Ἐπὶ τέλους ὁ Ἀθηνῶν παρέκαμψε τὸν Κωνσταντινουπόλεως!

Share:

Τὴν 14ην καὶ 15ην Ἰουλίου συνεδρίασεν ἡ «Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος «ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου». Αἱ ἀποφάσεις αὐτῆς πράγματι ἐξέπληξαν πολλοὺς καθὼς φαίνεται ὅτι εἶναι ἡ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ δεκαετίας ποὺ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀπεφάσισε νὰ ἀμφισβητήση ὑποτιθεμένα «κεκτημένα» τοῦ Πατριαρχείου Κων/λεως.

Ἁγιοκατατάξεις ἄνευ ἀναμείξεως τοῦ Φαναρίου

Μὲ μεγάλην χαρὰν κατέστη γνωστὸν ὅτι ἡ ΔΙΣ ἀπεφάσισε «τὴν ἀναγραφὴ στὶς Ἁγιολογικὲς Δέλτους τῆς Ἐκκλησίας» ἑπτὰ Ἀρχιερέων ποὺ ἐμαρτύρησαν μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιον Γρηγόριον τὸν Ε΄, τοὺς περὶ τὸν Μητροπολίτην Χίου Πλάτωνα ἀναιρεθέντας κατὰ τὴν σφαγὴν τῆς Χίου τὸ 1822 καὶ τοῦ Διδασκάλου τοῦ Γένους Ἀναστασίου Γορδίου. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ πέρα ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ καὶ λατρευτική του σημασία ἔχει καὶ ἐκκλησιαστική: Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κατὰ παγίαν τακτικὴν συνήθιζε νὰ ὑποβάλη πρὸς τὸ Πατριαρχεῖον Κων/λεως αἰτήματα ἁγιοκατατάξεως, π.χ. προσφάτως τοῦ Ἁγίου Καλλινίκου Μητροπολίτου Ἐδέσσης, καὶ νὰ ἀναμένη ἔγκρισιν καὶ ἐπίσημον ἀναγραφὴν τῶν Ἁγίων ἀπὸ τὸ Φανάρι. Ὁ «Ο.Τ.» εἶχε καὶ ἄλλοτε ἐπισημάνει ὅτι αὐτὴ ἡ πρᾶξις εἶναι ἄτοπος, καθὼς ὡς Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία ὄχι μόνον ἔχει δικαίωμα, ἀλλὰ ὑπάγεται εἰς τὴν αὐτονόητον ἐκκλησιαστικήν της βιωτὴν ἡ διακήρυξις τῆς ἁγιότητος ἐκείνων τῶν προσώπων ποὺ τὸ τοπικό της πλήρωμα εὐλαβεῖται καὶ ἀναγνωρίζει ὡς θεοφόρα. Τὸ ποίμνιον ἀναδεικνύει καὶ ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ἐπισφραγίζει. Ἦτο ἀθεολόγητον λοιπὸν κάθε αἴτημα εἰς ἑτέραν ἀδελφὴν Ἐκκλησίαν, ὡς εἶναι τὸ Φανάρι. Προσέτι, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δὲν ἦτο ὑποχρεωμένη ἔστω τύποις νὰ πράττη τοιοῦτόν τι, καθὼς δὲν προβλέπεται ἀπὸ τὸν Τόμον τοῦ 1850, καὶ ἑπομένως κανεὶς δὲν δύναται νὰ τὴν ἐγκαλέση.

Ἀναλογιζόμενος κανεὶς ὅλα αὐτὰ δύναται νὰ κατανοήση ὅτι ἦτο καιρὸς νὰ ἐπαναληφθοῦν ἁγιοκατατάξεις, ὡς συνέβαινον καὶ παλαιότερα, π.χ. Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε΄, ἄνευ δοσοληψιῶν μὲ τὸ Πατριαρχεῖον Κων/λεως.

