Ἐπίσκεψις εἰς τὴν Ἴμβρον, στεναγμοῖς ἀλαλήτοις

Share:

Κύριε διευθυντά

Ἡ ἐπίσκεψη ἑνὸς Ρωμιοῦ στὴν Ἰμβρο εἶναι προσκύνημα ποὺ βιώνεται «στεναγμοῖς ἀλαλήτοις». Ὅπως εἶναι γνωστό, μὲ τὴ Συνθήκη τῆς Λωζάννης, τὸ ἐπὶ αἰῶνες καθαρὰ ἑλληνικὸ αἰγαιοπελαγίτικο μεγάλο αὐτὸ νησὶ παραχωρήθηκε στὴ νικήτρια Τουρκία, ἐπειδὴ εἶχε τὴν τύχη ἀλλὰ καὶ τὴν ἀτυχία νὰ γειτνιάζει μὲ τὴ μοναδικὴ παγκοσμίως «στενὴ πύλη» μεταξὺ Ἀνατολῆς – Δύσης καὶ Βορρᾶ – Νότου.

Συγκεκριμένα, βρίσκεται σὲ ἀπόσταση ἀναπνοῆς ἀπὸ τὰ χρυσοφόρα στενά, τὴν ὄμορφη καὶ ἔνδοξη γιὰ τοὺς Τούρκους πόλη τοῦ Τσανάκαλε καὶ τὴν παγκοσμιοπρόβλητη τουριστικὰ Τροία. Μὲ εἰδικὲς ὅμως ρυθμίσεις, ποὺ συνυπέγραψε φυσικὰ καὶ ἡ Τουρκία, καθοριζόταν ἕνα καθεστὼς ἐνισχυμένης αὐτοδιοίκησης ἀπὸ τοὺς ἐντοπίους Ρωμιούς.

Ἄλλο ὅμως ἡ ἐπὶ τῶν χαρτιῶν τῆς συνθήκης ὑπογεγραμμένες ἐγγυήσεις καὶ ἄλλο ἡ ἐπιτόπου διαμορφωθεῖσα στὴ συνέχεια θλιβερὴ πραγματικότητα μέχρι σήμερα. Κάτι ποὺ δὲν καταγγέλθηκε σθεναρὰ ποτὲ ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἑλληνικὴ πλευρά…

Ἡ Ἴμβρος συμπυκνώνει, λές, σὲ μικρογραφία τὸ σκηνικὸ τῆς δραματικῆς μετάλλαξης ὁλόκληρης τῆς Μ. Ἀσίας ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ 11ου (κυρίως μετὰ τὴ μάχη τοῦ Ματζικὲρτ τὸ 1071 καὶ τοῦ Μυριοκεφάλου τὸ 1176) μέχρι τὰ τέλη τοῦ 15ου αἰ., ὅταν οἱ ἐμφανισθέντες τότε Σελτζοῦκοι Τοῦρκοι καὶ ἀργότερα οἱ Ὀθωμανοὶ διείσδυσαν καὶ κυριάρχησαν σταδιακὰ στὴν ἕως τότε ἑλληνόφωνη τὸ πλεῖστον ρωμαίικη ἐπικράτεια τῆς σημερινῆς Τουρκίας.

Σήμερα, οἱ νεόδμητες τουρκικὲς κατασκευὲς ποὺ ἔχουν κατακλύσει κυρίως τὴν πρωτεύουσα τοῦ νησιοῦ Παναγία (ὅπου στὸ κέντρο βρίσκονται: ὁ καθεδρικὸς ναός, τὸ μητροπολιτικὸ μέγαρο καὶ τὸ κατασχεθὲν γυμνάσιο) εἶναι σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὰ μουντὰ καὶ θλιβερῆς γραφικότητας χωριὰ τῶν αὐτοχθόνων Ρωμιῶν, ὅπου στὶς πόρτες κρέμονται λουκέτα καὶ βασιλεύει σχεδὸν ἀπόλυτη, παγερὴ σιωπή.

Οἱ λίγες σκιὲς ποὺ θὰ συναντήσει τυχὸν κανεὶς καὶ οἱ ταπεινοὶ ἱερεῖς ποὺ προσπαθοῦν μὲ ἀξιοπρέπεια νὰ κρατήσουν ἀνοιχτὲς τὶς ἐκκλησίες παρηγοροῦνται πὼς τουλάχιστον δὲν κυκλοφοροῦν πιὰ σήμερα βαρυποινίτες μὲ τρομοκρατικὲς πράξεις. Ἐπιπλέον ἐλπίζουν πὼς ἐὰν κάποια μέρα μπεῖ ἡ Τουρκία στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση θὰ τοὺς ἐπιστραφοῦν ἐνδεχομένως μερικὰ ἀπὸ τὰ «ἀπαλλοτριωμένα» χωραφάκια τους, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἐπιβιώσουν ὅπως στὸ παρελθόν, ἀφοῦ δὲν τοὺς εἶχαν ἀπομείνει παρὰ μόνον τὰ σπίτια καὶ οἱ τάφοι τῶν κοιμητηρίων.

Ὅσο κι ἂν ἔχουν, πάντως, βελτιωθεῖ κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια οἱ συνθῆκες διαβίωσης καὶ συνύπαρξης παλαιῶν καὶ νέων κατοίκων, τὰ χωριὰ-φαντάσματα τῆς Ἴμβρου καὶ ἰδιαίτερα τὸ μεγάλο Σχοινούδι, μὲ τοὺς ἄλλοτε 3.500 κατοίκους του, δὲν παύουν νὰ ἀποτελοῦν ἕνα θλιβερὸ στίγμα γιὰ τὴ δημοκρατικὴ Τουρκία.

Τὰ ἀκμάζοντα ἄλλοτε χωριὰ τῆς Ἴμβρου πλήρωσαν βαρὺ τίμημα ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ συντριβὴ στὴ Μ. Ἀσία τὸ 1922, ἀλλὰ καὶ ἀργότερα, κυρίως ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ λάθη στὸν χειρισμὸ τοῦ κυπριακοῦ ζητήματος.

Ἐλπίζομε καὶ εὐχόμαστε τὰ σημάδια κάποιας ἀλλαγῆς κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια νὰ προοιωνίζουν σταθερὰ καλύτερες ἡμέρες, ὥστε νὰ ἀποτραπεῖ τελικὰ ἕνας ἄδικος ἀφανισμὸς στὸ, τουρκικὸ πιὰ σήμερα, μεγάλο αὐτὸ νησὶ τοῦ Βορείου Αἰγαίου. Νὰ μὴ παύσει, δηλαδή, νὰ ἀκούγεται ἐκεῖ ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα, ἡ ὁποία ὁμιλεῖται ἀδιάκοπα ἀπὸ τοὺς Ἰμβρίους ἐδῶ καὶ τρεῖς χιλιάδες χρόνια.

Κατερίνα Παπαθωμᾶ-

Μαστοροπούλου

Previous Article

Εἶναι μέγα τὸ θαῦμα τῆς Θείας Κοινωνίας

Next Article

Όταν ξανάρθει (ο κορωνοϊός), να ξέρουμε ότι οι Εκκλησίες της Μόρφου θα είναι ανοιχτές.

Διαβάστε ακόμα