Γράφει ὁ Καθηγητὴς Δρ. Ἀλέξιος Π. Παναγόπουλος,
Δρ. Νομικῶν & Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν, Δρ. Βιοηθικῆς, Δρ. Θεολογίας, PostDoc-Μεταδιδακτορικῶν, Διπλωματούχου Ὑφηγητοῦ,
Καθηγητοῦ καὶ Ἀκαδημαϊκοῦ Ξένων Ἀκαδημιῶν Ἐπιστημῶν EASA, MCA, CAC, IEAI.
4ον
Ἀλλὰ γιατί ἱδρύθηκε τὸ “axios”; Οἱ ἴδιοι ἀπαντοῦν: «γιὰ νὰ διαδώσει τὴν ἀνθρώπινη σεξουαλικότητα, μέσα στὸν ἀνατολικὸ Χριστιανισμό. Γιὰ νὰ τονίσει ὅτι οἱ Ὁμοφυλόφιλοι καὶ οἱ Λεσβίες, μποροῦν νὰ ζοῦν ζωηρὴ ζωή, προσευχῆς καὶ μαρτυρίας. Γιὰ τὴ κοινή μας πνευματικὴ ἐνδυνάμωση, σταθερότητα καὶ εὐημερία. Γιὰ τὴν ἐπιθυμία μας νὰ γεφυρώσουμε τὸ χάσμα, ἀνάμεσα στὴν κοινωνία τῆς ἐκκλησίας καὶ τῆς κοινωνίας τῶν ὁμοφυλοφίλων, μὲ ἀγάπη, διάλογο, προσευχή, διακονία καὶ παιδεία. Γιὰ τὴν ἀνακούφιση, βοήθεια καὶ ὑποστήριξη τῶν ἀδελφῶν μας καὶ τῶν οἰκογενειῶν των, μὲ τὴν πραγματοποίηση τῶν ἀπολαύσεων καὶ εὐθυνῶν τοῦ θαυμασίου δώρου τοῦ Θεοῦ, τῆς σεξουαλικότητας. Γιὰ τὴν προστασία κατὰ τοῦ στι-γματισμοῦ, τῆς καταπίεσης καὶ τῆς ἀνέχειας. Γιὰ τὴν εὐκαιρία διακονίας ἄλλων, μὲ πράξεις ἐλεημοσύνης καὶ ἀγάπης, ὡς ἄτομα καὶ ὡς ὁμάδα. Γιὰ τὴν μελέτη τῆς πλουσίας μας καταγωγῆς καὶ παράδοσης. Γιὰ τὴν ἀληθινὴ προσέγγιση τοῦ πλησίον καὶ ὁ στόχος τοῦ πνεύματος, τῆς χαρᾶς καὶ διασκέδασης στὴν ἐξέλιξή μας» [24].
Ἀπὸ τὴν παραπάνω ἰδεολογική τους τοποθέτηση, εὔκολα καταλαβαίνουμε τὸ ποιοὶ εἶναι κι ὅτι ἀπέχουν ἀπὸ τὴν Ἁγιοπατερικὴ Παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας. Μεταξὺ τῶν μελῶν αὐτοῦ τοῦ Σωματείου, χρησιμοποιεῖται ἡ ἀγγλική, ὡς γλώσσα προσευχῆς, στὶς συναντήσεις τους, οἱ συναθροίσεις τους, ἀρχίζουν μὲ ἑσπερινὸ καὶ τυπικά, ἔχουν κάποιον ὁμιλητή, γίνονται συζητήσεις καὶ παρουσιάσεις. Μέλη τους συμμετέχουν στὸ «Φεστιβὰλ Ὑπερηφάνειας» καὶ στὸ «Πνευματικὸ Οὐράνιο Τόξο» καὶ σὲ ἄλλες ὅμοιες ἐκδηλώσεις, ποὺ εὔκολα μποροῦν νὰ γίνουν ὄργανα τοῦ ἐρχόμενου ψευτο-μεσσία.
