Ἀποτελεῖ «Θεοσημεῖον» ἡ μεγάλη ἀνατροπὴ εἰς τὴν Οὐκρανίαν;

Share:

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Σὲ κείμενο τοῦ καθηγητῆ κ. Ἀριστείδη Πανώτη ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ ἱστολόγιο “Φῶς Φαναρίου’’, τὸ ὁποῖο τιτλοφορεῖται “Ἕνα «θεοσημεῖο» ἐπιβεβαιωθὲν μετὰ ἑκατονταετία μὲ τὴν ἀνασύσταση τῆς Οὐκρανικῆς Αὐτοκεφαλίας’’ (28/3/2021), ἀναφέρεται στὴν κληθεῖσα “Ἑνωτικὴ Σύνοδο’’ τοῦ ἔτους 2018 στὴν Ἁγία Σοφία Κιέβου.

Μεταξὺ ἄλλων ὁ κ. Ἀριστείδης Πανώτης ἀνέφερε τὸ ἑξῆς: “Κατὰ τὴν Ὀκτωβριανὴ Ἐπανάσταση τὸ συσταθὲν «Κοινοβούλιο» τῆς Οὐκρανίας ἐπεδίωξε ἀνασύσταση τῆς κρατικῆς ὀντότητας τῆς Οὐκρανίας ὡς ἐντελῶς ἀνεξάρτητο κράτος ἀπὸ τὸ κράτος τῆς Μόσχας. Στὶς 9 Νοεμβρίου 1917 συνέρχεται στὸ Κίεβο τὸ «Γ΄ Πανουκρανικὸ Συνέδριο» καὶ τὰ μέλη του ὁμόφωνα ἐνέκριναν «Ψήφισμα ὑπὲρ τῆς ἀνασυστάσεως τῆς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας».

Θεώρησε μάλιστα ὁ κ. Πανώτης, ὡς “Θεοσημεῖο’’ τὴν κληθεῖσα “Ἑνωτικὴ Σύνοδο’’ τοῦ ἔτους 2018 μὲ τὰ ἑξῆς λόγια : “Φαίνεται πλέον καθαρὰ ὅτι ὁ Παράκλητος, ἀποστρέφεται τὰ ἀνευλόγητα δρώμενα τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας γιὰ τὴν ὑφαρπαγὴ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κιέβου καὶ ζεῖ Κύριος ὁ Θεὸς ἐκφραζόμενος διὰ «Θεοσημείου», ὅπως τώρα μὲ τὰ ἱερὰ συμβάντα στὸν ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας τοῦ Κιέβου τὸ 2018 μετὰ ἑκατονταετία’’.

Κατ’ ἀρχὴ ὀρθὰ τοποθέτησε ὁ κ. Πανώτης τὴ λέξη “Θεοσημεῖο’’ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν. Μία πράξη ἡ ὁποία ἔγινε αἰτία κλονισμοῦ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, μπορεῖ νὰ ἀποτελεῖ “Θεοσημεῖο; Ὁ κλονισμὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα ποὺ δημιούργησε ἡ κληθεῖσα “Ἑνωτικὴ Σύνοδος’’.

“Μία ἀπόφασις συναντῶσα τὴν ἀντίδρασιν τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τῶν Ἐπισκόπων, καὶ ἂν ἀκόμα δὲν εἶνε ἐξ αὐτῆς ἄκυρος, ποῖον κῦρος δύναται νὰ ἔχη διὰ τὴν Ἐκκλησίαν; Οὐδέν! Καταργεῖται de facto’’*, σημειώνει ὁ Γέροντας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Εἶναι ξεκάθαρο τί ἐννοεῖ ὁ π. Ἐπιφάνιος καὶ γίνεται ἀντιληπτὸ μὲ τό, “καὶ ἂν ἀκόμα δὲν εἶνε ἐξ αὐτῆς ἄκυρος’’, ὅτι δὲν ὑπάρχουν περιθώρια ἀμφισβήτησης τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γεγονότος ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν δὲν ἔχει συναινέσει στὴ μονομερῆ ἐκχώρηση Αὐτοκεφαλίας στὰ δύο σχισματικὰ μορφώματα τῆς Οὐκρανίας. Γιὰ ποιὸ “Θεοσημεῖο’’ μπορεῖ νὰ ὁμιλεῖ κανείς;

