Γράφει ὁ Καθηγητὴς Δρ. Ἀλέξιος Π. Παναγόπουλος,
Δρ. Νομικῶν & Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν, Δρ. Βιοηθικῆς, Δρ. Θεολογίας, PostDoc-Μεταδιδακτορικῶν, Διπλωματούχου Ὑφηγητοῦ,
Καθηγητοῦ καὶ Ἀκαδημαϊκοῦ Ξένων Ἀκαδημιῶν Ἐπιστημῶν EASA, MCA, CAC, IEAI.
3ον
Οἱ Ταυτότητες θὰ εἶναι τὸ τελευταῖο στάδιο πρὶν ἀπ’ τὸ Χάραγμα, μᾶς ἑρμηνεύει, ἐνῶ πιθανολογεῖ, ὁ τρόπος αὐτὸς τῆς συναλλαγῆς, νὰ ἐπικρατήσει σὲ ὅλα τὰ ἀλλόθρησκα Κράτη τοῦ κόσμου, στοὺς καθολικούς, σὲ προτεστάντες, σὲ ἄθεους ἀπ’ τὶς χριστιανικὲς κοινωνίες καὶ σὲ ἀρκετοὺς ὀρθόδοξους, ὥστε νὰ μπορέσει νὰ βρεῖ τὸν δρόμο, ἄνετο, εὔκολο, τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρήμωσης ἀπ’ τὴν Ἀμερικὴ ἢ ἀπ’ τὴν Εὐρώπη, ἔχοντας ἑβραϊκὴ καταγωγή, ὁ ὁποῖος θὰ ἐπιβάλει μὲ νόμο ὑποχρεωτικό, τὸ διαδεδομένο ἐκ τῶν προτέρων, ὡς προαιρετικὸ μέτρο, τῆς συναλλαγῆς, γιὰ τὴν ἀγορὰ ἢ πώληση, ποὺ θὰ ἐπιβάλει τὸ χάραγμα, ὄχι μὲ τὴ βία, ἀλλὰ μὲ τὴ στέρηση!
Τὰ προηγούμενα γνωστὰ μέτρα, ὅπου χρησιμοποιοῦν τὸ Γραμμωτὸ Σύστημα, πάνω στὰ προϊόντα διατροφῆς καὶ ἔνδυσης, σὲ ποτά, σὲ τρόφιμα, παρατηρεῖ, ὅτι, δὲν μᾶς ἐμποδίζει σὲ κάτι, οὔτε καὶ μὲ τὶς νέες Ἠλεκτρονικὲς Ταυτότητες, θεωρεῖ, ὅτι θὰ πάθουμε κάτι. Χειρότερος τότε θὰ εἶναι ὁ μεθοδευμένος ἀφελληνισμὸς καὶ ἡ ἀποχριστιανοποίηση τῆς Ἑλλάδας μας. Σημειώνει ὅτι ἐὰν θὰ εἶναι δυνατόν, γιὰ κάποιους πιστούς, καλὸ θὰ ἦταν νὰ μὴ τὶς πάρουν τὶς Ἠλεκτρονικὲς Ταυτότητες. Ἀλλά, προκειμένου νὰ στερηθοῦν οἱ Χριστιανοὶ αὐτοί, τοὺς μισθούς, τὶς συντάξεις, τὰ συμβόλαια, τὶς ἀγορές, τὶς πωλήσεις, γιὰ ὅσα χρόνια, θὰ ἰσχύσουν αὐτὰ τὰ μέτρα, μᾶς λέγει, ἂς τὶς πάρουμε «ἔστω καὶ τὸν σατανᾶ ἐὰν εἰκονίζουν, τὸ πολὺ νὰ μὴ τὶς κρατᾶ κανεὶς στὴν τσέπη του, ἀλλὰ μέσα στὰ παπούτσια του» [20].