Στὴ διάθεσή τους ἔχουν, ὅπως ἀναφέρουν: «βιβλιογραφία, θεολογικὰ βιβλία, βιογραφίες ὁμοφυλοφίλων ἁγίων, βιβλικὲς παρερμηνεῖες, τὸ τυπικὸ τῆς ἀδελφότητος, εἰκόνες τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς Θεοτόκου καὶ διαφόρων ἁγίων» [25]. Συνιστοῦν, γράφουν, στὰ μέλη τους, νὰ δείχνουν κατανόηση στοὺς ἱερεῖς ἢ νὰ τοὺς προειδοποιοῦν ἀπὸ ἐχθρικοὺς ἱερεῖς. Ἀπ’ τὴ σελίδα 30 ἕως 33, καταχωρεῖ διευθύνσεις τῶν παραρτημάτων αὐτοῦ τοῦ Σωματείου, τὸ ὁποῖο καλεῖ νὰ γίνουν μέλη του, ὅσοι περισσότεροι μποροῦν, μάλιστα τοὺς πληροφοροῦν νὰ σημειώνουν «ναί! Θέλω νὰ γίνω μέλος στὸ ἄξιος. Ἡ πληροφορία θὰ μείνει μυστική: ἐσωκλείω 18 δολλάρια» [26], αὐτὴ τὴν ἐνημέρωση εἶχε ὁ π.Ἀρσένιος, πρὶν ἀπ’ τὸ 2000, ὁ ὁποῖος παρακολουθοῦσε τὰ σύγχρονα δρώμενα ἀνελλιπῶς. Μάλιστα στὴ σελίδα 33 καταχωρεῖ τὴ φωτογραφία, ἀπ’ τὸ γάμο, δύο ὁμοφυλοφίλων, σὲ ἐκκλησία, ὅπου ἔγινε στὸ Τορόντο τοῦ Καναδᾶ, κατόπιν, ὅπου ἀκολούθησε καὶ δεύτερος γάμος, λεσβιῶν γυναικῶν. Ὁ αἰδεσιμώτατος Μπρὲντ Χόουκς, ἔδωσε τὶς πρῶτες ἄδειες γάμου ὁμοφυλοφίλων, ἀλλὰ οἱ πολιτειακὲς ἀρχὲς τοῦ Ὀντάριο, σημείωνε γιὰ τότε, δὲν ξέρουμε ἐὰν τοὺς ἀναγνώρισαν.
Ὁ π.Ἀρσένιος διατυπώνει τὶς «παρατηρήσεις καὶ σχόλια» στὶς παραπάνω (σελ. 34-36), διατυπώνοντας τὶς ἐσχατολογικὲς σκέψεις του «Ποῦ πᾶμε; Ποιοί, ποῦ μᾶς πᾶνε; Γιατί βέβαια, ὅλα αὐτὰ ποὺ βλέπομε νὰ γίνονται, δὲν εἶναι τυχαῖα καὶ ἄδολα» [27]. Θεωρεῖ περίεργη τὴν ἔγκριση τοῦ ἀδελφάτου μὲ τὴν ἐπωνυμία «Ἄξιος», ἀπ’ τὴ Πολιτεία τῆς Νέας Ὑόρκης. Ἐπίσης παρατηρεῖ ὅτι τὸ ὄνομα «Ἄξιος» εἶναι λέξη ἑλληνικὴ καὶ σημαίνει «τὸ ἀντίθετο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ταιριάζει στοὺς ὁμοφυλοφίλους, ποὺ τοὺς ταιριάζει ἡ λέξη ΑΝΑΞΙΟΣ, τὸ μεταβάλλουν σὲ Ἄξιος, γιὰ ἐξαπάτηση τῆς Πολιτείας, καὶ τῆς Κοινωνίας! Μέλη τοῦ Ἄξιος εἶναι ὁμοφυλόφιλοι καὶ λεσβίες Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ Οὐνίτες. Ἔχουν ὁμάδες ὑποστήριξης Παπικῶν καὶ Προτεσταντῶν ὁμοφυλοφίλων, ὁμάδες ποὺ δὲν ὑπῆρχαν γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ ποὺ τώρα μὲ τὸ Ἄξιος, τὶς ἀποκτοῦν! Γίνεται λόγος, γιὰ μία σεξουαλικὴ καὶ θρησκευτικὴ μειονότητα, ποὺ διεκδικεῖ δικαιώματα στὴν κοινωνία, μετατρέποντας καιροὺς καὶ νόμους τοῦ Θεοῦ! Σκοπὸς τοῦ Ἄξιος εἶναι νὰ διαδώσει καὶ νομιμοποιήσει τὴν ὁμοφυλοφιλία στὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανισμό, νὰ ἐξαλείψει τὴν πλάνη τοῦ ἀσυμβίβαστου Ὁμοφυλοφιλίας καὶ Χριστιανισμοῦ, νὰ βοηθήσει οἰκονομικὰ τὶς ὁμοφυλοφιλικὲς οἰκογένειες, νὰ τὶς προστατεύσει ἀπ’ τὸ στιγματισμὸ καὶ τὴ πτώχεια καὶ νὰ διατυπώσει τὴ πλούσια φιλοσοφία τῆς ὁμοφυλοφιλίας!» [28], δηλαδὴ νὰ ἐπιβάλει τὸ σοδομιτισμὸ μὲ νόμο τῶν κρατῶν καὶ τῆς κοινωνίας.
