαύματά Του.

Σεβασμιώτατε,

Κάθε ἐνέργειά μας στὸν παρόντα κόσμο ἔχει πνευματικὸ “βάρος” καὶ ἀντίκτυπο. Καὶ ὁ “ἐμβολιασμός” φυσικά. Ὅπου ἐδῶ ἐμβολιασμὸ ἐννοοῦμε τὴν τρέχουσα ἐκστρατεία μὲ ἀφορμὴ τὸν ἰὸ SARS-Covid 19 καὶ ὄχι γενικὰ τὰ (δοκιμασμένα καὶ ἀδειοδοτημένα) λοιπὰ ἐμβόλια.

Τὰ ὑπ’ ὄψιν ἐμβόλια εἶναι διαφορετικῶν τεχνολογιῶν καὶ ὑπάρχουν ἀντιρρήσεις γιὰ καθένα λόγο:

Ὅλα περιέχουν ἐμβρυϊκὲς κυτταρικὲς σειρὲς (HEK293 ἢ PER.C6), δηλαδὴ προϊόντα ἐκτρώσεων. Δὲν εἶναι ἠθικὸ θέμα αὐτό; Ἡ κυτταρικὴ σειρὰ δὲν εἶναι ἱστός; Δὲν ἦτο ἄνθρωπος τὸ ἔμβρυο κατὰ τὴν Ἱεραρχία; Ἡ ἔκτρωση δὲν εἶναι πλέον φόνος; Ὁ εὐφημισμὸς «θεραπευτικὴ διακοπὴ τῆς κύησης» ἀποτελεῖ ΟΝΕΙΔΟΣ γιὰ τὸν συντάκτη της καὶ ἐν συνόλῳ τὴν Ἱεραρχία! Καὶ σὲ αὐτὸ “δίνουν γραμμὴ” οἱ αἱρετικοὶ παπικοὶ καὶ ἀκολουθεῖτε; Ντροπή! Μπροστὰ σὲ αὐτὸ καὶ μόνον, ὁ Γκαῖμπελς ἔγραφε παιδικὰ παραμύθια!

Κάποια εἶναι τεχνολογίας mRNA, δηλαδὴ γονιδιακῆς θεραπείας, δηλαδὴ παρέμβασης. Εἶναι ἀποδεκτὰ ἠθικό; Ἕως ποιὸ σημεῖο ἡ Ἐκκλησία ἐπιτρέπει τὴν σωματικὴ (δηλ. τὴν τοῦ Ναοῦ τοῦ Θεοῦ) τροποποίηση; Ἔχουμε, ἔχετε τὴν γνώση τῶν ἐπιπτώσεών της, σὲ ὅποιον χρονικὸ ὁρίζοντα, ὥστε ἀνερυθρίαστα νὰ ὠθεῖτε τό ποίμνιο στὸν δοκιμαστικὸ σωλῆνα;

Πρὸς ἐπίρρωση τῶν ἀνωτέρω καὶ γιὰ τὴν διευκόλυνσή σας, σᾶς συνυποβάλλουμε συνημμένα τὸ βιβλιάριο «Ὁ Νέος Ἡρῴδης», στὸ ὁποῖο παρατίθεται ἡ πνευματικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ τεκμηρίωση στὶς ἐρωτήσεις τοῦ προσφάτου φυλλαδίου τῆς Συνόδου «ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ», ἀπὸ ἐγκρίτους ἐπιστήμονες.

Ὁ καταναγκασμὸς (ἄμεσος ἢ ἔμμεσος) τῆς πράξεως παραβιάζει ἄμεσα τὴν θεόδοτη ἐλευθερία καὶ τὸ αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου. Χωρὶς νὰ ἐξετάσουμε τὰ λοιπὰ κοσμικὰ χαρακτηριστικά τοῦ πρὸ-σφραγίσματος ποὺ ἐπιφέρει (π.χ. κοινωνικὸς καὶ οἰκονομικὸς ἀποκλεισμός).

Σὲ αὐτὰ τὰ σκευάσματα καὶ τὴν μεθόδευση εἴμεθα ἀντίθετοι. Εὐελπιστούσαμε ὅτι, τουλάχιστον τώρα, ἡ Ἱεραρχία θὰ ὄρθωνε τὸ ἀνάστημα καὶ τὸν λόγο της. Φεῦ…

Σεβασμιώτατε,

Τὸν κόσμο δὲν τὸν διώχνουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία οἱ “φανατικοὶ” ποὺ νομίζετε ἐσεῖς. Οἱ πιστοὶ, Σεβασμιώτατε, θέλουμε Ἐκκλησία ὀρθοτομοῦσα τὸν Λόγο τῆς Ἀληθείας. Ἐκκλησία ποὺ σέβεται τὶς Ἱερὲς παραδόσεις καὶ τὸν λόγο τῶν Ἀποστόλων καὶ Προφητῶν. Αὐτὸν τὸν λόγο ζητεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς Ποιμένες της καὶ ἀπὸ ἐσᾶς βεβαίως.