Ἔχει ὅμως ἐνδιαφέρον ὄχι μόνον ἡ πρᾶξις ἀλλὰ καὶ δύο λεπτομέρειαι. Πρῶτον, τὸ ἐπίσημον δελτίον τύπου τῆς ΔΙΣ ἀναφέρεται εἰς «Ἁγιολογικὲς Δέλτους τῆς Ἐκκλησίας» καὶ ὄχι εἰς «Ἁγιολογικὲς Δέλτους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος», δηλ. ἔχει συνείδησιν ὅτι ἅπαξ καὶ ἐνεγράφησαν εἰς τὰς ἁγιολογικὰς δέλτους, αὐταὶ ἰσχύουν δι’ ὁλόκληρον τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καὶ ὄχι διὰ μόνον τὴν Αὐτοκέφαλον τῆς Ἑλλάδος. Οὔτε ἐγκρίσεις, οὔτε συναποφάσεις, οὔτε ὑποβολὴ αἰτημάτων πρὸς κανένα! Πρόκειται διὰ Οἰκουμενικὴν ἀπόφασιν ἄνευ τοῦ, ψιλῷ τῷ τίτλῳ, ἀποκαλουμένου «Οἰκουμενικοῦ»! Δεύτερον, παρὰ τὴν ἐπανάληψιν τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Ε΄ εἰς τὸ δελτίον τύπου, ἀποσιωπᾶται ὁ τίτλος του ὡς Πατριάρχου Κων/λεως. Γενικῶς, εἰς κανένα σημεῖον δὲν ἀναφέρεται τὸ Πατριαρχεῖον Κων/λεως καίτοι οἱ Μητροπολῖται ποὺ κατατάσσονται ὡς Ἅγιοι ἦσαν Ἱεράρχαι αὐτοῦ.

Ἴσως ὑποθέσει κανεὶς ὅτι ἡ αἰτία δι’ αὐτὰ εἶναι ἡ προσπάθεια νὰ μὴ ἐξοργισθοῦν οἱ Τοῦρκοι καὶ διὰ τοῦτο ἀνέλαβεν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κάτι ποὺ δὲν ἦτο δυνατὸν ποτὲ νὰ πράξη τὸ Πατριαρχεῖον Κων/λεως, δηλ. νὰ ἁγιοκατατάξη ἐχθροὺς τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Αὐτὸ ὅμως πρέπει νὰ μᾶς προβληματίση βαθύτερα καθὼς σημαίνει ὅτι: τὸ Φανάρι ἂν δὲν δύναται νὰ ἐνεργήση διὰ κάτι τόσο ἁπλὸν εἰς τὴν λατρευτικὴν ζωήν, μήπως τότε διὰ τὰ πλέον σύνθετα ζητήματα ὑπόκειται εἰς ἐντολὰς αὐτῶν ποὺ δὲν θέλει νὰ δυσαρεστῆ; Ἐκτίμησίς μας πάντως εἶναι ὅτι ἡ συγκεκριμένη περίπτωσις δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ σχετίζεται μὲ μίαν πρωτοβουλίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀπαλλάξη τὸ Φανάρι ἀπὸ τὴν «δύσκολον» θέσιν τῶν ἁγιοκατατάξεων, ἀλλὰ ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ κινῆται ἑκάστοτε αὐτεξουσίως καὶ ὅταν ἐκείνη κρίνη ὅτι θέλει νὰ παρακάμψη τὸ Φανάρι, τότε τὸ παρακάμπτει. Μάλιστα, ἂς σημειώση κανεὶς ὅτι τὴν ἀπόφασιν τὴν ἔλαβεν ἡ ΔΙΣ, ἕνα ὄργανον ποὺ τὸ Πατριαρχεῖον Κων/λεως ἀναγνωρίζει οὐδόλως εἰς τὸν Τόμον τοῦ 1850, δηλ. εἶναι ὡς ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ λέγη πρὸς τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον: μὲ ὄργανον ποὺ ἐσὺ δὲν ἀναγνωρίζεις, ἐγὼ λαμβάνω ἀποφάσεις μὲ οἰκουμενικὴν ἰσχύν, τὰς ὁποίας ἐθεώρει ἀποκλειστικόν σου προνόμιον.

Δίκην Πατριαρχείου ἀποκτᾶ Ἐξάρχους!

