Ἡ δικαίωσις τοῦ κακοδόξου Ἀκινδύνου, μάχεται τὴν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας

Share:

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Ποιὸς φανταζόταν ὅτι μετὰ ἀπὸ τόσους αἰῶνες μετὰ τὴν καταδίκη τοῦ κακόδοξου Ἀκίνδυνου ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, θὰ βρισκόταν Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος καὶ μάλιστα Κληρικὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ποὺ θὰ δικαίωνε τὸν Ἀκίνδυνο, ἀντιστρατευόμενος τὴν περὶ τῶν Ἀκτίστων Θείων Ἐνεργειῶν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας.

Κατηγορεῖ ὁ Κληρικὸς αὐτὸς τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ γιὰ αἵρεση καὶ παραλογισμό. Τὰ περὶ πολυθεότητας ποὺ κατηγοροῦσε τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ ὁ Ἀκίνδυνος ἀντιστρατευόμενος τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ἴδια τὸν κατηγορεῖ καὶ ὁ Κληρικὸς αὐτός. Κατ’ οὐσίαν τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας κατηγορεῖ, γιὰ τὸν λόγο ὅτι ἡ Ἐκκλησία δικαίωσε συνοδικῶς τὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Ἡ θεολογία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀποτελεῖ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας.

Νὰ θυμίσουμε ὅτι ὁ τότε Πατριάρχης Ἰωάννης Καλέκας συγκάλεσε Σύνοδο τὸ ἔτος 1344μ.Χ., ἡ ὁποία καταδίκασε τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ. Ὁ ἔχων τὰ πρεσβεῖα τιμῆς Πατριάρχης Ἰωάννης Καλέκας, παραθεώρησε τὸ “πρωτεῖον ἀληθείας”, δικαιώνοντας τοὺς βλασφημοῦντας τὴν Ἄκτιστον Θείαν Χάριν ὡς δῆθεν κτιστή. Ἀκολούθως τὸ ἔτος 1351μ.Χ. μὲ σύγκληση Συνόδου τῆς Οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε τὴν ἔκφραση τοῦ π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου, καταδικάσθηκε ὁ Πατριάρχης Ἰωάννης Καλέκας, ὁ Ἀκίνδυνος καὶ ὁ Βαρλαάμ.

Καὶ οἱ Παπικοὶ δὲν δέχονται τὴ δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας περὶ τοῦ Ἀκτίστου Φωτός. Αἰσθητὸ θεωροῦν τὸ Ἄκτιστο Φῶς οἱ Παπικοί. Ὅπως δὲν ὑπάρχουν “δύο πνεύμονες” στὴν Ἐκκλησία, οὔτε καὶ δύο δογματικὲς διδασκαλίες τῆς Ἐκκλησίας περὶ τῶν Θείων Ἐνεργειῶν ὑπάρχουν. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ μία εἶναι ἡ δογματικὴ διδασκαλία της περὶ τῶν Ἀκτίστων Θείων Ἐνεργειῶν.

“Ἐπεὶ δὲ ἄκτιστός ἐστιν ἡ χάρις αὕτη καὶ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, συμφυής ἐστι καὶ ἀχώριστος αὐτοῦ, ὡς καὶ ἡ τοῦ ἡλίου ἀκτὶς ἀχώριστός ἐστιν αὐτοῦ, δῶρον οὖσα καὶ αὕτη τοῦ ἡλίου, καθ’ ἥν ἡλιοειδῆ τὰ μετέχοντα ποιεῖ”*, λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς.