Παρατηρεῖ καὶ σχολιάζει τὶς διατυπώσεις τοῦ «Ἄξιος», στὴν παρατήρηση μὲ τὸν ἀριθμὸ (6.) «ἔχομε, ὅπως φαίνεται καθαρά, μία ὀργανωμένη ἀντεπίθεση τῆς σεξουαλικῆς διαφθορᾶς, μιᾶς σοδομιτοποίησης τῆς ἀνθρωπότητας, μιᾶς πλήρους σεξουαλικῆς ἐξαχρείωσης τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ἐκεῖνο τῶν Σοδόμων καὶ τῶν Γομόρρων τῆς Πενταπόλεως, ποὺ προκάλεσε τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ καὶ βρίσκεται θαμμένη στὴν πίσσα, τὸ θειάφι καὶ τὸ ἁλάτι, στὰ βάθη τῆς Νεκρᾶς Θαλάσσης!» [29], αὐτὴ ἡ διεκδίκηση τῆς ἀνωμαλίας, ὡς ἀποστασία, ποὺ θέλει νὰ παρερμηνεύσει τὴν Ἁγία Γραφή. Διαβάζοντας τὶς ἐξαγγελίες τοῦ σωματείου αὐτοῦ παρατηρεῖ καὶ διερωτᾶται, ἐὰν ὁ ἀναγνώστης τους, αἰσθάνεται «αἴσθημα κακοσμίας, ὅπως σὲ ἐκπωμάτιση βόθρου;! Δηλ. μία πλήρη ἠθικὴ ἀναισθησία, στὴν ὁποία περιέπεσαν, ‘εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν αὐτοῖς’ (Ρωμ. 1. 24) οἱ ὁμοφυλόφιλοι;» καὶ συνεχίζει τὴ παρατήρησή του, μὲ τὴν ἐρώτηση: «εἶναι τόσο δύσκολο νὰ καταλάβουν τὴν ἑωσφορικὴ παγίδευσή τους, στὴν σεξουαλικὴ ἀνταρσία, κατὰ τῆς ἠθικῆς τάξης, ποὺ θεσμοθέτησεν ὁ Δημιουργός;» [30]. Τὶς δυνάμεις τῆς ἀποστασίας ποὺ προωθοῦν αὐτὸ τὸ σωματεῖο, τὶς σχολιάζει ἐσχατολογικὰ καὶ βιοηθικά, ἐνῶ τὶς προσδιορίζει ἠθικὰ ὡς ἑξῆς: «μέσα καὶ πίσω ἀπὸ τὸ «Ἄξιος» εἶναι ἕνας ὁλοζώντανος Διάβολος! Τὸν ἔκοψε, λένε, ὁ πόνος γιὰ τοὺς πτωχοὺς καὶ καταπιεσμένους κιναίδους, καὶ θέλει νὰ τοὺς βοηθήσει, πιὸ πολὺ μυαλό, εἶχε τὸ κοτέτσι, ποὺ εἶπε στὴν μεταμφιεσμένη σὲ γιατρὸ ἀλεπού: ἂν θὲς ψευτογιατρέ, καλὰ νὰ γίνουμε, μὴ ξανάρθεις» [31]. Πίσω ἀπ’ ὅλα αὐτὰ διαβλέπει ἀποκαλυπτικὰ ἑρμηνευτικὰ «ὁλόκληρη σειρὰ τῶν Σκοτεινῶν Δυνάμεων».