Ἡ δευτέρα καινοτομία τῆς ΔΙΣ ἦτο ἡ θεσμοθέτησις Ἐξάρχων μὲ ἀφορμὴν τὴν ἀδυναμίαν τοῦ Σεβ. Περιστερίου νὰ διαποιμάνη τὴν ἐνεπιστευθεῖσαν εἰς αὐτὸν ἐπαρχίαν. Ὁ Σεβ. Περιστερίου κ. Κλήμης φέρεται νὰ ἐζήτησεν ὁ ἴδιος «Τοποτηρητὴν» λόγῳ ἀσθενείας. Ὑπὸ ἄλλας συνθήκας, δηλ. ἂν ὁ Σεβασμιώτατος εἶχε περιπέσει εἰς τὴν δυσμένειαν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, θὰ ἐστέλετο, συμφώνως πρὸς τὰ προβλεπόμενα, ἐπιτροπή, ἡ ὁποία θὰ ἀπεφαίνετο ὅτι εἶναι ἀνήμπορος πρὸς ἄσκησιν τῶν καθηκόντων του καὶ θὰ ὡδηγεῖτο εἰς ἀναγκαστικὴν παραίτησιν ἢ ἔκπτωσιν, προκειμένου νὰ τοποθετηθῆ ἕτερος ἐκλεκτός. Ὡστόσον, ἐπειδὴ ὁ Σεβασμιώτατος τυγχάνει τῆς εὐνοίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου (δὲν εἶναι τυχαῖον ἄλλωστε ὅτι ἐτοποθετήθη εἰς τοιαύτην ἀκμαίαν Ἱ. Μητρόπολιν), ἀπεφασίσθη νά… «οἰκονομηθοῦν» αἱ καταστάσεις.

Ἡ ἱεροκανονικὴ λύσις τοῦ ὅλου προβλήματος (ἐφόσον δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ἀποχωρήση) θὰ ἦτο νὰ ὁρίση Πρωτοσύγκελλον καὶ ἐκεῖνος ὁμοῦ μετὰ τοῦ Μητροπολιτικοῦ Συμβουλίου νὰ εἶχε τὴν ἐξουσίαν νὰ ὑπογράφη ἀντὶ τοῦ Μητροπολίτου, ὥστε νὰ διεκπεραιώνωνται τὰ ζητήματα γραφειοκρατίας.

Ἡ ΔΙΣ ὅμως ἀντὶ νὰ παροτρύνη τὸν Σεβασμιώτατον νὰ ὁρίση Πρωτοσύγκελλον (εἶναι πράγματι ἀπορίας ἄξιον πῶς τόσον καιρὸν δὲν τὸ ἔχει πράξει…) ἐπέλεξε μίαν παράδοξον λύσιν… νὰ δημιουργήση νέον θεσμόν, αὐτὸν τῶν «Ἐξάρχων», ἀποφεύγουσα τὸν διορισμὸν «Τοποτηρητοῦ». Ὁ ὁρισμὸς «Τοποτηρητοῦ» θὰ ἐσήμαινεν ὅτι θὰ ἐτίθετο ἡ Ἱ. Μ. Περιστερίου κατ’ οὐσίαν εἰς χηρείαν. Ὡστόσον, ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο θεσμῶν ἂν εἴμεθα σκεπτόμενοι πιστοὶ εἶναι ἐπουσιώδης. Ἀντικατεστάθη λοιπὸν μόνον ὁ ὅρος μὲ τὴν νέαν ὀνομασίαν τοῦ «Ἐξάρχου», ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι τοποτηρητής. Πῶς ἀλλιῶς νὰ περιγράψη κανεὶς μίαν κατάστασιν, τὴν ὁποίαν ἀπὸ ὅπου καὶ νὰ τὴν «πιάσης» εἶναι ἀνορθόδοξος;

