Ὅταν ὁ εὐεργετημένος συκοφαντῆ

Share:

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ κατηγορίες καὶ οἱ συκοφαντίες προκαλοῦν θυμὸ καὶ στενοχώρια. Ἰδιαίτερα ὅταν προέρχονται ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν εὐεργετηθεῖ, ἀλλὰ γρήγορα ἔχουν λησμονήσει τὴν καλωσύνη τῶν ἄλλων. Εἶναι ἀχάριστοι καὶ στερημένοι ἀπὸ κάθε πνευματικὴ εὐαισθησία. Ἕνας λογικὸς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ ἐξηγήσει τὴ συμπεριφορά τους. Κάθε προσπάθεια νὰ συναισθανθεῖ ὁ ἀχάριστος τὴ μεγάλη του ἁμαρτία εἶναι μάταιη. Ἡ καρδιὰ του εἶναι τοῖχος ἀδιαπέραστος. Δὲν νοιάζεται γιὰ τίποτα. Ὅσο νὰ τοῦ μιλήσει κάποιος καὶ νὰ τοῦ ὑπενθυμίσει τὶς εὐεργεσίες ποὺ ἔχει δεχτεῖ, γιὰ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν εὐγνωμοσύνη καὶ εὐχαριστία, αὐτὸς εἶναι ἀδιάφορος καὶ παραμένει σκληρὸς καὶ ἐπίμονος ἐπαίτης. Θέλει νὰ τοῦ δίνουν, χωρὶς ὁ ἴδιος νὰ ἀναγνωρίζει τὶς εὐεργεσίες καὶ νὰ εὐχαριστεῖ. Καὶ ὅταν οἱ εὐεργέτες γνωρίσουν τὸ χαρακτήρα του καὶ ἀπομακρυνθοῦν ἀπ’ αὐτὸν ἀρχίζει τὶς συκοφαντίες!

Ὁ Θεὸς εὐεργετεῖ ὅλους τούς ἀνθρώπους, χωρὶς διακρίσεις. Ἐκεῖνοι ὅμως εἶναι ἀγνώμονες ἀπέναντί του. Ξεχνοῦν ὅτι εἶναι ἄξιοι τιμωρίας γιὰ τὴν στάση τους αὐτή. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει ὅτι «ὅσο περισσότερο εὐεργετεῖται κανείς ἀπὸ τὸ Θεό, τόσο μεγαλύτερης τιμωρίας γίνεται ὑπεύθυνος, ὅταν δείχνει ἀγνωμοσύνη, ἀφοῦ οὔτε μὲ τὴν τιμὴ ποὺ τοῦ γίνεται, δὲν γίνεται καλύτερος». Τὴν ἴδια τιμωρία θὰ ἔχουν καὶ οἱ εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τὸν ἀληθινὸ Θεό, παρόλο ποὺ ἡ δημιουργία τὸν ἀποκαλύπτει μὲ πολλοὺς τρόπους. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφερόμενος σ’ αὐτοὺς τονίζει: «Δὲν ἔχουν καμιὰ δικαιολογία. Γιατί, ἐνῷ γνώρισαν τὸ Θεὸ μέσα ἀπὸ τὴ δημιουργία, οὔτε τὸν δόξασαν οὔτε τὸν εὐχαρίστησαν ὡς Θεό. Ἀντίθετα, ἡ σκέψη τους ἀκολούθησε λαθεμένο δρόμο, καὶ ἡ ἀσύνετη καρδιὰ τους βυθίστηκε στὸ σκοτάδι τῆς πλάνης. Ἔτσι, ἐνῷ θριαμβολογοῦσαν γιὰ τὴ σοφία τους, κατάντησαν ἀνόητοι, ὥς τὸ σημεῖο ἀντὶ γιὰ τὸ δημιουργὸ ἀθάνατο Θεό, νὰ προσκυνοῦν εἴδωλα ποὺ παρασταίνουν θνητοὺς ἀνθρώπους, πουλιά, τετράποδα ζῷα καὶ ἑρπετά».

Ὁ Χριστὸς στὴν παραβολὴ τοῦ κακοῦ δούλου καταδικάζει τὴν ἀχαριστία τοῦ δούλου, ὁ ὁποῖος ἐνῷ ἀπαλλάχτηκε ἀπὸ τὸ μεγάλο χρέος τῶν δέκα χιλιάδων ταλάντων, ποὺ ὄφειλε στὸ βασιλιά, στὸ σύνδουλό του, ποὺ τοῦ χρεωστοῦσε ἑκατὸ δηνάρια, ἦταν σκληρὸς καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχε νὰ τοῦ δώσει τὸ μικρὸ ποσὸ, τὸν ἔβαλε στὴ φυλακή. Ὅταν ὁ κύριός του πληροφορήθηκε τὴν ἀχαριστία τοῦ δούλου, ὀργίστηκε καὶ «τὸν παρέδωσε στοὺς βασανιστές, ὥσπου νὰ ξεπληρώσει ὅσα τοῦ χρωστοῦσε».

Ἀλλὰ καὶ στὴν περίπτωση τῶν δέκα λεπρῶν ὁ Χριστὸς ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὴν ἀχαριστία τῶν ἐννέα λεπρῶν, ποὺ ἐνῷ θεραπεύτηκαν, δὲν αἰσθάνθηκαν τὴν ἀνάγκη νὰ τὸν εὐχαριστήσουν. Ἐνῷ ἐπαινεῖ τὸν ἕνα, τὸ Σαμαρείτη, ποὺ «γύρισε δοξάζοντας μὲ δυνατὴ φωνὴ τὸ Θεό, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπο στὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸν εὐχαρίστησε». Τὸν διαβεβαίωσε μάλιστα ὅτι ἡ πίστη του τὸν ἔσωσε.

Ὁ ἄνθρωπος τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης θλίβεται ἀπὸ τὴν ἀχαριστία τῶν ἀδελφῶν του, χωρὶς νὰ τὴ σχολιάζει δημοσίως. Προσπαθεῖ νὰ διατηρεῖ τὴν εὐγένειά του καὶ νὰ σιωπᾶ. Προσεκτικὸς ἐπίσης εἶναι καὶ ἀπέναντι στὴν εὐγνωμοσύνη τῶν εὐεργετηθέντων. Δέχεται ταπεινὰ τὰ συναισθήματά τους καὶ τοὺς εὔχεται τὰ δεόντα. Ἀποφεύγει νὰ τοὺς «ἀξιοποιεῖ» σὲ διάφορες διαστηριότητές του. Δὲν θέλει καμιὰ ἀνταπόδοση καὶ προσπαθεῖ νὰ λησμονεῖ τὶς καλωσύνες ποὺ κάνει. Τὶς ἀφήνει στὸ Θεό. Αὐτὸς συνεχίζει ἀθόρυβα τὸ μικρό του ἔργο καὶ ἀποφεύγει καὶ τὴν παραμικρὴ προβολή. Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.

Previous Article

Κρυφό Σχολείο τεράστια η προσφορά του στην διατήρηση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας

Next Article

Είναι αντισυνταγματικός ο υποχρεωτικός εμβολιασμός!

Διαβάστε ακόμα