Ὁ Προφήτης Ἠλίας, ἡ ἐπανεμφάνισις καὶ προσφορά του εἰς τοὺς πιστούς

Share:

Γράφει ὁ Ἀρχιμ. π. Νεκτάριος Ζιόμπολας

Ἰούλιος, ἑορταστικὰ δεσπόζει καὶ ὁ Προφήτης Ἠλίας. Προσφιλὴς καὶ παρὰ τὴν πληθώραν τῶν Προφητῶν, ἑορτάζεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν πανηγυρικά. Κατ’ ἐπέκτασιν κτίζονται Ναοὶ στὸ ὄνομά του καὶ δίδεται καὶ βαπτιστικό. Προέχει ἡ τόσο περιπετειώδης ζωή του, ἡ ὁποία γέμει μοναδικῶν ὑπερφυσικῶν γεγονότων.

Πέραν αὐτῶν ἔχει συμβάλει καὶ τὸ τότε παράδοξο ἐπίγειο τέλος του, καὶ αὐτὸ εἶναι ἡ ἀπογείωσή του ἀπὸ τὴν γῆν, «ἐν συσσεισμῷ ὡς εἰς τὸν οὐρανόν» δηλ. πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ ὄχι εἰς τὸν οὐρανόν. (Δ΄ Βασ. β΄ 11-12). Νοητὸν ὅτι δὲν ὑπῆρξε δι’ αὐτὸν σύνηθες ἀνθρώπινον τέλος, ξέφυγε ἀπὸ τὰ καθιερωμένα, ποὺ εἶναι ἀπέθανε καὶ ἐτάφη. Οὕτω ἰδιάζουσα ἱερὰ Μορφὴ εἰς τὸν προφητικὸν χῶρον, ποὺ πέρασε καὶ εἰς τὸν ἐκκλησιαστικόν. Τὸ θέμα λοιπὸν προφήτης Ἠλίας ἔχει ἐκ τῶν πραγμάτων προέκτασιν τοῦ εἶναι του, ὁπότε σαφὴς καὶ ὁ ἁγιογραφικὸς καὶ Πατερικὸς λόγος διὰ τὴν ἐπανεμφάνισίν του εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ κόσμου.

Ποῦ εὑρίσκεται ὁ Ἠλίας; Ὁ Μ. Ἀθανάσιος ἀναφέρει: «Οὐ γὰρ εἰς Οὐρανὸν Ἠλίας ἀνέρχεται, οὐδὲ διαδραμῶν τὸ στερέωμα τοῖς ἐκεῖσε χωρίοις αὐλίζεται… Οὕτω μὲν οὖν τοῖς περὶ Ἐνὼχ καὶ Ἠλίαν ὁ Θεὸς ἀγαθῇ ἐλπίδι ηὔφρανε τοὺς ἀνθρώπους, δι’ ὧν ἀνθρώποις οὖσι τὸν τοῦ ἀέρος δρόμον ἱππήλατον ἥπλωσε» (Λόγος εἰς τὴν Ἀνάληψιν). Ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἀναφέρει: «Ὁ Ἠλίας ἅρματι πυρὸς ἀναληφθεὶς ἀναγέγραπται, ἀλλ’ οὐδ’ οὗτος ὑπερέβει τὴν περίγειον λῆξιν… ἀπὸ γῆς αἴρουσα καὶ τὴν περὶ γῆν οὐκ ἐξάγουσα. Εὑρίσκεται ὡσὰν σὲ προαύλιο τῆς γῆς. Μαζὶ μὲ τὸν Ἐνὼχ ἀναμένει τὴν συντέλειαν τῶν αἰώνων».