Ὅσον ἀφορᾶ τὸ περὶ “ὑφαρπαγῆς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κιέβου’’, ποὺ χαρακτηριστικὰ τονίζει ὁ κ. Πανώτης, ἀποτελεῖ “διαπίστωση’’ μὲ πολεμικὴ χροιά. Τὰ 300 καὶ πλέον χρόνια πνευματικῆς σχέσης τῶν Ἐκκλησιῶν Ρωσίας καὶ Οὐκρανίας, δὲν ἀποτελοῦν σχέση ἐπικυριαρχίας καὶ φυσικὰ εἶναι μεγάλο λάθος νὰ ὁμιλεῖ κανεὶς γιὰ “ὑφαρπαγὴ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Κιέβου’’. Τόσοι ἁγιασμένοι ἀσκητὲς ὑπῆρξαν στὴ Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου καὶ δὲν πέρασε κάτι τέτοιο ἀπὸ τὸ μυαλό τους.

Τουναντίον αὐτοὶ ποὺ προσ­πάθησαν νὰ “ὑφαρπάσουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Κιέβου’’, εἶναι οἱ προβατόσχημοι οὐνίτες τῆς Οὐκρανίας. Εἶναι ἱστορικὸ γεγονὸς ὅτι μετὰ τὴν οὐνιτικὴ σύν­οδο τοῦ Μπρέστ, οἱ οὐνίτες πολλάκις προσπάθησαν νὰ ὑφαρπάσουν τὴ Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. Τὴν ἀπαρχὴ μάλιστα εἶχε ἡ προδοτικὴ προσχώρηση ἀπὸ τὸν τότε Μητροπολίτη Κιέβου Μιχαὴλ στοὺς οὐνίτες καὶ ἡ παρεπόμενη ἀντιεκκλησιαστικὴ προσπάθειά του νὰ ὑφαρπάσει τὴ Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, φυσικὰ μὲ τὴν συν­έργεια τοῦ τότε Πάπα Κλήμη. Ἡ ἁρπαγὴ πολλῶν Ἱερῶν Ναῶν Ὀρθοδόξων μὲ βίαιο τρόπο ἀπὸ τοὺς οὐνίτες εἶναι γεγονός. Στὶς μέρες μας τὸ ἔργο τῆς ἁρπαγῆς Ἱερῶν Ναῶν τῆς μόνης ἀναγνωρισμένης ἀπὸ τὴν πλειοψηφία τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκ­κλησιῶν, τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκ­κλησίας τῆς Οὐκρανίας, εἶναι γνω­στὸ ποιοὶ τὸ ἔχουν ἀναλάβει.

Δὲν εἶναι ὑπερβολή, ἀλλὰ εἰλικρινὴς ἀναγνώριση, νὰ ποῦμε ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας στάθηκε ἀρωγὸς στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀπὸ τὴν οὐνιτικὴ λαίλαπα. Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι αὐτὰ ποὺ προβάλλουμε τώρα, τὰ πρόβαλλαν ὅλοι μέχρι τὸ 2018. Αἴφνης οἱ πνευματικὲς σχέσεις ἔγιναν γιὰ ὅσους ἐπιμένουν στὴν μονομερῆ ἐκχώρηση Αὐτοκεφαλίας προσπάθειες ὑφαρπαγῆς. Δὲν μπορεῖ νὰ μεθερμηνεύεται ἡ πνευματικὴ σχέση τριῶν καὶ πλέον αἰώνων, τῶν Ἐκκλησιῶν Ρωσίας καὶ Οὐκρανίας, ὡς στάση ἐπικυριαρχίας.

Ἂν προστρέξει κανεὶς στὰ χρόνια πρὶν τὴν κληθεῖσα “Ἑνωτικὴ Σύνοδο’’, ἡ ὁποία ἔγινε ἀφορμὴ διάσπασης τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, θὰ παρατηρήσει ὅτι συναντοῦσε κανεὶς κατ’ ἀποκλειστικότητα σὲ διαδικτυακοὺς ἱστότοπους Οὐνιτῶν ἀλλὰ καὶ Παπικῶν γενικότερα, μία τέτοια πολεμικὴ στάση ἀπέναντι στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας. Εἶχαν ὅμως “δίκαιο’’, γιατί τὸ Πατριαρχεῖο Ρωσίας ὑπῆρξε τὸ μεγάλο ἐμπόδιο γιὰ τὴν Οὐνία στὴν Οὐκρανία. Κατὰ ἕνα πολὺ περίεργο τρόπο, ποὺ ὅμως ἔχει τὴν ἑρμηνεία του, Οὐνίτες καὶ γενικότερα Παπικοί, μετὰ τὴν κληθεῖσα “Ἑνωτικὴ Σύνοδο’’ τοῦ ἔτους 2018, ἔχουν σιγήσει.

“Αὐτὸ τὸ γεγονὸς φαίνεται πὼς εἶναι ἀπάντηση τοῦ Οὐ­κρανοῦ (κάτι λείπει. Μήπως: στήν;) κακεντρέχεια ἐκείνων ποὺ «ἐνορχηστρώνουν» κατηγορίες περὶ «καθηρημένων»¨καὶ «ἀχειροτονήτων», ἐνῷ στὴν πραγματικότητα εἶναι τὰ θύματα ἐκείνων ποὺ ἄλλοτε δέσποζαν στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή ὡς ἐντολοδόχοι τῶν Μυστικῶν Ὑπηρεσιῶν τοῦ Κρεμλίνου’’, σημειώνει ἐπίσης ὁ κ. Πανώτης.

Δὲν μποροῦμε νὰ συγχέουμε τὴν δυναστικὴ στάση τοῦ ἀντίθεου καθεστῶτος, μὲ τὴν στάση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Καὶ ἐκεῖ ἀκόμα ποὺ ὑπῆρξαν Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ποὺ ἡ στάση τους δὲν ἦταν ἡ πρέπουσα στὶς σχέσεις τους μὲ τὸ ἀντίθεο καὶ ἀπάνθρωπο καθεστώς, ἀποτελοῦσαν μεμονωμένες περιπτώσεις καὶ δὲν μπορεῖ νὰ τὶς θεωρεῖ ὡς ἐκφράζουσες τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ στάση τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος δὲν εἶχε ἐθνικὰ ἐλατήρια, ἀλλὰ κομματικά. Σκοπὸς τῶν δικτατόρων τοῦ κομμουνισμοῦ ἦταν ἡ συνοχὴ τῆς ΕΣΣΔ. Λανθασμένα ἐπικαλεῖται μεμονωμένες συμπεριφορὲς ὁ κ. Πανώτης πρὸς δικαιολόγηση τοῦ ἐγκλήματος τοῦ σχίσματος στὴν Οὐ­κρανία. Ἐπικροτεῖται μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ ἡ θρασύτατη ἀμετανοησία γιὰ τὸ ἔγκλημα τοῦ σχίσματος.

Δὲν ἔχει ἐπίσης ἐνορχηστρώσει κανεὶς κατηγορίες περὶ «καθηρημένων»¨καὶ «ἀχειροτονήτων», ὅπως σημειώνει ὁ κ. Πανώτης. Ὀλίγον πρὶν τὸ 2018 Πανορθοδόξως ἀναγνωρίζοντο οἱ καθαιρέσεις τῶν σχισματικῶν στὴν Οὐκρανία.

Πάμπολλοι πιστοὶ ἔχουν σκανδαλισθεῖ μὲ τὸν θλιβερὸ κλονισμὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας ἐξ ἀφορμῆς τοῦ “Οὐκρανικοῦ’’ ζητήματος καὶ ἡ ἀπροθυμία σύγκλησης Πανορθόδοξης Συνόδου ὀξύνει τὸ πρόβλημα, χωρὶς νὰ ἀποκλείονται καὶ πιὸ δυσάρεστες συνέπειες.

Θὰ ἀρκεστοῦν στὴν Ἐκκλησιαστικὴ διάσπαση, ἐλπίζοντας ὅτι σταδιακὰ θὰ ἐπικυρωθεῖ ἡ Αὐτοκεφαλία ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες Ἐκκλησίες; Ἡ Ἐκκλησία θὰ ἀπο­φασίσει γιὰ τὸ ζήτημα τῆς Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία. Τὸ “οὐχ ἑνὸς εἶναι τοῦτο Πατριάρχου (εἰ μὴ τῇ Παλαιᾷ Ρώμῃ ἐπανακολουθεῖν ἔγνωκεν ἡ Νέα) ἀλλὰ Συνόδου καὶ Συνόδου Οἰκουμενικῆς (τῶν Ὀρθοδόξων δηλαδή)’’, ποὺ ἔγραφε ὁ Ἅγιος Μελέτιος Α΄ ὁ Πηγάς στὸν Οἰ­κουμενικὸ Πατριάρχη Ἰερεμία Β΄, ἂς γίνει ἀφορμὴ γιὰ Συνοδικὴ ἐπίλυση τοῦ προβλήματος.

* “Τὰ δύο ἄκρα’’, Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Ἰ. Θεοδωροπούλου, Ἔκδοσις Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος.

Previous Article

10 Απριλίου 1821 ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε’

Next Article

Σεβ. Λήμνου, τί τελικῶς πιστεύετε;

Διαβάστε ακόμα