Ἡ “δημοσιογραφικὴ” προσέγγισις τοῦ Οὐκρανικοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος

Share:

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Μὲ τὸ ἴδιο “δημοσιογραφικὸ” τρόπο ποὺ ἔχουν προβεῖ κάποιοι ἐξ ἀφορμῆς τοῦ “Οὐκρανικοῦ” σὲ “διαγνώσεις” περὶ “Τρίτης Ρώμης”, “πανσλαβισμοῦ” καὶ ἐπικυριαρχίας, καταλογίζουν τώρα στὴ στάση τῶν Κυπρίων Ἱεραρχῶν ποὺ δὲν συναινοῦν στὴν ἐκχωρηθεῖσα Αὐτοκεφαλία, ὅτι δῆθεν αὐτὴ ἀφορμᾶται ἀπὸ τὴν ἐμμονὴ στὰ “ρωσικὰ ρούβλια”.

Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ μεθερμήνευσαν τὴν πνευματικὴ σχέση τριῶν καὶ πλέον αἰώνων, τῶν Ἐκκλησιῶν Ρωσίας καὶ Οὐκρανίας, ὡς στάση ἐπικυριαρχίας, μεθερμηνεύουν τώρα τὴ στάση τῶν Ἱεραρχῶν αὐτῶν. Δὲν ὁμίλησαν γιὰ λάθος στάση σύμφωνα μὲ τὴ γνώμη τους, ἀλλὰ πολὺ εὔκολα ἔχουν ἐπιστρατεύσει τὸν γνωστὸ σὲ ὅλους ἀπαξιωτικὸ καὶ κατ’ οὐσία ὑβριστικό τους τρόπο, γιὰ νὰ “διαγνώσουν” τὸ κατ’ἐξοχὴ κριτήριο τῆς στάσης τῶν Ἱεραρχῶν αὐτῶν.

Ὁ “δημοσιογραφικὸς” καὶ ὄχι ὁ ἐκκλησιαστικὸς τρόπος ποὺ ἀντιμετώπισαν τὸ θέμα τοῦτο, προσπέρασε καὶ τὸ ὀξύτατο πρόβλημα ποὺ θὰ δημιουργηθεῖ μὲ τοὺς Ρώσους Ὀρθόδοξους Χριστιανοὺς ποὺ ἀνήκουν στὴν πνευματικὴ δικαιοδοσία τῶν Ἱερῶν αὐτῶν Μητροπόλεων. Ἂν ἐπισκεφθεῖ κανεὶς τὴ Μητρόπολη Ταμασοῦ καὶ εἰδικότερα τὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέα, θὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι δὲν εἶναι εὐκαταφρόνητος ὁ ἀριθμὸς τῶν ὁμοδόξων Ρώσων καὶ Οὐκρανῶν ποὺ ἐκκλησιάζονται ἐκεῖ. Τὸ αὐτὸ θὰ ἀντιληφθεῖ καὶ στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Λεμεσοῦ, χωρὶς φυσικὰ νὰ ἐξαιροῦνται καὶ οἱ ἄλλες Μητροπόλεις, καθὼς καὶ ἡ Ἀρχιεπισκοπικὴ περιφέρεια.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ λεγόμενη “οὐδετερότητα” ποὺ εἶχε ἐπιλέξει ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ἂν καὶ δὲν ἀποδίδει τὴν ἔννοια τῆς στάσης αὐτῆς, σκοπὸ εἶχε τὴν πολυπόθητη ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ προτιμοῦν αὐτὴ τὴ στάση, ἀνεξαρτήτως θέσεων στὸ “Οὐκρανικό”, γιατί κατὰ τὴν ἄποψή τους εἶναι ὑπηρετικὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας.

Δὲν ἀντιλαμβάνονται κάποιοι, ὅτι τὸ πολὺ σοβαρὸ πρόβλημα τοῦ κλονισμοῦ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, μόνο Συνοδικῶς θὰ ἐπιλυθεῖ; Δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ἡ κληθεῖσα “Ἑνωτικὴ Σύν­οδος”, ἔγινε ἀφορμὴ διάσπασης τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας καὶ μάλιστα τοῦτο ἦταν ἐκ τῶν προτέρων γνωστό; Δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι, ποτὲ δὲν συναντήσαμε στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία, τέτοια ἰδιάζουσα καὶ πολύπλοκη περίπτωση, ὅπως αὐτὴ τοῦ “Οὐκρανικοῦ”; Ποτὲ δὲν συναντήσαμε περίπτωση, ὅπου ἡ Κανονικὴ Ἐκκλησία νὰ μὴ ζητεῖ Αὐτοκέφαλο καὶ αὐτὸ νὰ ἐκχωρεῖται στοὺς πολεμοῦντες αὐτὴν καὶ ἀποσχισθέντες ἀπὸ αὐτήν.

Ὀλίγον πρὶν τὴ συγκληθεῖσα Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου γιὰ τὸ ζήτημα ποὺ προέκυψε στὴν Κύπρο, ὁ “δημοσιογραφικὸς” τρόπος παραγκώνισε τὸν ἐκκλησιαστικό, μὲ τὴν προσφιλῆ σ’ αὐτὸν ἀπαξιωτικὴ “διαγνωστική”. Τὸ νὰ ἀποδίδεις ἀπαξιωτικὰ κίνητρα, τόσο σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀντιτίθενται στὴ στάση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ὅσο καὶ σὲ κάποιους ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐνδεχομένως νὰ στηρίξουν τὴ στάση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, δὲν ὠφελεῖ τὴν Ἐκκλησία.

Ἀντὶ νὰ ἐπιδίδονται σὲ τέτοιες ἀπαξιωτικὲς “διαγνωστικές”, ἂς δοκιμάσουν νὰ ἀνασκευάσουν τὰ κακόδοξα ποὺ πρόβαλαν, περὶ τῆς δῆθεν Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς σὲ καθῃρημένους σχισματικούς, καθότι ἡ φαινομενικὴ “συνέπειά” τους περὶ τῆς χρείας Συνόδου γιὰ ἀποκατάσταση τῶν καθηρημένων καὶ αὐτοχειροτονήτων σχισματικῶν, ἔχει ἀναιρεθεῖ ἀπὸ ἄλλες θέσεις ποὺ ἐνθουσιαστικῶς πρόβαλαν. Ὅταν τὸ πρώτιστο γιὰ ἕνα τέτοιο ζήτημα, ὅπως εἶναι τὸ λεγόμενο “Οὐκρανικό”, εἶναι ἡ ἀνείκαστος χαρὰ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, δὲν ὑπάρχουν περιθώρια γιὰ “δημοσιογραφικὰ” παιχνιδίσματα μὲ ἀπαξιωτικὲς “διαγνωστικές”, ποὺ καθόλου δὲν ἁρμόζουν στὴ χριστιανικὴ εὐπρέπεια.

Previous Article

Ανύπαρκτοι οι έλεγχοι των εμβολίων mRNA για τον COVID

Next Article

Σε όλη την Ελλάδα αγιάσθηκαν τα ύδατα