Τοῦ κ. Δημητρίου Β. Ἐμμανουὴλ
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ἀτιμωρησία τοῦ Περιστερίου Γρηγορίου, ΤΗΝ ΠΟΙΝΗ ΔΕ ΤΗΣ ΕΠ’ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΑΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΑΦΟΥ ΤΥΧΙΚΟΥ (ΛΟΓΩ ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΗΣ ΚΑΙ ΣΚΑΝΔΑΛΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ)
«Μίαν χάριν μόνον ζητῶ παρ’ ὑμῶν, Μακαριώτατε. Πρὶν μὲ ἀποκεφαλίσετε, ὅν τρόπον ἀπεκεφαλίσατε τιμίαν δωδεκάδα προσφιλῶν ἀδελφῶν μου… νὰ ἀπολογηθῶ ἐπὶ ὅλων τῶν σημείων τῆς κατηγορίας. Καὶ ἂν ἀποδειχθῆ, ὅτι ταράσσω τὴν γαλήνην τῆς Ἐκκλησίας… ρίψατέ με εἰς τὴν θάλασσαν, ἵνα γαληνεύση τὸ σκάφος» (Φωνὴ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη)
Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Ἀφορμὴ αὐτῆς τῆς συγγραφῆς στάθηκε ἡ ἀνάγνωση ὀλίγων γραμμῶν ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη μὲ τίτλο «ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΤΕΤΡΑΕΤΙΑΣ (1971-1975)»1. Ὁ π. Αὐγουστῖνος ἀπολογούμενος πρὸς τὸ ποίμνιο τῆς Μητροπόλεώς του ἐκθέτει καὶ ἀποκαλύπτει, ἐκθέτει «τὰ πεπραγμένα τῆς δευτέρας τετραετίας τῆς ἐπισκοπικῆς ζωῆς καὶ δράσης» του, καὶ ἀποκαλύπτει:
1. ΤΗΝ ΕΠΙ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΤΡΑΓΩΔΙΑ
Α΄. Ὁ Ἱερώνυμος διέπραξεν ἁμάρτημα παρόμοιον πρὸς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον διέπραξεν ὁ Ἡσαῦ… τὴν ἀποβολὴν ἐκ τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῶν ἱερῶν Κανόνων
«Ἐπὶ μὲν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου ἤλθομεν εἰς σύγκρουσιν διὰ λόγους συνειδήσεως… ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του διεπράχθησαν καὶ ὡρισμένα σφάλματα, τῶν ὁποίων ἕν τὸ σπουδαιότερον. Ἐκ τοῦ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του καταρτισθέντος Καταστατικοῦ Χάρτου ἐξεβλήθησαν οἱ ἱεροί Κανόνες καὶ τὸ σκάφος τῆς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔπλεε πλέον ἄνευ πηδαλίου ἐν μέσῳ τοῦ συγχρόνου κόσμου…
Διά τὴν ἀποβολὴν ἐκ τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῶν ἱερῶν Κανόνων ἐπὶ μίαν τριετίαν διεμαρτυρόμεθα γραπτῶς τε καὶ προφορικῶς, ἀλλ’ οὐδεμία σοβαρὰ προσπάθεια ἐγένετο διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῶν πραγμάτων. Τέλος κατὰ τὴν συνεδρίαν τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Νοεμβρίου 1972 ἐλέγξαμεν κατὰ πρόσωπον τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Ἱερώνυμον, τὸν ἔλεγχον κυρίως στρέψαντες κατὰ τοῦ ἐπιμάχου τούτου θέματος. Δριμὺ ὑπῆρξε τὸ ὕφος τῆς ὁμιλίας μας ἐκείνης. Παραθέτομεν ὧδε ἀπόσπασμα τῆς ὁμιλίας αὐτῆς…
«Ἐκκλησία ἄνευ τῶν ἱερῶν Κανόνων δὲν νοεῖται. Οἱ ἱεροὶ Κανόνες εἶνε “στῦλοι καὶ τὸ ἑδραίωμα τῆς Ἐκκλησίας”… Καὶ ἐρωτῶ· Τὶς ὁ ἔνοχος τοῦ πελωρίου τούτου ἐγκλήματος…; Ἐν πλήρῃ συναισθήσει τῶν ἱστορικῶν εὐθυνῶν μου ὡς Ὀρθοδόξου Ἐπισκόπου, καὶ χωρὶς νὰ ὑπολογίζω καμμίαν συνέπειαν, δεικνύω τὸν ἔνοχον καὶ καταγγέλλω τοῦτον ἐνώπιον τῆς Ἱεραρχίας. Εἶνε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος.
