Ἡ διασπάσις εἶναι πρὸς ὄφελος καὶ τῆς Οὐκρανικῆς Οὐνίας εἰς τὴν διασποράν

Share:

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Εἶναι γεγονὸς ὅτι μετὰ τὴν κληθεῖσα “Ἑνωτικὴ Σύνοδο” στὴν Οὐκρανία, ἡ ὁποία δυστυχῶς ἔγινε ἀφορμὴ διάσπασης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, οἱ Οὐνίτες ἀλλὰ καὶ γενικότερα οἱ Παπικοί, τηροῦν “ἀδιάφορη” στάση γιὰ τὸ Οὐκρανικό. Τοῦτο τὸ παρατηρεῖ κανείς, τόσο ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀρθρογραφία τους, ὅσο καὶ τὴν ἀντιεκκλησιαστικὴ βαρβαρότητα ἐναντίον τῆς Αὐτόνομης Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας.
Δυστυχῶς τὴν ἀντιεκκλησιαστικὴ βαρβαρότητα ἐναντίον τῆς Αὐτόνομης Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, τόσο σὲ βάρος τῶν Ὀρθοδόξων μελῶν της, ὅσο καὶ σὲ βάρος τῶν ἀνηκόντων σὲ αὐτὴν Ἱερῶν Ναῶν, “καθηκόντως” ἀνέλαβαν μέλη τῆς μὴ ἀναγνωρισμένης ἀπὸ τὴν πλειοψηφία τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, “Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας”, μὲ τὴ βοήθεια ἀδίστακτων Οὐκρανῶν ἐθνικιστῶν. Ἂν καὶ τοῦτα τὰ λυπηρὰ ἀποσιωποῦνται ἀπὸ τὴν μονομέρεια στὸ οὐκρανικό, δὲν παύουν νὰ ἀποτελοῦν μία πραγματικότητα ποὺ λυπεῖ τοὺς Ὀρθοδόξους πιστούς.
Ἀναμφισβήτητα ἀπὸ τὴ διάσπαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, ἐπωφελεῖται τὰ μέγιστα ἡ Οὐκρανικὴ Οὐνία καὶ συνεπακόλουθα ἡ Οὐκρανικὴ Οὐνία στὸ χῶρο τῆς διασπορᾶς καὶ ὄχι μόνο. Ἂν ἀναλογιστεῖ κανεὶς πόσο, ἀλλὰ καὶ πῶς δραστηριοποιεῖται ἡ Οὐνία στὸ χῶρο τῆς διασπορᾶς, θὰ ἀντιληφθεῖ τὴν ἄλλη διάσταση τῶν ἐπιπτώσεων τῆς διάσπασης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, ἡ ὁποία λειτουργεῖ καὶ πρὸς ὄφελος τῆς Οὐνίας. Σίγουρα στὸ πρόβλημα τοῦτο μὲ τὴν Οὐνία, θὰ πρέπει νὰ προσμετρήσει κανεὶς καὶ τὴ διαφορετικὴ σχέση τῶν Οὐνιτῶν μὲ τὴ μὴ ἀναγνωρισμένη ἀπὸ τὴ πλειοψηφία τῶν Τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, “Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας”.
Δὲν πρέπει νὰ λησμονεῖται τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ οὐνίτες στὴν Οὐκρανία ἀποτελοῦν τὴ μεγαλύτερη ἀπὸ ὅλες τὶς οὐνιτικὲς κοινότητες. Οἱ Ὀρθόδοξοι Οὐκρανοὶ στὴ διασπορὰ τώρα θὰ ἔχουν μεγαλύτερο τὸν κίνδυνο τοῦ προσηλυτισμοῦ, μετὰ τὴν λυπηρὴ ἀνατροπὴ στὴν Οὐκρανία. Οἱ συνέπειες τῆς ἀνατροπῆς καὶ τῆς διάσπασης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας ποὺ ἀκολούθησε, σίγουρα θὰ εἶναι πρὸς ὄφελος τῶν οὐνιτῶν καὶ τῶν παπικῶν γενικότερα, ἀλλὰ καὶ κάθε εἴδους αἱρετικῶν.