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς εἰς τὸν λόγον εἰς τὴν ὑπερένδοξον Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: “Καὶ λάμπει μὲν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος· φωτὶ γὰρ ἀΰλῳ ταυτίζεται καθ’ ὑπόστασιν, καντεῦθεν δικαιοσύνης γεγένηται ἥλιος· ὡς δὲ χιὼν λευκαίνεται τὰ ἱμάτια· περιβολὴ γάρ, οὐχ ἑνώσει δεδόξασται, σχέσει δέ, οὐκέτι καθ’ ὑπόστασιν. Νεφέλη δὲ φωτὸς ἐπεσκίασε, τὸ σέλας ζωγραφοῦσα τοῦ Πνεύματος”. Τὸ θεολογικὸ βάθος μαζὶ μὲ τὸ ποιητικὸ κάλλος, κατέγραψε τὸ μεγαλειῶδες, “Νεφέλη δὲ φωτὸς ἐπεσκίασε, τὸ σέλας ζωγραφοῦσα τοῦ Πνεύματος”.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς εἰς τὸν “Ὑπὲρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων” (Λόγον 3,1), τονίζει τὸ ἑξῆς: “προοίμιον τῆς ἐν δόξῃ ὁρατῆς Θεοῦ θεοφανείας ἡ ἐν Θαβωρίῳ τοῦ Κυρίου Μεταμόρφωσις). Αὐτὸ ἀναφέρει καὶ ὁ Ἅγιος Βασίλειος, τὸ ὁποῖο σημειώνει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. “Διὸ καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος προοίμιον εἶπε τῆς ἐν τῇ Δευτέρᾳ παρουσίᾳ τοῦ Χριστοῦ δόξης τὸ ἐν Θαβωρίῳ λάμψαν ἐν τῇ Μεταμορφώσει τοῦ Κυρίου φῶς” (“Ὑπὲρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων”- Λόγος 3,1). “Αἱ μὲν γὰρ ἐνέργειᾳι αὐτοῦ πρὸς ἡμᾶς καταβαίνουσιν, ἡ δὲ οὐσία αὐτοῦ μένει ἀπρόσιτος” (Ἁγίου Βασιλείου, Ἐπιστολὴ 234).

«Διονυσίῳ μὲν γὰρ Ἀρεοπαγίτῃ τῷ ἐν Θαβωρίῳ φανέντι τοῦ Χριστοῦ φωτὶ τὰ σώματα τῶν ἁγίων ἐπὶ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος κοσμεῖσθαί τε καὶ περιαστράπτεσθαι σαφῶς εἴρηται» λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. “Συνήκας ὅτι τὸ περιαστράψαν φῶς ἐν Θαβὼρ τοὺς ἀποστόλους, οὐκ αἰσθητὸν ἦν;” (Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ “Ὑπὲρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων” (Λόγος 3,1).

«Ὅταν οὖν ἄρξηται ὁ νοῦς ἐν πολλῇ αἰσθήσει γεύεσθαι τῆς χρηστότητος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τότε ὀφείλομεν εἰδέναι ὅτι ἄρχεται ἡ χάρις ὥσπερ ἐπιζωγραφεῖν εἰς τὸ κατ’ εἰκόνα τὸ καθ’ ὁμοίωσιν», ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς (Ἁγίου Διαδόχου Φωτικῆς – Τὰ ἑκατὸν “Γνωστικὰ Κεφάλαια”). Μὲ θεολογικό, ἀλλὰ καὶ ποιητικὸ τρόπο ὁ Ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς ἀναφέρεται στὴ Θεία Χάρη.

Ἡ ἱστορικοδογματικὴ ἐξέταση τοῦ ὅλου θέματος ὁδηγεῖ στὸ συμπέρασμα ὅτι κατ’ οὐσίαν ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἐπανέλαβε τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ Σύνοδος τοῦ ἔτους 1351 τῆς Οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε τὴν ἔκφραση τοῦ π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου, ἐπιβεβαίωσε τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ θεολογία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ περὶ τῶν Ἀκτίστων Θείων Ἐνεργειῶν ἦταν ἑπόμενη “τοῖς Ἁγίοις Πατράσιν”. Ὁ ἀρνούμενος τὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ περὶ τῶν Ἀκτίστων Θείων Ἐνεργειῶν, ἀρνεῖται τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας.

Previous Article

Δημογραφικό, ο μεγάλος «εχθρός» της χώρας!

Next Article

20 Ἰουνίου

Διαβάστε ακόμα