…Ἐὰν δὲν εἶχε τὸν ἡρωισμὸν ν’ ἀντισταθῆ ὁ ἴδιος ἀποφασιστικῶς, πῶς δὲν ἐκάλεσε τὴν ἱεραρχίαν, διὰ νὰ ἔχη τὴν συμπαράστασίν της εἰς τὸ τεράστιον αὐτὸ θέμα; Πῶς ἐσήκωσε μόνος τόσον τρομακτικὴν εὐθύνην;» [σ. 11].
Β΄. Ὁ Καίσαρας ρίπτει τοὺς ἱεροὺς Κανόνες στὸ καλάθι τῶν ἀχρήστων «διὰ νὰ προοδεύση δῆθεν καὶ νὰ ἐκσυχρονισθῆ ἡ Ἐκκλησία»
Συνέχεια ἀποσπάσματος: «Ἐὰν ζηλωτὴς Ὀρθόδοξος Χριστιανός, ἐξ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἐντὸς των ἐνθουσιαστικὸν στοιχεῖον, εὑρίσκετο ἐν τῇ αἰθούσῃ ταύτῃ, νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι θὰ ἔκαμνεν εἰσπήδησιν εἰς τὸ ὑψηλὸν βάθρον, ἔνθα εὑρίσκεται τὸ ἱ. Πηδάλιον, θὰ τὸν ἥρπαζε, θὰ τὸ ἔρριπτε πρὸ τῶν ποδῶν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, θὰ τὸ κατεπάτει συνεχῶς καὶ ἀπευθυνόμενος πρὸς αὐτὸν θὰ ἔλεγε: Σὺ εἶσαι ὁ ποιήσας τὸ ἔγκλημα τοῦτο! Στρεφόμενος δὲ πρὸς ἡμᾶς θὰ ἔλεγεν· Εἶσθε ἀνάξιοι Ἐπίσκοποι, διότι χάριν συναισθηματικῶν λόγων ἐδέχθητε εἰς ἐπισημότατον ἔγγραφον καὶ ἐντός τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ νὰ γίνετε συνένοχοι τῆς διακηρύξεως τοῦ Καίσαρος, ὅτι ρίπτει τοὺς Ἱ. Κανόνας εἰς τὸν κάλαθον τῶν ἀχρήστων διὰ νὰ προοδεύση δῆθεν καὶ νὰ ἐκσυγχρονισθῆ ἡ Ἐκκλησία» (Ἴδε ἡμέτερον βιβλίον «Ἐκκλησιαστικὸς στρουθοκαμηλισμός», Ἀθῆναι 1974, σελ. 191-192)» [σ. 12].