Ἀναγνωρίζει τὴ μεγάλη εὐθύνη στὸ Χριστιανισμό, γενικότερα τὸ πῶς ἐπέτρεψε καὶ «ἄφησε» τὸν κόσμο νὰ «ἐκτραπεῖ»! Πρῶτο φταίχτη, ὀνομάζει τὸν «Παπισμό, ποὺ προκάλεσε τὸ μεγάλο σχίσμα τῆς Μίας, Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας», δεύτερο ὑπαίτιο, ὀνομάζει τὸν «Προτεσταντισμό, ποὺ ἀφοῦ δικαιολογημένα, ὄντως ἔφυγε, ἀπὸ τὸν Παπισμό, δὲν ἐπανῆλθε στὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ πῆρε τὴν κατιοῦσα τῶν σχισμάτων, δημιούργησε ἀπειρία Ἐκκλησιῶν», τρίτο φταίχτη, ὀνομάζει τὴν «Ὀρθοδοξία, γιατί δὲν ἔδωσε τὴν πράξη» [32] μέσα στὸ κόσμο. Ἔτσι, ἡ ἀνθρωπότητα δίχως τὴν προστασία τοῦ ἀληθινοῦ καὶ μοναδικοῦ Δημιουργοῦ καὶ Ποιμένα «ἔπεσε καὶ πάλι στὰ χέρια τοῦ Διαβόλου, ποὺ εἶναι καὶ ἀνθρωποκτόνος καὶ ψεύτης», γι’ αὐτό, ὁ ἴδιος, παρατηρεῖ ὅτι τὸ κακὸ «ἔχει πολὺ προχωρήσει», διαχρονικὰ μέσῳ τῶν αἰώνων, γιατί εἶναι μία «καθαρὰ σατανικὴ ἐπιβουλή», κι ὅπως ἐκ φύσεως ὡς ἀσκητὴς μὲ πνεῦμα ἀγωνιστικό, μὲ ἐγρήγορση, μᾶς ἐνθαρρύνει ὅλους τοὺς ἀναγνῶστες, στὸ καλὸ ἀγώνα μὲ τὴν προτροπὴ νὰ ἀντισταθοῦμε στὴν ἠθικὴ κραιπάλη καὶ στὸν ξεπεσμὸ μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν προσοχή. Στὴν συνέχεια παραθέτει κάποια ἐπίκαιρα, ἀπὸ παλαιότερα ἄρθρα του, ὡς συγγραφέας, συγκεκριμένα στὴ σελίδα 37-72, ξεκινώντας πρῶτα, ἀπὸ τὸ δημοσιευμένο ἄρθρο του, στὴ γνωστὴ ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος» τὸ 1986, μὲ θέμα «ὁ ἀντίχριστος καὶ ἡ σφραγίδα τοῦ ΧΞΣ’ (666)».