Μία τοιαύτη ἐξαίρεσις, φανερὸν ὅτι εἶναι εἰς τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ ὡς ἱερὸ ὄργανο διὰ ὕψιστα θέματα. Πρόκειται περὶ τοῦ ζηλωτοῦ τοῦ ἀσυμβίβαστου εἰς τὸ νὰ ὑπερασπίζεται τὸ ὄνομά Του. Τὸν τίμησε καὶ εἰς τὴν Μεταμόρφωσίν Του. Οὕτω πως πρόκειται νὰ διαδραματίση σὲ ἱερὰ θέματα ὡς ὁρατὸς ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας, ὡς στόμα Χριστοῦ σὲ τραγικὲς ἡμέρες διὰ τὸν κόσμον.

Ὡς πρὸς τὸν Ἐνὼχ καὶ οὗτος ὑπῆρξε Προφήτης καὶ κήρυκας μετανοίας (Ἰούδα ἐπισ. 14) καὶ μετέστη ὅπως καὶ ὁ Ἠλίας ἐν σώματι (Ἑβρ. 11, 5).

Ὅμως εἰς τὸ σήμερα τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα ἀγνοεῖ τὴν ἐπανεμφάνισίν τους.

Ἔχω εἰς χεῖρας μου κάποια βιβλία διὰ τὸν Προφήτην Ἠλίαν, τίποτε διὰ τὸν ἔρχομόν του. Σὲ μερικὰ ἔστω ἡ φράση τοῦ ἀπολυτικίου του: «ὁ δεύτερος Πρόδρομος τῆς παρουσίας Χριστοῦ».

Τὰ τελευταῖα χρόνια τιμῶ τὸν ἑορτασμόν του μὲ ἀγρυπνία, ὁπότε τὰ πρωϊνὰ 20 Ἰουλ. ἀκούω ἐκκλησιαστικὰ ραδιόφωνα, πρωτίστως οἱ Ἅγιοι τῆς ἡμέρας καὶ εἰς τὴν Λειτουργίαν ὁμιλητὰς καὶ Ἐπισκόπους, ὁ λόγος τους ἐξαντλεῖται μὲ τὸν τότε Ἠλίαν, τίποτε περὶ ἐμφανίσεως τοῦ ἐνσάρκου ἀγγέλου.

Καὶ τοῦτο ἐδῶ: Ἐνῷ τὰ γεγονότα τρέχουν εἰς τὸν πλανήτην, δηλ. τόσος λόγος πλέον περὶ παγκοσμιοποιήσεως, Νέας Τάξεως Πραγμάτων κ.λπ. Ταῦτα ἀπὸ κοσμικῆς καὶ πολιτικῆς πλευρᾶς. Ἀπὸ πνευματικῆς ὅπου ἄκρως μᾶς ἀφορᾶ, ἐρωτᾶται ποῦ ὁδηγεῖ ὁ ἔνοχος Οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ Πανθρησκεία, εἰς τὰ ὁποῖα πρωτοστατεῖ ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος; Ὡς πρὸς τὸν ἐρχομὸν τοῦ Ἀνόμου – Ἀντιχρίστου ἔχουν παχυλὴ ἄγνοια πρωτίστως οἱ κληρικοί. Ὅσοι κάτι περὶ αὐτοῦ εἰς τὰ γραπτά των, μόνον τὸ ὄνομά του ἀναφέρουν ὅτι τάχατες ἔρχεται.

Ἁγιογραφικὰ ἡ ἐπανεμφάνισις

τοῦ Ἠλιού, Π.Δ.

Ὁ Προφήτης Μαλαχίας ὑπῆρξε ὁ τελευταῖος τῶν Προφητῶν τῆς Π. Διαθήκης. Ὁ ἑρμηνευτὴς ὅλης τῆς Π.Δ. ἀείμνηστος π. Ἰωὴλ Γιαννακόπουλος ἀναφέρει: «Ἀξιοσημείωτον τυγχάνει ὅτι αἱ τελευταῖαι γραμμαὶ τοῦ τελευταίου προφητικοῦ βιβλίου τῆς Π.Δ. τονίζει: «Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστελῶ ὑμῖν Ἠλίαν τὸν Θεσβίτην, πρὶν ἢ ἐλθεῖν τὴν ἡμέραν Κυρίου τὴν μεγάλην καὶ ἐπιφανῆ» (Μαλ. δ΄ 4). Σαφὴς ὁ λόγος διὰ τὸν Ἠλίαν τὸν Θεσβίτην αὐτόν, ποὺ ἔφυγε «ἐν συσσεισμῷ» τὸ 842 π.Χ. Θὰ κάνη τὴν ἐμφάνισίν του πρὶν ἔλθη ἡ μεγάλη ἡμέρα Κυρίου καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ Δευτέρα Παρουσία.