Ἀδελφοί,
Ἂν τότε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος σιωποῦσε, αὐτὸς δὲ ποὺ ἔρριπτε τοῦ ἱεροὺς Κανόνας στὸ καλάθι τῶν ἀχρήστων ἦταν ὁ Καίσαρας, σήμερα ποὺ ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος σιωπᾶ καθὼς βλέπει ὄχι τὸν Καίσαρα, ἀλλὰ ἕνα Ἐπίσκοπο νὰ ἐνεργεῖ (συνεργίᾳ ὄχι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλὰ τῶν παπικῶν καὶ λοιπῶν αἱρετικῶν) τὴν μερικὴ τροποποίηση Κανόνων ἢ τὴν ὁλικὴ ἀντικατάσταση Αὐτῶν. Τί; Γιατί σιωπᾶ; Ἀλλὰ καὶ οἱ λοιποί τῆς Ἱεραρχίας, τί; Γιατί στρουθοκαμηλίζουν, γιατί θωπεύουν τὸν Μητρ. Γ. Παπαθωμᾶ; Δὲν καθίστανται ἔτσι συνεργοὶ αὐτοῦ;
Μεγάλη τέλος ὠφέλεια βρίσκουμε καὶ σὲ τοῦτο τὸ λόγο τοῦ π. Αὐγουστίνου περὶ τῆς ἑρμηνείας τοῦ ὅρου «γυμνῇ τῇ κεφαλῇ»: «Ἐδέχθητε -λέγει- εἰς ἐπισημότατον ἔγγραφον καὶ ἐντός τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ νὰ γίνετε συνένοχοι τῆς διακηρύξεως τοῦ Καίσαρος», δηλ. καὶ μόνο ἡ ὑποδοχὴ καὶ παραμονὴ τοῦ Τόμου (τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου) ἐντὸς ἁγίου Τόπου, καθιστᾶ «συνένοχους» πάντας, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς! Τουτέστιν. Ἡ ὑποδοχὴ τοῦ ἐπισκόπου Γρηγορίου (ὡς Τύπο Χριστοῦ) καὶ ἡ παραμονὴ του (εἰς Τόπο Χριστοῦ) καθιστᾶ ἢ ὄχι συνυπεύθυνους ὅλους τούς Συνοδικοὺς Ἀρχιερεῖς, κυρίως δὲ ὅλους τούς τῆς Περιστερίου ἐπισκοπῆς κληρικούς, ἀλλὰ καὶ λαϊκούς; Ἀλίμονό μας!
Γ’. «ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΙ;»2
Ἀγαπητοί, τί ποιήσωμεν (Ὅταν σήμερα, τόσο τὸ Ἑλληνικὸ Σύνταγμα, ὅσο καὶ ὁ Καταστατικὸς Χάρτης τῆς Ἐκκλησίας ἀναγνωρίζουν τοὺς Ἱ. Κανόνες ὡς ἕνα ἀμετάθετο τοῦ Ἔθνους θεμέλιο); Λοιπόν, πῶς ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ποὺ ὡς «ποντικὸς» ροκανίζει αὐτὰ τά θεμέλια ποὺ οἱ Πατέρες μας, Ἅγιοι καὶ Ἥρωες, ἔθεσαν, πῶς γίνεται νὰ «ἐπιπλέει», νὰ τοῦ «γελάει ἡ τύχη», ἐνῶ κατὰ τοῦ Τυχικοῦ νὰ ξεσπάει μὲ «χουντικὴ» μανία ἡ πλειοψηφία τῆς Κυπριακῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας (ἡ δὲ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ σιωπᾶ);
Τί λοιπὸν ποιήσωμεν κατὰ τοῦ κακοδόξου ἐπισκόπου τῆς Περιστερίου; Ἰδού:
ΠΡΟΤΑΣΙΣ/ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ
Καταγγελία, ὄχι πρὸς τὴν «συναισθηματοτρυφοῦσα» ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ πρὸς τὴν ἔννομη Πολιτεία μὲ θέμα τὴν τοῦ Ἐπισκόπου Γρηγορίου Παπαθωμᾶ διπλῆ ἐπιδίωξη, τῆς ἀλλαγῆς-κατάργησης παραδεδομένων Ἱερῶν Κανόνων, καὶ μαζὶ τὴν ἀλλαγὴ-κατάργηση τῆς Παραδοσιακῆς Θέσεως τοῦ Ἐσταυρωμένου ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης! Ἐφόσον, ὁ κυρίαρχος Ἑλληνικὸς λαὸς διὰ τοῦ θεμελιώδους Ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος θέλει ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος ἡ Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νὰ «τηρεῖ ἀπαρασάλευτα τούς ἱεροὺς ἀποστολικοὺς καὶ συνοδικοὺς κανόνες καὶ τὶς ἱερὲς παραδόσεις.»3 .-]
2. ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΠΙ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ
Α΄. Ἡ ἐκθρόνισις τῶν 12… Καὶ τὰ περὶ «ἐκκλησιαστικῆς γαλήνης»!