Μιλώντας γιὰ τὴ «θλίψη», ποὺ θὰ ἐπιτρέψει ὁ Κύριος, νὰ γίνει λίγο πρὶν τὸ φοβερὸ τέλος τοῦ κόσμου, θὰ εἶναι τόσο μεγάλη καὶ τόσο ἰσχυρή, ποὺ ὅμοιά της, δὲν θὰ ἔχει ξαναεμφανιστεῖ στὴν ἱστορία, ἀπὸ κτίσεως κόσμου, γι’ αὐτὸ λέγει, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, ὅτι ἐὰν δὲν θὰ κολοβωθοῦν ἐκεῖνες οἱ ἡμέρες, δὲν θὰ εἶναι δυνατὸν νὰ σωθεῖ καμία ψυχή, ἀλλὰ γιὰ τοὺς ἐκλεκτούς, γι’ αὐτούς, ποὺ θὰ εἶναι πιστοὶ καὶ εἰλικρινεῖς τηρητὲς τοῦ Εὐαγγελίου, οἱ ἡμέρες αὐτὲς θὰ κολοβωθοῦν. Παράλληλα, τὸν καιρὸ ἐκεῖνο τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν, θὰ ἐμφανισθοῦν ἀρκετοὶ «ψευδοπροφῆτες», δηλαδὴ κάποιοι ἄνθρωποι ποὺ ὡς εὐσεβεῖς χριστιανοί, θὰ πλανήσουν πολλοὺς ἀνθρώπους, θὰ τοὺς παρασύρουν στὴ πλάνη καὶ στὸ ψέμα καὶ αὐτοὶ μπορεῖ νὰ εἶναι οἱ πάσης φύσεως, λαϊκοὶ ἢ κληρικοί, ποὺ θὰ ἑρμηνεύουν τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν παρερμηνεύοντας τὴν ἀλήθεια.
Ἂς μὴ ξεχνοῦμε ὅτι, ὅπως μᾶς ἐμφανίζονται μέσα στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, οἱ μεγαλύτεροι αἱρετικοί, δὲν ἦταν λαϊκοί, ἀλλὰ πρόσωπα ἐκ τοῦ ἱερατείου, μάλιστα μὲ πολιτικὲς ὑποστηρίξεις. Ὅλα αὐτὰ θὰ γίνουν καὶ θὰ γεμίσει ἡ γῆ ἀπὸ ἀδικίες, ἀπὸ συκοφαντίες, ἀπὸ δολιότητες, ἀπὸ κακίες, ὥστε «ἕως ἀπομανῶσι οἱ πολλοὶ» [33]. Δηλαδή, ἕως ὅτου, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι θὰ παλαβώσουν ἀπ’ τὴ κακία, κατὰ συνέπεια, μὴ μπορώντας νὰ διακρίνουν, νὰ ἀκούσουν, νὰ ἀντιληφθοῦν, τὸ σωστὸ καὶ τὸ ὀρθό, γιατί τόσο πολύ, ἡ διάβρωση, θὰ ἔχει ἀλλοιώσει τὴ ψυχική τους ὑπόσταση, πρὸς κάθε τι τὸ ὑγιὲς καὶ καλό. Πρόσφατα αὐτὸ τὸ εἴδαμε μὲ τὰ πειραματικὰ σκευάσματα, τὰ ὁποῖα ἡ πλειοψηφία τὰ δέχθηκε ὡς καλό.
Μᾶς μιλᾶ καὶ γιὰ τὴ κατάσταση, ὅπου βρισκόταν ἡ ἀνθρωπότητα, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ π.Ἀρσένιου, σύμφωνα μὲ τὶς διαπιστώσεις πολλῶν, μᾶς γίνεται γνωστή, μὲ τοὺς χαρακτηρισμούς του, ὡς «τρομακτικὴν ὅσο καὶ τραγικήν της μορφή, ἐποχὴ τῶν φοβερῶν ἀντιθέσεων καὶ τοῦ παραλόγου, ἐποχὴ πρωτοφανοῦς ἀποστασίας καὶ προκατακλυσμιαίας, ὅσον καὶ σοδομιτικῆς παραφροσύνης» [34]. Οἱ πρωτοφανεῖς ἐπιστημονικὲς ἀνακαλύψεις, ἡ «περιπόλησις τοῦ οὐρανοῦ» καὶ ἡ κατάκτηση τῶν ἄστρων, δὲν συναποτελεῖ βιοηθικὸ σημεῖο ἀναχαίτισης τοῦ κακοῦ, ὡς παρατηρεῖ. Ἀλλὰ ἀκόμα περισσότερο οἱ ἄνθρωποι ὁδηγοῦνται στὴν ὕβρη, ἔρχεται ὁ «ὄλεθρος», ποὺ θὰ ἐπέλθει, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀποστασίας καὶ τῆς ἐπανάστασης τοῦ ἀνθρώπου, πρὸς κάθε τι τὸ ἀληθινό, εἰλικρινές, ἅγιο, θεῖο, σεβαστό, ἀκόμα καὶ κατὰ τοῦ ἴδιου τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἀντιθέου ἐπιστήμης.