Εἰς τὴν Κ. Διαθήκην ὁ Χρυσορρήμων

«Αἱ μὲν γὰρ Γραφαὶ δύο λέγουσι τοῦ Χριστοῦ παρουσίας, ταύτην τὴν γεγενημένην καὶ τὴν μέλλουσαν τῆς δευτέρας πρόδρομον λέγουσι Ἠλίαν ἔσεσθαι τῆς μὲν γὰρ προτέρας ἐγένετο ὁ Ἰωάννης, τὸν ὁποῖον καὶ Ἠλίαν ὁ Χριστὸς ἐκάλει, οὐ ἐπειδὴ Ἠλίας ἦν, ἀλλ’ ἐπειδὴ τὴν διακονίαν ἐκπλήρου ἐκείνου… Διὸ καὶ ἔλεγεν «Ἠλίας μὲν ἔρχεται πρῶτον καὶ ἀποκαταστήσει πάντα» (Ματθ. ιζ΄ 11). Ποῖα πάντα; «Ἅπερ ὁ Προφήτης ἔλεγε» (Μαλ. δ΄ 4). Εἶδες ἀκρίβειαν προφητικῆς ρήσεως; Προσέθηκεν αὐτοῦ καὶ τὴν Πατρίδα εἰπών, «τὸν Θεσβίτην» Ἰωάννης δὲ Θεσβίτης οὐκ ἦν» (Χρυσ. ἑρμ. εἰς τὸν Ματθ.). Καὶ τοῦτο ὁ ἱ. Χρυσόστομος περὶ τοῦ ἐρχομοῦ τοῦ Ἠλιού: «Ἄξιον δὲ καὶ ἐκεῖνο ζητῆσαι· εἰ ὁ Ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ ὁ Ἠλίας ἔρχεται» (P.G. 62 σ. 449).

Καὶ ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

«Ἀποσταλήσεται δὲ Ἐνὼχ καὶ Ἠλίας ὁ Θεσβίτης, καὶ ἐπιστρέψουσι τὰς καρδίας πατέρων ἐπὶ τέκνα τουτέστιν τὴν Συναγωγὴν ἐπὶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰ. Χριστὸν καὶ τὸ τῶν ἀποστόλων κήρυγμα. Οὐ γὰρ ἡμῖν ἀλλὰ τοῖς Ἰουδαίοις ἐλεύσεται· οὐχ ὑπὲρ Χριστοῦ καὶ τῶν τοῦ Χριστοῦ, διὸ καὶ Ἀντί-Χριστος λέγεται» (P.G. 94 σ. 1217). Σαφὴς ὁ λόγος ὅτι ἡ παρουσία τῶν δύο θὰ συμπέση μὲ ἐκείνην τοῦ Ἀντιχρίστου.

Θὰ μάκραινε ὁ λόγος εἰς τὸ νὰ ἀναφερθοῦν Πατέρες ὡς πρὸς τὸν ἐρχομὸν τῶν δύο στὴ σκηνὴ τοῦ κόσμου.

Πλέον προσεγμένα καὶ ἐκ τῶν πραγμάτων, κινήσεις Σιωνιστῶν κ.λπ. δυνάμεθα νὰ εἴπωμεν ὅτι ἔχει ἀρχίσει ἡ «ὀσμὴ» ὅτι ἔχουμε εἰσέλθη εἰς τὴν πρὸ Ἀντιχρίστου ἐποχή, χωρὶς νὰ ὁρίζουμε χρόνο.

