Ἐπίγειος καί οὐράνιος παρηγορία καί προστασία τοῦ ἁγίου πατρός Μάρκου Μανώλη

Share:

Συμπληρώνονται ἕντεκα χρόνια ἀπό τήν κοίμηση τοῦ ἁγίου πνευματικοῦ μας, πατρός Μάρκου Μανώλη. Ἕντεκα χρόνια φυσικῆς ἀπουσίας, ἀλλά καί ἕντεκα χρόνια οὐράνιας φροντίδας καί προστασίας. Τήν περασμένη χρονιά πολλά ζοφερά καί παράδοξα γεγονότα συντάραξαν τόν κόσμο, τήν ἑλληνική κοινωνία, ἀκόμα καί τήν Ἐκκλησία μας. Ἀποζητήσαμε τίς σοφές, διακριτικές συμβουλές, τό πατρικό, καθησυχαστικό χαμόγελο, μά κυρίως τήν ἀλάνθαστη καθοδήγηση τοῦ ἁγίου πνευματικοῦ μας. Περισσότερο ὅμως ἴσως ἀποζητήσαμε τήν ἀκεραιότητα, τό ἦθος καί τήν ἀψεγάδιαστη, ὀρθόδοξη βιοτή του. Τά ψάχνουμε ἐναγωνίως στούς πνευματικούς ταγούς μας, γιά νά στηριχθοῦμε καί νά χαράξουμε μιά πορεία ἀνάμεσα στούς σκοπέλους πού συναντοῦμε, ὅμως διαπιστώνουμε καθημερινά, πόσο σπάνια ἦταν ἡ ἁγία του προσωπικότητα.

Μετά ἀπό ἕνα χρόνο ἀπογοητεύσεων καί ἐρωτημάτων γιά τά καινοφανῆ γεγονότα πού βιώνουμε, εἴμαστε πλέον σίγουροι, ὅτι μᾶς ἀκούει ὅπως πρῶτα, προστρέχει στίς ἀνάγκες μας καί μᾶς οἰκονομεῖ σοφά καί διακριτικά. Θά ἦταν βέβαια παράλογο νά ἰσχυριστεῖ κανείς ὅτι πέρασαν οἱ δυσ­κολίες, ἀλλά νοιώσαμε καί ζήσαμε τήν προστασία του ἀπό τόν οὐρανό. Πῶς εἶναι ἄλλωστε δυνατόν αὐτός ὁ ἀκούραστος καί ἅγιος πνευματικός νά σταμάτησε νά φροντίζει τά πνευματικά του παιδιά; Πῶς εἶναι δυνατόν ὅσο ζοῦσε νά εἶχε χρόνο γιά τόν καθένα μας, νά ἄκουγε προσεκτικά τούς προβληματισμούς μας, νά παραστεκόταν σέ ὅλες τίς ἀνάγκες μας, να ἔδινε λύσεις σέ ὅλα τά προβλήματα, νά ἔφερνε τήν χαρά καί τήν ἠρεμία στούς κλυδωνισμούς τῆς ζωῆς, νά εὕρισκε διεξόδους στίς, κατά τήν δική μας φτωχή ὀπτική, ἄλυτες καταστάσεις καί τώρα νά μή μᾶς βοηθᾶ;

Μά αὐτός ἦταν πού μᾶς γλύτωσε ἀπό τά νύχια τοῦ πονηροῦ, ἀπό την πίκρα καί τήν ἀπελπισία τῆς ἁμαρτίας. Ὅλες του οἱ ἐνέργειες ἀποσκοποῦ­σαν στό νά μᾶς συνδέσουν μέ τόν ζωοδότη Κύριο Ἰησοῦ Χριστό μας καί τήν Παναγία Μητέρα Του, γιά νά σταθοῦμε μέ ἀξιοπρέπεια σέ αὐτήν τή ζωή καί μακάρι καί στήν ἄλλη. Τί περισσότερο νά ζητήσει ἕνας ἄνθρωπος; Ἡ ἀπάντησή του σέ πολλά προβλήματα ἦταν “προσευχή, προσευχή…” Προσ­παθοῦσε νά μᾶς δώσει τό κλειδί, πού ἀνοίγει δρόμους σέ ὅλες τίς δυσκολίες. Ἐπιπλέον πάσχιζε ἐπιμελῶς νά μᾶς συνδέσει μέ τήν πλούσια λειτουργική ζωή τῆς ἁγιασμένης Ὀρθοδοξίας, μέ τίς καθημερινές θεῖες Λειτουργίες, μέ τήν προσ­εκτική τέλεση ὅλων τῶν ἀκολουθιῶν. Ποιός μπορεῖ νά ξεχάσει τούς κατανυκτικώτατους ἑσπερινούς, τούς λαμπρούς Χαιρετισμούς στήν Παναγία μας, τούς ἐκλεκτούς ὁμιλητές καί τίς ἄριστες χορωδίες πού προσκαλοῦσε; Πόσο μᾶς λείπει αὐτή ἡ ἄρτια καί ἀκριβής λειτουργική ζωή!

Μά “ἄξια γάρ ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν”. Οἱ περισσότεροι ἀπό ἐμᾶς ἐλάχιστα τηρήσαμε ἀπό ὅσα μᾶς παρέδωσε καί μᾶς δίδαξε, ὅσο βρισκόταν σ’ αὐτήν τή γῆ. Ζούσαμε καί ζοῦμε μέ ἀμέλεια καί ἀπαιτοῦμε ἐγωιστικά ἕτοιμες λύσεις. Ἄς προστρέξουμε ὅμως ἔστω κι αὐτήν τήν ὕστατη ὥρα στίς πρεσβεῖες του, στήν ἀδιάκοπη φροντίδα καί στήν διάκρισή του, γιά να μᾶς παρηγορήσει, νά φέρει τό χαμόγελο, τήν ἐλπίδα στήν καρδιά μας καί νά μᾶς κρατήσει μέσα στήν Κιβωτό τῆς Ἐκκλησίας μας, ὥστε νά διαπλεύσουμε τό ταρα­γμένο πέλαγος τῆς ζωῆς μας.

Ἅγιε τοῦ Θεοῦ πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν!

Ἰωάννης Παπαθεοφάνης

Φυσικός ΕΚΠΑ

Ἀθήνα

Previous Article

Συνοδικὰ ἄτοπα

Next Article

Οργή λαού φωνή Θεού…

Διαβάστε ακόμα