Ὁ κόσμος καὶ οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, ποὺ προϊδεάζονται, μαντεύουν ἢ διαβλέπουν τὰ θλιβερὰ γεγονότα ποὺ ἔρχονται μέσα στὸ κόσμο [35], ζοῦν κάτω ἀπὸ μία ἀβεβαιότητα καὶ ὑπὸ μία ἀγωνία, αὐτὴ τὴν ἀγωνία, ἀπὸ τὰ ἐξελισσόμενα πολιτικὰ καὶ ἐπιστημονικὰ γεγονότα, τὰ ὁποῖα στὴν ἐποχή του παρακολουθοῦσε καὶ ὁ γέροντας, γι’αὐτὸ ὅπως σημειώνει, ἔγραψε, καὶ τὰ σχετικὰ βιβλία του καὶ τὰ ἄρθρα του, σύμφωνα μὲ τὴ Γραφή, τὶς προφητεῖες καὶ τὶς πατερικὲς ἑρμηνεῖες, οἱ ὁποῖες, ὅπως συμπεραίνει ἔχουν μία καταπληκτικὴ ἐφαρμογὴ στὶς ἡμέρες μας. Ὅμως ὁ μακράν τοῦ Θεοῦ κόσμος, ζεῖ στὴν ἄγνοιά του, στὴν ἀδιαφορία του, στὴν ἁμαρτία του, καὶ βαδίζει τὴν εὐρεῖα ὁδό, τῆς ἀπώλειας.
Ἑρμηνεύει τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, ὅτι οἱ Ἑβραῖοι, θὰ ξαναπάρουν στὰ χέρια τους, τὴν ἀρχαία πόλη Ἱερουσαλήμ, ποὺ σύμφωνα μὲ τὴν ἑρμηνεία τοῦ Ἰω. Χρυσοστόμου, θὰ εἶναι ὁ καιρὸς τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν τοῦ τέλους [36]. Παράλληλα, ἑρμηνεύει τὴν ἐσχατολογικὴ προφητεία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, γιὰ τὴν παγκόσμια οἰκονομικὴ πραγματικότητα, τὴ «νέα μέθοδο οἰκονομικῶν συναλλαγῶν» [37] καὶ μᾶς διευκρινίζει, ὅτι «πρόκειται περὶ τοῦ νέου οἰκονομικοῦ συστήματος ἀγορᾶς καὶ πωλήσεως. Κυρίως μὲ τὸν λεγόμενο κωδικὸ ἀριθμό, ποὺ θὰ λαμβάνει κάθε ἄτομο, συγχρόνως μὲ τὸν εἰδικὸ ἀριθμὸ ποὺ θὰ ἐμπεριέχει τὸ 666, ὁ ὁποῖος θὰ τοποθετεῖται «μὲ ἀνεξίτηλα ψηφία, μὲ ἀκτίνες Λέϊζερ, ἐπὶ τοῦ μετώπου ἢ τῆς δεξιᾶς χειρὸς τοῦ ἀνθρώπου». Μᾶς διευκρινίζει ὅτι τὸ σφράγισμα αὐτὸ στὴ δεξιὰ χεῖρα ἢ στὸ μέτωπο, θὰ ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καὶ τὴ φοβερὴ καὶ ἀντίθεο, «ἄρνησιν τοῦ Χριστοῦ», σχετικὰ μᾶς παραπέμπει στὴν ἑρμηνεία τοῦ ἁγίου Ἱππολύτου Ρώμης [38].