Παρότι, εἶναι διαλλακτικὸς στὶς νέες Ἠλεκτρονικὲς Ταυτότητες, γιὰ τὸ «Χάραγμα» εἶναι πολὺ αὐστηρὸς καὶ κατηγορηματικός, σημειώνοντας καὶ αἰτιολογώντας το, καθότι αὐτὸ μᾶς «τὸ γράφει ἡ Γραφή, ἡ Ἀποκάλυψις», γιὰ τὸ δεξὶ χέρι ἢ μέτωπο, αὐτὸ δὲν θὰ τὸ πάρουμε! Χάρη τῶν λίγων ἐκείνων πιστῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, τοῦ μικροῦ ποιμνίου, ὁ Κύριος θὰ κολοβώσει τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες! Οἱ γνῶμες ὅλων τῶν Ἁγίων Πατέρων εἶναι ὅτι ὁ Ἄνομος, θὰ καταδυναστεύσει ὅσο περισσότερο κόσμο μπορέσει, γιὰ τὰ δεύτερα τριάμισυ ἔτη (3,5), ὡς Τύραννος τῶν αἰώνων, ἐνῶ ἡ συνολική του κυριαρχία, θὰ εἶναι ἑπτὰ ἔτη (7). Διευκρινίζει ὅτι «εἶναι σοβαρὸ λάθος» κάποιοι πιστοί, νὰ νομίζουν καὶ νὰ συγχέουν ὅτι εἶναι τὸ ἴδιο οἱ νέες Ἠλεκτρονικὲς Ταυτότητες, κι ὅτι εἶναι τὸ ἴδιο τὸ Χάραγμα, στὸ χέρι ἢ μέτωπο. Γι’ αὐτὸ μᾶς ἐξηγεῖ, ἤδη 30 χρόνια πρίν, ὅτι τὸ Χάραγμα στὸ μέτωπο ἢ στὴ δεξιὰ χεῖρα, γιὰ ὅσους θὰ θελήσουν νὰ τὸ πάρουν, θὰ τοὺς ζητηθεῖ νὰ προσκυνήσουν τὸ θηρίο, δηλ. τὸν ἴδιο τὸν ἀντί-χριστο, νὰ τὸν παραδεχθοῦν, νὰ τὸν λατρέψουν ὡς δῆθεν μεσσία ἐπὶ τῆς γῆς, γι’ αὐτὸ ἡ τύχη τους καὶ ἡ τιμωρία τους, μᾶς λέγει, θὰ εἶναι μαζί του [21].
Σὲ ἑπόμενο μικρὸ ὑπότιτλο ἀναφέρεται σὲ θέματα σύγχρονης βιοηθικῆς καὶ βιοπολιτικῆς, μέσῳ τῆς «πλήθυνσις τῆς γνώσεως» (σελ. 21), κάνει λόγο γιὰ τὶς ἀπαράδεκτες γεννήσεις, μὲ δίχως σπέρμα, ἀφοῦ γιὰ τοὺς ἄνδρες, ὁ σκοπὸς τῆς ἀντίχριστης κοινωνίας, θὰ εἶναι νὰ χρησιμεύουν ὅλο καὶ περισσότερο ὡς βοηθητικὸ προσωπικό, ἀλλοιώνοντας καιροὺς καὶ νόμο τοῦ Θεοῦ, εἰδικὰ γιὰ τὸν ἄνδρα, ὡς ἀνήρ, ὡς κεφαλή, καθιστώντας τον ὡς ἕνα ἀνδρείκελο, ἕνα ἀνώμαλο, διφυλικὸ ὄν, ὅσο περισσότερο θὰ μπορέσουν. Ἀναφέρει καὶ σχολιάζει τὰ νέα ἀπ’ τὸν Τύπο, ὅτι στὴν Ἰαπωνία, οἱ ἐπιστήμονες κατάφεραν νὰ γονιμοποιήσουν ἀκόμα καὶ ἀγελάδες, χωρὶς τὴ παρεμβολὴ σπέρματος, ἀφοῦ «ἔλουσαν τὰ κύτταρα τῶν ὠαρίων σὲ ἀλκοολοῦχο διάλυμα καὶ ὁρισμένα ἄλλα χημικά, καθιστώντας τα ἔτσι ἔμβρυα». Τὸ πειραματικὸ μειονέκτημά τους ἦταν ὅτι αὐτὸ τὸ πείραμα πέτυχε, ἀλλὰ μόνο μὲ τὸ χρωμόσωμα Υ τῆς μητέρας, δηλαδὴ νὰ γεννιοῦνται θηλυκὰ μοσχαράκια. Ὁ π.