«Ἐπὶ τῆς δικτατορίας τῆς δευτέρας περιόδου ἐξεδόθησαν αἱ ὑπ’ ἀριθμ. 3 καὶ 7/1974 Συντακτικαὶ Πράξεις (τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως), αἱ ὁποῖαι ὑπὸ τοῦ διαπρεποῦς καθηγητοῦ τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου Κωνσταντίνου Μουρατίδη ἐχαρακτηρίσθηκαν ὡς «σχιζοφρενικαί». Διά τῶν Πράξεων τούτων ἡ Ἱεραρχία ἐδιχάσθη εἰς «κανονικοὺς» καὶ «ἀντικανονικοὺς» ἱεράρχας, καὶ ὑπὸ τῶν λεγομένων κανονικῶν ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος (ὁ Σεραφεὶμ) σκανδαλωδῶς εὐνοούμενος τοῦ δευτέρου δικτάτορος. Ὄχι δὲ μόνον τοῦτο, ἀλλ’ ὑπὸ τῆς λεγομένης πρεσβυτέρας Ἱεραρχίας ἐστήθη λαιμητόμος, ἡ ὁποία ἀπεκεφάλισε 12 τίμιους καὶ ἱεραποστολικοὺς ἱεράρχας. Ἡ ἐκθρόνισίς των ὑπῆρξε βοῶσα καὶ κράζουσα ἐκκλησιαστικὴ ἀδικία, διὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος θὰ ἔλεγεν· «Οὐδὲ Σκύθαι καὶ Σαυρομᾶται οὕτω δικάζουσι».
…Ἠρχίσαμεν καὶ πάλιν τὸν ἔλεγχον ὑπὸ συνθήκας ἀσυγκρίτως χειροτέρας ἢ ἀπὸ Ἱερωνύμου, διότι δὲν ἐλειτούργει ἐκκλησιαστικὸν δίκαιον, ἀλλὰ κυκλώπειον δίκαιον, τὸ δίκαιον τῶν εἰρημένων Συντακτικῶν Πράξεων, εἰς τὰς ὁποίας ὑπῆρχε διάταξις, καθ’ ἥν Μητροπολίτης, διαταράσσων τὴν «ἐκκλησιαστικὴν γαλήνην», ἠδύνατο δι’ ἁπλῆς ἀποφάσεως νὰ κηρυχθῆ ἔκπτωτος, ἄνευ δικαιώματος προσφυγῆς εἰς τὸ Συμβούλιον τῆς Ἐπικρατείας. Ἰδοὺ τί ἐγράφομεν εἰς ἐπιστολήν μας πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Σεραφείμ, σταλεῖσαν τὴν 13ην Ἰουλίου 1974·
“Μή ὁμιλεῖτε, Μακαριώτατε, περὶ δικαιοσύνης ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ… Δυστυχῶς, Μακαριώτατε, ἐπέσατε θῦμα σκοτεινῶν δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι ἀπεργάζονται διάλυσιν Ἐκκλησίας καὶ Ἔθνους. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἐλευθερία εἰς τὸν εὐγενέστερον τομέα τῆς ζωῆς τοῦ Ἔθνους, τὴν Ἐκκλησίαν, ὑπέστησαν ὁλικὴν ἔκλειψιν. Ἀλλὰ ζῆ Κύριος παντοκράτωρ! Τόξον ἠσθένησε καὶ οἱ ἀσθενοῦντες περιεζώσαντο δύναμιν.”» (σ. 14-15).