Παράλληλα, συσχετίζει τὰ σχετικὰ χωριὰ ἀπ’ τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκάλυψης, μὲ τὰ «ἐξαγγελθέντα μέτρα ἀπὸ τὴν ΕΟΚ, γιὰ τὴν νέαν μέθοδον συναλλαγῶν σὲ παγκόσμιον κλίμακα» [39] μὲ τὴ νέα οἰκονομικὴ μέθοδο συναλλαγῶν. Σχολιάζει τὸ χωρίο, ὅπου ἀναφέρεται στὸ ὑποχρεωτικὸ σφράγισμα, τόσο γιὰ τοὺς πλούσιους, ὅσο καὶ γιὰ τοὺς πτωχούς, γιὰ τοὺς ἐλεύθερους καὶ τοὺς δούλους, ποὺ ἐδῶ ὑπονοεῖ καὶ τοὺς «δημοσίους ὑπαλλήλους» [40], οἱ ὁποῖοι θὰ ὑποχρεωθοῦν (στρατιωτικοί, ἀστυνομικοί, κτλ.), ἔτσι ὥστε σιγὰ σιγὰ ὅλοι νὰ πάρουν ὑποχρεωτικὰ τὸ «Χάραγμα στὸ δεξὶ χέρι ἢ στὸ μέτωπο», καὶ δίχως αὐτὴ τὴν ἀντὶ-χριστη σφραγίδα, νὰ μὴ μποροῦν νὰ ζήσουν, ἀφοῦ δίχως τὴ σφραγίδα αὐτή, δὲν θὰ μποροῦν νὰ ἀγοράσουν, οὔτε νὰ πωλήσουν [41].
Σημειώσεις:
[24] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 28. [25] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 29. Πρβλ. «Ἠθικὴ – Ἐσχατολογία – Προφητολογία, κατὰ τὸ γέροντα Ἀρσένιο (1918 – +2008)» ὑπὸ τοῦ Παναγόπουλου Ἀλέξιου, Ἀθήνα 2010. [26] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 33. [27] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 34. [28] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 34. [29] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 35. [30] Ἔνθα ἀνωτ. [31] Ἔνθα ἀνωτ. [32] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 36. [33] Δανιὴλ 12, 4. Πρβλ. Ματθ. 24, 11 καὶ 21. [34] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 37. [35] Λουκ. 21, 26. [36] Λουκ. 21, 24. Πρβλ. Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 38. [37] Ἀρχιμ. Ἀρσενίου, Παγκόσμιος, 39. [38] Ἒνθ’ ἀνωτ. Πρβλ. ΒΕΠΕΣ, τόμ., 6ος, σελ. 287. [39] Ἒνθ’ ἀνωτ. Πρβλ. «Ἠθικὴ – Ἐσχατολογία – Προφητολογία, κατὰ τὸ γέροντα Ἀρσένιο (1918 – +2008)» ὑπὸ τοῦ Παναγόπουλου Ἀλέξιου, Ἀθήνα 2010. [40] Ἒνθ’ ἀνωτ. Πρβλ. Παναγόπουλου Ἀλέξιου, Ἐσχατολογικὲς Διαστάσεις τῆς Παιδαγωγίας κατὰ τὸν Ἱερὸ Χρυσόστομο. Διατριβὴ Διδακτορική, ὑπὸ τὴν ἐποπτεία μητροπολίτου καὶ καθηγητῆ Ράντοβιτς Ἀμφιλοχίου. Κρατικὸ Παν/μιο Ἀν. Σεράγιεβο. Ἔκδ. Θεσσαλονίκη 2009. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, Ἡ Ἀλήθεια τῶν Προφητειῶν, ἔκδ. Διψῶ, 1998. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, 7500 ἔτη ἀπὸ Ἀδὰμ – ὁ μεσασμός. Ἔκδ. Θεσσαλονίκη 2000. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, Τὸ Θρησκεύω τοῦ Ἐλύτη, Ἀθήνα, 1997. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, Εὐρωπαϊκοὶ Θεσμοὶ – Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη Πραγμάτων, Ἀθήνα, 2024. Πρβλ. τοῦ ἰδίου, Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος καὶ Παπουλάκος, Ἀθήνα 2009. Πρβλ. «Ἠθικὴ – Ἐσχατολογία – Προφητολογία, κατὰ τὸ γέροντα Ἀρσένιο (1918 – +2008)» ὑπὸ τοῦ Παναγόπουλου Ἀλέξιου, Ἀθήνα 2010. [41] Ἀποκ. 13, 16.
Ὁ ἀνάποδος κόσμος τῆς ἀποστασίας, φέρνει τόν «ἀπολλύων» καί τό διεθνές χάος! – 1ον – 2ον – 3ον