Ἀρσένιος σχολιάζοντας αὐτὸ ὡς παράδειγμα, γιὰ τὰ ἀνθρώπινα βιοηθικὰ καὶ βιοπολιτικὰ δεδομένα, καταλήγει θὰ μᾶς φέρουν «ἕνα κόσμο γυναικῶν»! Ἀκόμα κι αὐτὰ τὰ ἐξηγεῖ ὡς σημεῖο τῆς πλήθυνσης τῆς γνώσης, ποὺ μὲ δίχως φραγμοὺς βιοηθικῆς καὶ βιοπολιτικῆς ἠθικῆς, μέσῳ τῶν φοβερῶν ἐπιστημονικῶν ἀνακαλύψεων, μέσῳ τῆς ἀπαράδεκτης κλωνοποίησης, ἀκόμα καὶ στὸ νὰ φθάσουν στὸ βιοηθικὰ ἀναίσχυντο τῆς «ἐγκυμοσύνης ἀνδρῶν!». Αὐτὰ τὰ σημεῖα τῆς πλήθυνσης τῆς γνώσης, τὰ ἐντάσσει στὸν ἐσχατολογικὸ χρόνο, ποὺ θὰ εἶναι δηλωτικός, λίγο πρὶν τὴν ἐμφάνιση τοῦ ψευδο-μεσσία ἢ ἀλλιῶς λεγομένου ὡς τοῦ θηρίου τῆς Ἀποκάλυψης ἢ τοῦ Ἀπολλύων, ποὺ θὰ παραπλανήσει ἀκόμα καὶ τοὺς ἐκλεκτούς, ποὺ θὰ μελετοῦν τὶς Ἁγίες Γραφές, ὅμως, ποὺ θὰ παρερμηνεύουν ὡς οἱ παλαιοὶ Γραμματεῖς-Φαρισαῖοι, τὴ παρουσία του, μέσα στὸν ταλαίπωρο ἀποστάτη κόσμο.
Σὲ ἑπόμενο μικρὸ ὑπότιτλο ποὺ σημειώνει: «ἀμεριμνησία ὅλων» (σελ. 22), κάνει λόγο γιὰ τὴ γενικὴ ἀδιαφορία, ποὺ θὰ ἐπικρατεῖ σὲ μικροὺς καὶ μεγάλους, ἀδιαφορία γιὰ τὰ σημεῖα τῶν ἐσχάτων, ποὺ θὰ τὰ ἑρμηνεύουν ὡς ἁπλὰ ἀνθρωποφανῆ γεγονότα, καθησυχάζοντας τὸν δύστυχο κόσμο. Μᾶς ἀναφέρει περιστατικὰ Ρωμαιοκαθολικῶν ἱερωμένων ποὺ ἀποσχηματίζονται συνεχῶς, διακηρύσσοντας ἀμφιβολία ἀκόμα καὶ στὰ θαύματα τοῦ Κυρίου, ἐπίσης, ἀγγλικανὸ ἀρχιεπίσκοπο, ποὺ διακήρυξε δημόσια, ὅτι δὲν πιστεύει στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου! Μιλάει γιὰ τὰ περιστατικὰ τῆς Ὁμοφυλοφιλίας καὶ τοῦ Κιναιδισμοῦ, ποὺ τελευταῖα ἁπλώθηκε ἀκόμα καὶ στὸ κατώτερο καὶ ἀνώτερο κλῆρο, καὶ μιλάει γιὰ τὶς γυναῖκες τὶς ἱέρειες, μετὰ ἀπ’ ὅλα αὐτά, παρατηρεῖ ὅτι κάποιοι εἶναι τόσο «ἀφελεῖς ὀπαδοί», κι ὅσοι ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς Οἰκουμενιστές, ἀκόμα περιμένουν τὴν Ἕνωση. Ποιὰ Ἕνωση, τῆς Ἀσυδοσίας; Μάλιστα, καταχωρεῖ παλαιὰ φωτογραφία, δίχως ἀναφορὰ στὴ πηγή, ὅπου ὁ «πάπας χρίεται ἀρχιμάγος τοῦ λεγομένου ‘Λευκοῦ Ἀδελφάτου’ τῆς διεθνοῦς μαγείας». Δίπλα σὲ ἄλλη φωτογραφία, δίχως ἀναφορὰ πηγῆς, σημειώνει «ὁ ἀρχιμάγος Δαλάϊ Λάμα πρὸς τὸν ἀρχιμάγον Πάπαν: Εἴμεθα ἕν!». Δηλαδή, ἐὰν ὅλοι αὐτοὶ εἶναι Ἕνα, εὔκολα θὰ δεχθοῦν γιὰ μᾶς δίχως ἐμᾶς, τὸν ψευτο-μεσσία, τῆς Πανθρησκείας.
Μὲ τὸν ἑπόμενο ὑπότιτλο: «ἔσχατη ἔκκλησις» (σελ. 23-24), καλεῖ τοὺς ἁπλοὺς πιστούς, ἀλλὰ καὶ τὸν κόσμο ὅλο, γιὰ ταπείνωση καὶ ἐγρήγορση. Κάνει ἀναφορὰ στὸ γέροντά του, τὸν ὅσιο πατέρα Φιλόθεο Ζερβάκο, ὁ ὁποῖος παρακολουθοῦσε αὐτὰ τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν καὶ ὁ ὁποῖος σὲ ἐπιστολή του, πρὸς τὸ πνευματικό του τέκνο, τὸν π.Ἀρσένιο, ἐπεσήμανε τὴν ἐπικινδυνότητα τῶν ἐσχατολογικῶν καιρῶν. Γι’ αὐτὸ ὅπως σημειώνει, ἔγραψε τὰ μικρὰ βιβλία του αὐτά, προκειμένου νὰ δείξει, ὅτι οἱ καιροί μας εἶναι χαλεποὶ καὶ ἐπικίνδυνοι, κι ὅτι ἡ ἐποχή μας εἶναι κοσμογονικὴ καὶ στὴ φύση καὶ στὴ κτίση. Εἶναι σὰν ἡ ἀνθρωπότητα νὰ θέλει νὰ φτάσει τὴ Σοφία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ θὰ πέσει, θὰ χαθεῖ, σημειώνει, λόγῳ τῆς ἀποστασίας, ὅπως στὴ Βαβέλ. Μεταξὺ τῶν σημείων, παρατηρεῖ, τὴ μεγάλη σύγχυση ποὺ ἐπικρατεῖ μεταξὺ τῶν πιστῶν, τῶν χριστιανῶν, τῶν μοναχῶν, τῶν κληρικῶν, ποὺ ἄλλοι, λέγει, δὲν δίδουν σημασία, ἄλλοι ἔχουν διαφορετικὴ γνώμη, κι ἄλλοι τὰ ἀπορρίπτουν ὅλα, καὶ ὅλα αὐτά, τὰ ἑρμηνεύει ὡς σημεῖο τῆς σύγχυσης τῶν ἡμερῶν ἐκείνων. Ἀλλά, μᾶς ἐφιστᾶ τὴν προσοχή, ὅτι ὅταν θὰ πλησιάζουν νὰ ἔλθουν οἱ ἡμέρες ἐκεῖνες «ἔτσι θὰ πρέπει νὰ συμβῆ». [22] Ἀλλά, νὰ χαίρονται οἱ πιστοί, ἐπειδὴ θὰ πλησιάζει ὁ καιρός, ὅπου θὰ ἔλθει, ὁ δίκαιος Κριτής, γιὰ νὰ ἀποδώσει τὴ δικαιοσύνη τῶν αἰώνων. Στὶς ἡμέρες τοῦ θηρίου, κάποιοι πιστοὶ θὰ κληθοῦν νὰ ὁμολογήσουν καὶ νὰ μαρτυρήσουν, μᾶς προτρέπει νὰ μὴ φοβόμαστε, μᾶς λέγει, γιὰ τὸ πῶς ὁ Κύριος, θὰ καταφέρει νὰ σκεπάσει τοὺς δικούς Του τὸ λεῖμμα, ποὺ δὲν θὰ ἀνήκουν στὸν κόσμο.