Τὸν λόγον εἰς τὸν μακαριστὸν

καθ. Ἀνδρέαν Θεοδώρου

«Τοῦ Ἀντιχρίστου θὰ προηγηθῆ ἡ ἔλευση τῶν δύο μαρτύρων τοῦ Θεοῦ Ἐνώχ καὶ Ἠλία. Οἱ λίγοι πιστοὶ τῶν ἐσχάτων μὲ ἐπικεφαλῆς τῶν δύο θὰ δείξουν ἀσυνήθη ἀντίσταση στὸ μεγάλο πειρασμὸ καὶ τὴ θλίψη τῆς περιόδου ἐκείνης. Οἱ δύο μάρτυρες ἐφοδιασμένοι μὲ δύναμη θεϊκὴ καὶ ἐξουσία πάνω στὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως (Ἀποκ. ια΄ 5), θὰ κηρύξουν μετάνοια σὰν σὲ τελευταία προειδοποίηση τοῦ Θεοῦ, ἐν ὄψει τῆς ἐπερχομένης κρίσεως τοῦ κόσμου ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ». Διὰ τὸν Ἀντίχριστον ἀναφέρει βαριὲς φράσεις: «Θὰ εἶναι ἡ ἠθικὴ ἐνσάρκωση τοῦ Σατανᾶ ἐπὶ τῆς γῆς. Θὰ παραπλανήσει στὸ μέτρο, ποὺ θὰ μπορέσει ὅλους τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς. Θὰ σφετερισθῆ τὴ λατρεία, ποὺ ἀνήκει στὸν ἀληθινὸ Θεό. Θὰ κατακτήσει τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων μὲ τερατουργίες, ποὺ δὲν θὰ ἔχει δεῖ ὥς τότε ὁ κόσμος. Ἀπὸ τὴ δοκιμασία θὰ σωθοῦν αὐτοὶ ποὺ θὰ ἔχουν ὑπομονὴ καὶ πίστη στὸ Θεό. Ὁ Ἀντίχριστος εἶναι πρόσωπο ποὺ πρόκειται νὰ ἐμφανισθῆ κατὰ τὴν περίοδο τῶν ἐσχάτων» (Ἀνδρ. Θεοδώρου «Ἡ ὥρα τοῦ Ἀντιχρίστου Ἀθήνα 1987 σ. 11, 44, 63, 65).

Λόγος σαφὴς περὶ τῆς δράσεως αὐτῶν πλέον εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν τοῦ Ἰωάννου κεφ. ια΄, ὅπου ἀναφέρονται ὡς: «αἱ δύο ἐλαῖαι καὶ αἱ δύο λυχνίαι αἱ ἐνώπιον τοῦ Κυρίου τῆς γῆς ἑστῶσαι». Παρουσιάζονται ὡς κήρυκες μετανοίας. Θὰ δράσουν 31/2 χρόνια μὲ ἕδρα τὴν Ἱερουσαλήμ, εἰς τὴν ὁποίαν θὰ ἔχη θρονιάσει καὶ ὁ «Μεσσίας» τῶν Ἑβραίων Ἀντίχριστος. Τὸ κηρυκτικὸ τῶν δύο Μαρτύρων θὰ φέρη παγκόσμιον χαρακτῆρα. Τὸ κείμενο, ἀναφέρει: «Καὶ ἐὰν τις αὐτοὺς θέλει ἀδικῆσαι ἢ ἐμποδίσαι εἰς τὸ ἔργον των, πῦρ ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ στόματος αὐτῶν καὶ κατεσθίει αὐτούς. Οὗτοι ἔχουσιν ἐξουσίαν τὸν οὐρανὸν κλεῖσαι ἵνα μὴ ὑετὸς βρέχῃ καὶ ἔχουσιν ἐξουσίαν ἐπὶ τῶν ὑδάτων στρέφειν αὐτὰ εἰς αἷμα ὁσάκις ἐὰν θελήσωσι» (Ἀποκ. ια΄ 3-7).