Τώρα ὁ κίνδυνος προσηλυτισμοῦ Οὐκρανῶν Ὀρθοδόξων τόσο στὴν Οὐκρανία, ὅσο καὶ στὴ διασπορὰ θὰ εἶναι μεγαλύτερος. Στὴ διασπορὰ οἱ συνθῆκες εἶναι πολὺ διαφορετικές, γεγονὸς ποὺ καθιστᾶ ἀκόμα πιὸ μεγάλο τὸν κίνδυνο προσηλυτισμοῦ. Στὴ Γερμανία γιὰ παράδειγμα δραστηριοποιεῖται ἡ λεγόμενη “Ἀποστολικὴ Ἐξαρχία” ποὺ ἀφορᾶ τοὺς Οὐκρανοὺς οὐνίτες. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴ λεγόμενη “Ἀποστολικὴ Ἐξαρχία” ποὺ δραστηριοποιεῖται στὴ Σκανδιναβία. Ἐπαυξάνεται τὸ πρόβλημα προσηλυτισμοῦ καὶ ἀπὸ τὴν “Οὐκρανικὴ Καθολικὴ Μητρόπολη” στὴν Αὐστραλία, Νέα Ζηλανδία καὶ Ὠκεανία, μὲ κεντρικὴ ἕδρα τὴ Μελβούρνη.
Φυσικὰ θὰ πρέπει νὰ συνυπολογίσουμε καὶ τὶς “Οὐκρανικὲς καθολικὲς ἀρχιεπισκοπικὲς ἐξαρχίες” τῆς Κριμαίας, τοῦ Ντόντεσκ, τοῦ Χάρκοβο, τῆς Ὀδησσοῦ κλπ. Δὲν πρέπει ἐπίσης νὰ λησμονήσουμε καὶ τὶς καλούμενες “Οὐκρανικὲς Καθολικὲς Μητροπόλεις” στὸ Τορόντο καὶ στὸν ἀνατολικὸ Καναδά, στὴ Φιλαδέλφεια, τὸ Σικάγο κλπ. Στὴ Μεγάλη Βρετανία στὸ Λονδίνο δραστηριοποιεῖται ἡ “Οὐκρανικὴ Καθολικὴ Μητρόπολη τῆς Ἁγίας Οἰκογένειας στὴν ἐξορία” καὶ στὴ Γαλλία ἡ “Οὐκρανικὴ Καθολικὴ Μητρόπολη”. Στὸ Μποένος Ἄϊρες δραστηριοποιεῖται ἡ “Οὐκρανικὴ Καθολικὴ Ἐπισκοπὴ τῆς Ἀργεντινῆς” κ.λπ.
Μεγαλύτερο πρόβλημα προσηλυτισμοῦ δημιουργεῖται τώρα καὶ ἀπὸ τὴν καλούμενη “Ρουθηνικὴ Καθολικὴ Ἐκκλησία”, τόσο σὲ Ἀμερική, ὅσο καὶ σὲ Εὐρώπη. Στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες Ἀμερικῆς εἶναι ἔντονη ἡ δράση τῆς “Ρουθηνικῆς Βυζαντινῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας” καὶ τῆς “Βυζαντινῆς Καθολικῆς Μητρόπολης Πίτσμπουργκ”. Στὴν Τσεχία ἔντονη εἶναι ἡ παρουσία τῆς “Ρουθηνικῆς Ἀποστολικῆς Ἐξαρχίας τῆς Τσεχίας”.
Ἡ ἐπαύξηση τοῦ προβλήματος προσηλυτισμοῦ λόγω τῆς παρατεινόμενης διάσπασης τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητας, συνηγορεῖ στὴ σύγκληση Παν­ορθόδοξης Συνόδου γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ Ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα. Ὅσο κι ἂν παραβλέπουν, καὶ πεισματικὰ ἀδιαφοροῦν γιὰ ὅσα μὲ ἐκκλησιαστικὸ τρόπο ἐπισημαίνει ὁ γέροντας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ὅτι δηλαδὴ “Σύνοδος πάντοτε ἀποφασίζει τὴν ἀποκατάστασιν τῶν αἱρετικῶν ἢ σχισματικῶν”* καὶ ὅτι “αἱ συνέπειαι τοῦ σχίσματος δὲν αἴρονται αὐτομάτως”*, “αἴρονται δι’ ἀποφάσεως Συνόδου. Αὐτὰ καὶ μόνον αὐτὰ γνωρίζει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία”*, τελικὰ πάμπολλοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ παραδέχονται ὅτι εἶχε δίκαιο. Σύγκληση Συν­όδου λοιπόν, γιὰ νὰ ἐπανέλθει ἡ ἑνότητα, ἀλλὰ καὶ ἡ ὁποιαδήποτε ἀπόφαση γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ Ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα, νὰ ἀποτελεῖ τελικὰ συνοδικὴ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας.
* “Τὰ δύο ἄκρα”, Ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Ἰ. Θεοδωροπούλου, Ἔκδοσις Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος.

Previous Article

Καῦσις τῶν ὀστῶν, καῦσις τῆς ψυχῆς

Next Article

«Ἐν σοὶ Μῆτερ, ἀκριβῶς διεσώθη τὸ κατ’ εἰκόνα»

Διαβάστε ακόμα