Β΄. Ἡ ἐκθρόνιση Ἐπισκόπων ἄνευ δίκης κανονικῆς καὶ νόμιμης… «ἐνσπείρει ἐν τῷ σώματι τῆς Ἱεραρχίας σπέρματα μίσους, ἐκδικήσεως, διενέξεων καὶ σχισμάτων»
«Ἐκθρόνισις Ἐπισκόπων ἄνευ προηγουμένης διαδικασίας, ἥν ἐπιβάλλουν αἰώνιοι νόμοι Ἐκκλησίας, προκαλεῖ αἰσθήματα ὀδύνης εἰς εὐσεβῆ λαόν, ὅστις ποθεῖ βλέπειν δικαιοσύνη βασιλεύουσαν ἐν ἱερῷ χώρῳ Ἐκκλησίας, ἐνσπείρει ἐν τῷ σώματι τῆς Ἱεραρχίας σπέρματα μίσους, ἐκδικήσεως, διενέξεων καὶ σχισμάτων, ὡς μαρτυρεῖ ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, παλαιότερα καὶ νεώτερα, προμηνύει δὲ ζοφερὸν τὸ μέλλον τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Διαμαρτυρηθείς ἐντόνως, ὡς γνωστόν, κατὰ τοῦ Ἀναγκαστικοῦ Νόμου 214, ὡς καταλύοντος θεμελιώδεις διατάξεις τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου περὶ δίκης καὶ καταδίκης κληρικῶν, εὑρίσκομαι καὶ νῦν εἰς ἀδήριτον ἀνάγκην, ἵνα κατ’ ἐπιταγὴν τῆς συνειδήσεώς μου…, δ ι α μ α ρ τ υ ρ η θ ῶ ἐ ν τ ό ν ω ς κατὰ τῆς ἐκθρονίσεως Ἐπισκόπων ἄνευ δίκης κανονικῆς καὶ νομίμου… Φοβηθῶμεν δημιουργία σχίσματος» [σ. 147].
Γ΄. Καταδικάζονται ἀναπολόγητοι! «Θέτω τοῦτο ὑπὸ κρίσιν ὅλων τῶν κανονολόγων… Σείονται αἱ συνειδήσεις τῶν πολλῶν, εἰς ἀπιστίαν καὶ ἀθεΐαν ἐξωθοῦνται καὶ καταλήγουν».
«Ὡς ἐλεύθερος ἄνθρωπος καὶ δὴ ἐπίσκοπος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας βαθύτατα αἰσθάνομαι τὸ χρέος, ἀδιαφορῶν διὰ τὰς συνεπείας νὰ ὑψώσω τὴν φωνήν μου διὰ τὰ τελευταίως ἐν τῇ ἡμετέρᾳ Ἐκκλησίᾳ διαδραματιζόμενα θλιβερὰ γεγονότα. Ἀρχὴ συμφορῶν ἡ διὰ τῆς 3ης Συντακτικῆς Πράξεως διάκρισις τῶν Μητροπολιτῶν εἰς κανονικοὺς καὶ ἀντικανονικούς… Ἡ δὲ 7η Συντακτικὴ Πρᾶξις κατέλυσε θεμελιώδεις ἀρχὰς καὶ θεσμούς, ἐφ’ ὧν ἑδράζεται τὸ φιλελεύθερον πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας. Θέτω τοῦτο ὑπὸ κρίσιν ὅλων τῶν κανονολόγων, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, τοῦ Οἰκουμενικοῦ καὶ τῶν λοιπῶν Πατριαρχείων καὶ ὅλων τῶν αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν τῆς Ὀρθοδοξίας. Μητροπολῖται ἀμέμπτου ἤθους, ἀδαμαντίνου χαρακτῆρος, ἱεραποστολικῶν ἰδεῶν…, ἤδη