Ἡ ἀπόφασις αὐτὴ εἶναι ἐκκλησιολογικὰ ἀθεμελίωτος, καθὼς τὴν ἀνάληψιν τῆς εὐθύνης θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχη ἡ σύναξις τοῦ πρεσβυτερίου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως καὶ ὄχι ἡ ΔΙΣ. Ὅταν ὁ πρῶτος τῆς Ἐπισκοπῆς, δηλ. ὁ Ἐπίσκοπος, εὑρίσκεται ἐν ἀδυναμίᾳ, τότε ὁ δεύτερος/ ὁ Πρωτοσύγκελλος δὲν τὸν ὑποκαθιστᾶ, ἀλλὰ ἁπλῶς τὸν ἀντικαθιστᾶ προσ­ωρινῶς, ἕως ὅτου φανῆ ἡ τροπὴ τῶν ἐξελίξεων. Ὅλα αὐτὰ παραθεωροῦνται καὶ ὡς «ἀλεξιπτωτιστὴς» ὁρίζεται ἀπὸ τὸ συντονιστικὸν κέντρον τῶν Ἀθηνῶν ἕνα Μητροπολίτης ὡς «Ἔξαρχος». Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ ἔννοια δὲν πάσχει ὀλιγώτερον ἀπὸ τὴν προηγουμένην, καθὼς προϋποτίθεται ἡ ὕπαρξις ἑνὸς ὁλοκλήρου «βυζαντινοῦ» συστήματος, μὲ διοικήσεις ἐπαρχίας κ.λπ., τὸ ὁποῖον δὲν ὑπάρχει πλέον. Εἶναι λοιπὸν ὅλα εἰς τὸν ἀέρα.

Μάλιστα, τὸ ἄκρον ἄωτον τῆς παραχαράξεως τῆς ἐκκλησιολογίας εἶναι ὅτι ἀκόμη καὶ μετὰ τὸν ὁρισμὸν «Ἐξάρχου» ἀναφέρει ὁ νέος κανονισμὸς ὅτι «Τὸ Μητροπολιτικὸ Συμβούλιο ἐποπτεύεται ἀπὸ τὴ Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο» διὰ τὰς τρεχούσας ἀνάγκας, «ἐνῶ γιὰ μὴ τρέχουσες ὑποθέσεις ζητεῖται ἡ ἔγκριση τῆς Δ.Ι.Σ.»! Ἐπιπλέον ἀκόμη καὶ ὁ «Ἔξαρχος» «εἶναι δυνατὸ νὰ ἀντικαθίσταται ὑπ’ αὐτῆς»! Μὲ ἁπλὰ λόγια: ἡ ΔΙΣ κάνει εἰσπήδησιν εἰς Ἱ. Μητρόπολιν καταλύουσα κάθε ἐκκλησιολογίαν περὶ Ἐπισκοπῆς! Δυστυχῶς, οἱ μὴ εὑρίσκοντες χρόνον νὰ μελετήσουν ἐκκλησιολογίαν Ἱεράρχαι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καθεύδουν τὸν νήδυμον, διότι ἐμφοροῦνται ἀπὸ τὴν πλήρως διαστρεβλωμένην ἄποψιν ὅτι ἡ Σύνοδος (ἔστω ἡ ἀντικανονικὴ ΔΙΣ) ἵσταται ὑπεράνω τῆς Ἐπισκοπῆς. Ἑπομένως, πῶς νὰ ἔχουν ἔστω τὴν παραμικρὰν ὑποψίαν διὰ τὸ τί συμβαίνει;

Ἔστω καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον δι’ ἄλλην μίαν φορὰν ὀρθῶς παρηγκωνίσθη τὸ Πατριαρχεῖον Κων/λεως, ποὺ θεωρεῖ ὅτι ἔχει τὴν ἀποκλειστικότητα τῶν «Ἐξάρχων». Πραγματικὰ μᾶς ἐκπλήσσει πῶς δὲν ἀπεφάσισε νὰ ἀποστείλη αὐστηρὰν ἐπιστολὴν, ἐγκαλῶν τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος διὰ «ἀντιποίησιν ἀρχῆς», ὅπως ἀρέσκονται νὰ λέγουν εἰς τὸ Φανάρι, καθὼς ἐγείρονται ζητήματα ποὺ ἴσως προκαλέσουν ἀντιμαχίας.