Τὰ ἀναφερόμενα θυμίζουν ζωήν- δρᾶσιν Ἠλιού, ὅταν ὁ λόγος του τρεῖς φορὲς κατέβασε φωτιά. Ἐδῶ ἀνάγκη καὶ τοῦτο: Οἱ ἡμέρες ἐκεῖνες θὰ εἶναι ἄκρως τραγικές, ἀκόμη καὶ στερήσεως ἀγαθῶν, «ἵνα μή τις δύνηται πωλῆσαι ἢ ἀγοράσαι» (Ἀποκ. ιγ΄ 16-17). Θὰ εἶναι τοιαύτη ἡ φορά τῶν πραγμάτων, ὥστε κοινωνικὰ θὰ διαλύουν οἰκογένειες, ἀφοῦ τὰ ἀγαθὰ τοῦ ζῆν θὰ δίνονται ὑπὸ ὅρους. Οἱ πολλοὶ θὰ ὑποκύψουν, δηλ. θὰ ἀπιστήσουν. Ἡ παρουσία ὅμως τῶν δύο καὶ ὁ λόγος των ὡς στόμα Χριστοῦ θὰ συγκρατήση πολλοὺς νὰ ὑπομείνουν δεινά, νὰ μὴ ὑποκύψουν εἰς τὰ τῆς πίστεως. Νὰ τονισθῆ δὲ ὅτι οἱ δύο ἀπὸ Ἄνωθεν θὰ εἶναι ἀπυρόβλητοι. Ὁ ἀντίκτυπος τῆς δράσεώς των θὰ εἶναι παγκόσμιος μὲ τὰ ποικίλα σημερινὰ Μ.Μ.Ε. Ὁ Ἠλίας λοιπὸν θὰ δεσπόζει πλανητικὰ – εἰδησεογραφικὰ διὰ 3 1/2 χρόνια, στιγματίζοντας ὡς καὶ μετωπικὰ τὸν ψεύτη – πανοῦργο Ἀντίχριστο.

Ἀδυνατοῦμε νὰ τονίσουμε τὸ πόσοι δὲν θὰ προδώσουν τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν πλανήτην λόγῳ παρουσίας τῶν δύο κηρύκων. Κοντολογῆς, αὐτὴ ἡ ἀσύλληπτη πνευματικὴ – ψυχικὴ προσφορὰ σὲ ἄπειρα πλήθη πιστῶν, μποροῦμε νὰ εἴπωμεν ὅτι εἶναι ὁ ἕνας κύριος λόγος ὅπου οἱ δύο ἡρπάγησαν καὶ διατηροῦνται σωματικά, καὶ θὰ εὑρεθοῦν εἰς τὴν γῆν ὅταν καὶ ὁ Ἄνομος θὰ εἶναι, παρών. Ἐρωτᾶται, ὑπάρχει τίποτε ἀνώτερον ἀπ’ ὅ,τι ἡ δρᾶσις – προσφορὰ τῶν δύο εἰς τὸ νὰ συγκρατήση πλήθη νὰ μὴ προδώσουν τὴν πίστιν στὸ Θεὸ νικώντας δελεάσματα καὶ ἀπειλὲς τοῦ Ἀνόμου; Τὰ πλήθη ποὺ τελικὰ θὰ διασωθοῦν θὰ ἔχουν πλήρη γνῶσιν τὸ ποῖοι εἶναι αὐτοὶ οἱ δύο σωτῆρες μετὰ τὸν Σωτῆρα.

Previous Article

Από την Σερβία στο Άγιον Όρος για προσκύνημα με τα πόδια

Next Article

Παραβιάζει Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ο υποχρεωτικός εμβολιασμός