Στὴν συνέχεια τοῦ ἴδιου πονήματός του, μᾶς παραθέτει ἕνα «παράρτημα», μὲ ἄρθρο τοῦ μακαριστοῦ βουλευτῆ Νικόλαου Ψαρουδάκη, μὲ σχόλια, στὸ βιβλίο (σελ. 26-36). Μνημονεύει τὴ πηγή, ὅτι δημοσιεύθηκε τὸ ἄρθρο, στὴν ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος» στὶς 27 Ἰουνίου 1997. Τὰ παρακάτω, τὰ χαρακτηρίζει «ἀποκαλυπτικὰ φαινόμενα καὶ μηνύματα τῶν ἐσχάτων καιρῶν!». Τὸ ἄρθρο φέρει ὡς τίτλο: «Ἡ ὁμοφυλοφιλία ὀργανώνεται, γιὰ νὰ ἁπλωθεῖ σ’ ὅλη τὴ γῆ!». Μᾶς λέγει ὅτι στὴν Ἀμερικὴ ἱδρύθηκε ἀδελφᾶτο ὁμοφυλοφίλων ὀρθοδόξων, οὐνιτῶν, κ.ἄ., ὅπου γίνεται παραλληλισμὸς μὲ τὴν Πεντάπολη τῶν Σοδόμων καὶ Γομόρρων, ὡς τύπο τῶν ἐν ἀποστασίᾳ πέντε Ἠπείρων τῆς γῆς. Ἡ εἴδηση αὐτή, ὅπως μᾶς μνημονεύει, ἔρχεται ἀπ’ τὸ Ἴντερνετ καὶ τὴν χαρακτηρίζει ἀπίστευτη, ἐὰν πράγματι εἶναι ἀληθινή. Πρβλ. vector.casti.com, ftp.netcom.com. Μὲ ἡμερομηνία Σαββάτου 22 Ἰουλίου 1995. Ὅπως μᾶς σημειώνει, πρόκειται γιὰ ἐγκεκριμένο σωματεῖο ὁμοφυλοφίλων καὶ λεσβιῶν χριστιανῶν τῆς Ἀνατολικῆς καὶ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ λέξη “axios” ποὺ χρησιμοποιοῦν, ἔχει παρθεῖ γιὰ ἐντυπώσεις, ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ λεξικὸ καὶ λειτουργικὸ καὶ σημαίνει ἕνα «ἀληθῶς σεβαστὸ καὶ ἄξιο πρόσωπο». Συμπεριλαμβάνει ἀνθρώπους ἑλληνικῆς, σλαβικῆς, ἀλβανικῆς, σημιτικῆς ἢ ἀρμένικης καταγωγῆς, ποὺ εἶναι μέλη αὐτῆς τῆς ὀργάνωσης καὶ κάποιοι ἀπ’ αὐτοὺς εἶναι κληρικοὶ ἀνώτεροι ἢ κατώτεροι. Τὸ σωματεῖο ἱδρύθηκε τὸ 1980 στὸ Λὸς Ἄντζελες τῆς Καλιφόρνιας καὶ παραρτήματά του ἱδρύθηκαν στὴ Νέα Ὑόρκη καὶ ἀλλοῦ, ὅπως στὸ Κολοράντο, Ὀχάϊο, Πενσυλβάνια, Σικάγο, Βοστώνη, Σὰν Φραντσίσκο καὶ Ντητρόϊτ. Ἐκτὸς Ἀμερικῆς ἔχουν στὸν Καναδὰ καὶ στὴν Αὐστραλία παραρτήματα, καθὼς καὶ στὴν Εὐρώπη, ὅπως ἀπὸ τότε, μᾶς ἀποκαλύπτει, φανταστεῖτε σήμερα τί γίνεται!