διὰ τῆς εἰρημένης Συντακτικῆς Πράξεως ὡς διὰ λαιμητόμου στηθείσης ἐν τόπῳ ἁγίῳ καρατομοῦνται καὶ στεροῦνται ὄχι μόνον τῶν ἀναφαιρέτων κανονικῶν δικαιωμάτων των , ἀλλὰ καὶ τῶν στοιχειωδῶν δικαιωμάτων των ὡς Ἑλλήνων πολιτῶν, τῶν ὁποίων οὐδὲ οἱ ἔσχατοι τῶν κακούργων στεροῦνται. Καταδικάζονται ἀναπολόγητοι!… Ἐσκοτίσθη ἐπὶ τούτῳ ὁ ἥλιος… Σείονται αἱ συνειδήσεις τῶν πολλῶν, εἰς ἀπιστίαν καὶ ἀθεΐαν ἐξωθοῦνται καὶ καταλήγουν. Χαίρουν δὲ οἱ δαίμονες, οἱ μασόνοι, οἱ χιλιασταί, οἱ ὑλισταὶ καὶ οἱ μέχρι μυελοῦ ὀστέων διεφθαρμένοι τύποι.» [σ. 148].
ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ
(Τὸ βαθὺ περιεχόμενο τῆς ἐπιστολῆς τοῦ π. Αὐγουστίνου πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, «σταλεῖσαν τὴν 13ην Ἰουλίου 1974»*)
Ἰδού: «Πρὸς Ἀρχιεπίσκοπον κ. Σεραφείμ:
“Οὐδέποτε θὰ ἔπρεπε νὰ ἐφαρμόσετε τοιούτου εἴδους Συνταγματικὲς Πράξεις καὶ Νομοθετικὰ Διατάγματα σεῖς, οἱ ὁποῖοι ἤλθατε εἰς τὴν ἀρχὴν μὲ τὴν ἰσχὺν τῆς ἰαχῆς τῆς ἐπαναφορᾶς τῶν ἱερῶν Κανόνων, οἱ ὁποῖοι φεῦ, καὶ μετὰ τὴν ἑξάμηνον ὑμετέρας διοικήσεως παραμένουν ἐξόριστοι ἐκ τοῦ Συντάγματος τῆς Πολιτείας καὶ συνεπῶς καὶ ἐκ τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Ἐκκλησίας, διότι οὕτως ἀρέσκει τοῖς μασονικοῖς κύκλοις. Ἠγωνίσθημεν μέχρις ἐσχάτων ὑπὲρ ἐπαναφορᾶς τῶν ἱερῶν Κανόνων εἰς τὴν ζωὴν τῆς Ἐκκλησίας…
[«Ἂς σημειωθεῖ ἐδῶ ἡ λεπτομέρεια, ὅτι εἰς τὴν ὑπὸ τοῦ τότε δικτάτορος ἐπίσημον παράδοσιν τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου εἰς τὴν Ἱεραρχίαν ἐντός τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Ἀθηνῶν τὸν Μάρτιο τοῦ 1969 ἡμεῖς μεθ’ ἑνὸς ἑτέρου Μητροπολίτου δὲν εὑρέθημεν. …Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος, λαβών ἀφορμήν…, μᾶς ἀπήγγειλεν ἐν τῇ Διαρκεῖ Ἱ. Συνόδῳ κατηγορίαν ἐπὶ ἀπειθείᾳ κ.τ.