Ἤδη ὅσοι Μητροπολῖται ἔχουν σύνδεσμον μὲ τὸ Φανάρι ἔχουν καὶ τίτλον «Ἐξάρχου». Βεβαίως, ὅλα αὐτὰ πρέπει ἀναντιρρήτως νὰ καταργηθοῦν, διότι δὲν ἔχουν περιεχόμενον καθὼς δὲν ἔχουν ὑποκειμένας Ἐπισκοπὰς (καὶ διὰ τοῦτο καταλήγουν νὰ εἶναι ἔξαρχοι εἰς θαλάσσας καὶ ὠκεανούς!) καὶ διότι πολλοὶ ἔχουν τοὺς ἰδίους ἢ παρομοίους τίτλους «Ἐξαρχίας». Τὸ ζήτημα εἶναι ἀνασυστήνονται οἱ τίτλοι τῶν παλαιῶν Ἐξάρχων ἢ ἀντικαθίστανται οἱ παλαιοὶ τίτλοι μὲ ἄλλους; Εἴτε εἰς τὴν μία εἴτε εἰς τὴν ἑτέραν περίπτωσιν εἶναι πιθανὸν τὸ Φανάρι νὰ διαβλέψη ὅτι ἀπειλεῖται, ἀφοῦ πλέον δὲν ὁρίζει αὐτὸ τοὺς Ἐξάρχους, ἀκόμη καὶ ἐκείνους ποὺ ἀκόμη ἀντικανονικῶς βεβαίως συνδέονται μὲ αὐτόν. Ἂν τὸ Φανάρι ἐνεργοποιήση τὸν τίτλον π.χ. τοῦ Σεβ. Λαρίσης, ὁ ὁποῖος εἶναι Ἔξαρχος «πάσης Ἑλλάδος», τότε ἀσφαλῶς θὰ προκύψουν μείζονα προβλήματα…

Μακάρι, ἡ παροῦσα λίαν ἀνορθόδοξος ἐνέργεια τῆς ΔΙΣ νὰ ἀποτελέση τὴν ἀρχὴν δύο καταλυτικῶν γεγονότων: πρῶτον, νὰ εἶναι ἕνα μήνυμα πρὸς τὸ Φανάρι ὅτι εἶναι ἰσότιμος «ἀδελφὴ Ἐκκλησία» καὶ ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μόνη της ὁρίζει τὰ τοῦ οἴκου αὐτῆς. Δεύτερον, νὰ ἔλθουν εἰς τὴν δημοσίαν ἐκκλησιαστικὴν συζήτησιν οἱ τίτλοι ἄλλων Ἐξάρχων π.χ. ὁ Σκοπίων ἦτο Ἔξαρχος «Κάτω Μυσίας» καὶ ὄχι κάποιας «Μακεδονίας», ὁ Κιέβου ἦτο Ἔξαρχος πάσης Ρωσίας, στοιχεῖον ποὺ ἀναδεικνύει διατί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας αἰσθάνεται ἕνα ἀκατάλυτον σύνδεσμον μὲ τὴν Οὐκρανίαν κ.λπ.

Αἱ διώξεις ἀντάλλαγμα;

Ἡ σιωπὴ τοῦ Φαναρίου δι’ ὅλα αὐτὰ εἶναι ὕποπτος. Εἰς τὸ δελτίον τύπου παρατηροῦμεν ὅτι ἡ «Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ Νομοκανονικῶν καὶ Δογματικῶν Ζητημάτων» ποὺ προέτεινεν ὅλα αὐτὰ εἰσηγεῖται ἐπίσης τὴν κλῆσιν τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν Κυθήρων καὶ Αἰτωλοακαρνανίας διὰ ἐξηγήσεις τὸν Δεκαπενταύγουστον! Μήπως ὑπάρχει «μορατόριουμ» Ἀθηνῶν – Φαναρίου νὰ σιωπήσουν οἱ Φαναριῶται, ἐὰν ἡ ΔΙΣ ὑποχρεώση τοὺς δύο Ἱεράρχας νὰ σιωπήσουν; Ἄλλωστε ἡ σιωπὴ εἶναι χρυσὸς δι’ ὅποιον ἔμαθε νὰ τὸν ἀγαπᾶ…

Previous Article

Αυστηρό μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου δίνει το στίγμα για τη συνέχεια

Next Article

Στη διάθεση των πυροπλήκτων θέτει ο Αρχιεπίσκοπος τις δομές της Εκκλησίας