Σημειώνει ὅτι μέχρι τότε οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες εἶχαν μία ἐσωτερικὴ ὑποστήριξη ἀπ’ τὶς ὁμάδες ὑποστήριξης καὶ γι’ αὐτὸ πολλὲς φορὲς τὰ διάφορα σκάνδαλα ποὺ συνέβαιναν, δὲν ἔβγαιναν πρὸς τὰ ἔξω, πρὸς τὸ πολὺ κόσμο, μέχρι ποὺ τὸν Μάρτιο τοῦ 2010, ὅταν βγῆκαν στὴ τηλεόραση, τὰ σκάνδαλα, γιὰ σεξουαλικὲς παρενοχλήσεις ἢ κακοποιήσεις, ἀπὸ ρωμαιοκαθολικοὺς κληρικούς, ποὺ ἔφτασαν στὴ δημοσιότητα, μέχρι τὴ πόρτα τοῦ Πάπα. Ἀνάλογες ὁμάδες ὑποστήριξης δὲν ὑπῆρχαν στοὺς ἀνατολικοὺς χριστιανούς, ὅπου ἱδρύθηκε ἡ ὀργάνωση “axios”, ὅπου κάθε ἕνας ποὺ θὰ προέρχεται ἀπὸ τὴν παράδοση τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας θὰ μπορεῖ νὰ συμμετέχει. Οἱ ἴδιοι γράφουν: «μαζὶ μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε καὶ νὰ στηρίξουμε κάποιον σὲ κοινὴ κατάσταση μὲ ἐμᾶς. Εἴμαστε μία θρησκευτικὴ καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα σεξουαλικὴ μειονότητα μέσα στὶς ΗΠΑ» [23]. Ἄραγε, δὲν εἶναι ἐφαρμογὴ τοῦ ἀλλοιῶσαι καιροὺς καὶ νόμον τοῦ Θεοῦ;
Σημειώσεις:
[19] Ἡσαΐα 1, 14. Ἡσαΐα 29, 13. Μᾶρκ. 7, 6-7. Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 16. [20] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 19. [21] Ἀποκ. 14, 12. [22] Ματθ. 24, 6. Ἀποκ. 22, 20. Πρβλ. Παναγόπουλου Ἀλέξιου, Ἐσχατολογικὲς Διαστάσεις τῆς Παιδαγωγίας κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο. Διατριβὴ Διδακτορική, ὑπὸ τὴν ἐποπτεία μητροπολίτου καὶ καθηγητῆ Ράντοβιτς Ἀμφιλοχίου. Κρατικὸ Παν/μιο Ἀν. Σεράγιεβο. Ἔκδ. Θεσσαλονίκη 2009. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, Ἡ Ἀλήθεια τῶν Προφητειῶν, ἔκδ. Διψῶ, 1998. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, 7500 ἔτη ἀπὸ Ἀδὰμ – ὁ μεσασμός. Ἔκδ. Θεσσαλονίκη 2000. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, Τὸ Θρησκεύω τοῦ Ἐλύτη, Ἀθήνα, 1997. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, Εὐρωπαϊκοὶ Θεσμοὶ – Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη Πραγμάτων, Ἀθήνα, 2024. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, Κοσμᾶς Φλαμιάτος καὶ Παπουλάκος, Ἀθήνα 2009. Πρβλ. «Ἠθικὴ – Ἐσχατολογία – Προφητολογία, κατὰ τὸ γέροντα Ἀρσένιο (1918 – +2008)» ὑπὸ τοῦ Παναγόπουλου Ἀλέξιου, Ἀθήνα 2010. [23] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 27.