λ. …Ἡ ἔκπτωσις ἐκ τοῦ θρόνου ἐφέρετο ὄχι ἁπλῶς ὡς πιθανή, ἀλλ’ ὡς βεβαία. …μὲ εἶχαν ἐντάξει εἰς τὴν κατηγορίαν τῶν ὑπὸ κρίσιν καὶ προετοιμάζοντο διὰ τὴν ἐκθρόνισίν μου, ἐκλέξαντες μάλιστα εἰς τὰ παρασκήνια αὐτῶν ὡς διάδοχόν μου κάποιον ἀρχιμανδρίτην. Ἀλλὰ τὰ σχέδια αὐτῶν τὴν τελευταίαν στιγμὴν ἀνετράπησαν σὺν τῇ ἀνατροπῇ τῆς δικτατορίας. …Δυστυχῶς καὶ μετὰ τὴν ἀνατροπὴν τῆς δικτατορίας ἡ εἰρήνη εἰς τὴν Ἐκκλησίαν δὲν ἐπανῆλθεν. …Οἱ ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας χαίρουν καὶ ἀγάλλονται ἐπὶ τῇ φοβερᾷ διαιρέσει τῆς Ἱεραρχίας. …Νέαι συμφοραὶ προοιωνίζονται διὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ» (σ.12-16)]
Ὅ,τι εἶπον ἄλλοτε πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Ἱερώνυμον ἐπαναλαμβάνω κατὰ μείζονα λόγον πρὸς ὑμᾶς· Μὲ τὴν τεράστιαν κοσμικὴν δύναμιν, τὴν ὁποίαν κρατεῖτε εἰς τὰ χέρια σας, δύνασθε ἀνὰ πᾶν δευτερόλεπτον νὰ μὲ συντρίψετε καὶ νὰ μὲ ἐξοντώσετε σωματικῶς, ἀλλ’ ὄχι πνευματικῶς» [σ. 14].
Πτολεμαΐδα 21 Ἰανουαρίου 2026
Ἁγίου Μαξίμου Ὁμολογητοῦ
(Εἰς μνημόσυνον π. Μαξίμου Καραβᾶ, ἡγουμένου ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου)
Σημειώσεις:
[1] «ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΤΕΤΡΑΕΤΙΑΣ (1971-1975)», ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ Ν. ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, ΕΚΔΟΣΙΣ «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ», ΑΘΗΝΑΙ 1976, Σελ. 10-11 [2] «ΕΩΣ ΠΟΤΕ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΙ; …Ἀλλ’ ἐνῶ τοιαύτην στάσιν ἐτήρει ὁ Ἀλέξανδρος εἰς τὸ θέμα τοῦ Ἀρείου, εὑρέθη ἐπίσκοπος , ὁ ὁποῖος ἐδικαιολόγει τὸν Ἄρειον. Ἦτο ὁ ἐπίσκοπος Νικομηδείας Εὐσέβιος. Οὗτος δὲν ἤθελε νὰ παρουσιασθῆ ἄκαμπτος καὶ ἀσυμβίβαστος, ὡς ὁ Ἀλέξανδρος. Παρουσιάζετο ὡς ἄνθρωπος μὲ πολλὴν ἀγάπην καὶ κατανόησιν! Ἤθελε νὰ συμβιβάση τὰ ἀσυμβίβαστα. …Ὁ Εὐσέβιος ἤθελε νὰ παρουσιασθῆ ὡς πνεῦμα εὐρύ.» (Περιοδικὸ «ΣΤΑΥΡΟΣ», ΑΘΗΝΑΙ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1971, ΑΡΙΘΜΟΣ 126, Σελ. 120) [3] el.wikisource.org/wiki
(*) «Σταλεῖσαν τὴν 13ην Ἰουλίου 1974»: Δηλ. δύο ἡμέρες πρὶν τὴν 15ην Ἰουλίου· ἡμέρα ὅπου «ἡ Χούντα τῶν Ἀθηνῶν πραγματοποίησε πραξικόπημα στὴν Κύπρο» ἀνατρέποντας τὸν Πρόεδρό της, Ἀρχιεπίσκοπο Μακάριο καὶ τὴ νόμιμη κυπριακὴ κυβέρνηση. Καὶ ἐπιπλέον, ἑπτὰ ἡμέρες πρὶν τὴν εἰσβολὴ τῆς Τουρκίας -τὴν 20ή Ἰουλίου- στὴν Κύπρο!