Θὰ ἦτο κρῖμα ἐσεῖς νὰ γίνετε ἕνα ἀπὸ τὰ πρόσωπα ποὺ διώχνουν πιστοὺς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Φρονοῦμε πὼς πρόθεση τοῦ δημοσιεύματός σας δὲν εἶναι ἡ καταλαγὴ καὶ ἡ ποίμανση, ἀλλὰ ὅτι εἶναι ἡ διαβολὴ τῶν ὅποιων “ἀνυπότακτων”. Καὶ μάλιστα τῶν “ἐντός τῆς Ἐκκλησίας”, ὄχι τῶν ἀλλόθρησκων ἢ ἀθέων, ἀφοῦ καταλήγετε σὲ εἰσήγηση γιὰ ἐξορκισμὸ τους (μας).

Πιστεύουμε πὼς πράγματι οἱ ἐξορκισμοὶ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ὤφειλαν νὰ διαβασθοῦν. Ἀκριβῶς ὅμως, ὅπως τὸ εἶχε ἀναφέρει ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Φλωρίνης Αὐγουστῖνος Καντιώτης. Τὸ διάβασμα ποὺ ἂν εἶχε ἔγκαιρα γίνει, δὲν θὰ εἴχαμε χάσει κάθε αἴσθηση εὐθύνης πρὸς τὸν πλησίον, κάθε καταρράκωση τῆς ἐθνικῆς καὶ κοινωνικῆς μας ὑπόστασης.

Σεβασμιώτατε,

Εἶναι ἴδιον τῶν Χριστιανῶν καὶ τῶν Ἑλλήνων τὸ θάρρος. Τὸ θάρρος γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀλήθεια, πόσο μᾶλλον γιὰ τὴν ὁμολογία τῆς Ἀληθοῦς Πίστεως. Δὲν μποροῦμε λοιπὸν νὰ μένουμε ἀπαθεῖς καὶ σιωπηλοὶ ὅταν μᾶς ἐπιβάλλεται ὁ ἀπεκκλησιασμός, ἡ ἀποπομπή μας ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Ναούς, ἡ σιωπή, ἡ ὑποταγὴ καὶ ἡ ὅδευσή μας στὴν ἀπώλεια.

Σεβασμιώτατε,

Ἄνθρωποι μικροὶ καὶ ἁμαρτωλοὶ εἴμαστε. Ἐπιθυμοῦμε τὴν σωτηρία μας. Φάρος μας ὁ Λόγος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἐπιθυμοῦμε τὴν ὀρθόδοξη κατήχηση καὶ ποίμανση.

Πρόσφατα, δεχθήκατε τὴν καισαρικὴ ἐξουσία ὡς ἀνωτέρα καὶ τελέσατε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἐνωρίτερον. Μία μεταφορὰ αἱρετικὴ καὶ εὐθέως ἀντίθετη μὲ τὴν ἀπόφαση τῆς Α΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Μόνον ὁ Δημιουργός μας Θεὸς γνωρίζει τὴν βάσανό σας καὶ προσ­ευχόμεθα καὶ γιὰ ἐσᾶς.

Χαρά μας, ἐπιθυμία μας καὶ παράκληση στὶς προσ­ευχὲς μας εἶναι ἡ σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ὑμῶν φυσικά.

Ἡ προσευχή, ἡ μετάνοια, ἡ ἐξομολόγηση καὶ ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι τὰ ὅπλα τοῦ χριστιανοῦ. Ἄρα καὶ τὰ δικά μας. Καὶ τὰ δικά σας.

Πιστεύουμε ὅτι ὁ ποιμαντικός σας θρόνος, σᾶς ἀποδίδει τὸ χρέος, ὅπως μὲ παρρησία ὀρθώσετε τὸ ἀνάστημά σας καὶ ὁδηγήσετε τὸ ποίμνιό σας στὴν ὁδὸ τοῦ Κυρίου. Τὴν δύσκολη καὶ ἀνηφορική, ἀλλὰ τὴν ὁδὸ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Previous Article

Ὁ Σεβ. Δημητριάδος ἐπῳάζει τὸ ᾠὸν τῆς δικτατορίας;

Next Article

Πανηγυρικός Ἀρχιερατικός Ἑσπερινός – Ἱερά Μονή Παναγίας Μυρτιδιώτισσας, Κύθηρα 23.9.2021