100 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΜΗΣΙΝ ΤΟΥ – 5oν

Share:

Σταχυολογήματα ἀπὸ τὴν ζωὴν τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου

Τοῦ κ. Παναγιώτου Ἀθανασίου

5ον

Τὸ Νοσοκομεῖον

εἰς τὴν Αἴγιναν

Ὁ π. Ἱερόθεος Ἀνδρουτσόπουλος ἀφηγεῖται ἕνα θαυμάσιο γεγονός, ποὺ τοῦ διηγήθηκε ἕνας ταξιτζής:

«Σὲ ἕνα φίλο, ἀδελφικό, τοῦ διέγνωσαν καρκίνο. Φοβήθηκε. Ταράχτηκε ὅλη ἡ οἰκογένειά του. Τὸν ἔπιασε τρόμος. Ἐξετάσεις, ἀποτελέσματα, ἐπισκέψεις σὲ γιατρούς, μαγνητικές, ἀξονικὲς στὸ κεφάλι. Τελευταία ἐλπίδα, τοῦ εἶπαν, στὸ ἐξωτερικό, ἕνα διαγνωστικὸ κέντρο στὴν Γαλλία, γιὰ εἰδικὲς ἐξετάσεις.

Γαλλία, ἡμέρα Σάββατο, ἕνα ὄμορφο πρωινό, στὴν ἀναμονὴ ἢ στὴν προσμονὴ τῶν ἀποτελεσμάτων, ἐκεῖ σὲ μία στάση, στριμωγμένος μὲ πολὺ κόσμο. Ψάχνοντας ταξί. Ἔπειτα ἀπὸ ἀρκετὴ ὥρα ἀναμονῆς ἕνα ταξὶ σταματᾶ ἐμπρός του καὶ τοῦ ἀνοίγει τὴν πόρτα.

«Πηγαίνετέ με στὸ τάδε ξενοδοχεῖο», εἶπε στὰ γαλλικά, μὰ κατάλαβε ὅτι ὁ ταξιτζὴς ἦταν Ἕλληνας.

«Τί κάνεις στὴν Γαλλία», τὸν ρώτησε.

«Ἦρθα γιὰ κάτι ἐξετάσεις».

«Καλὰ δὲν ὑπάρχουν νοσοκομεῖα στὴν Ἑλλάδα»;

Ἔ, γιὰ καλύτερα, ἀπάντησε.

«Ξέρω ἕνα καλὸ νοσοκομεῖο ἐκεῖ στὴν Αἴγινα, πήγαινε ἐκεῖ».

Ἡ κούρσα τελείωσε, ἡ ἀπροσδόκητη ἐπαφὴ μὲ τὸν ταξιτζή, χάθηκε.

Στὴν Ἑλλάδα, λίγες ἡμέρες μετά, (μοῦ συνέχισε τὴν διήγηση ὁ ταξιτζής, ποὺ μὲ ἔφερνε στὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγ. Νεκταρίου), ὁ φίλος ρώτησε ποιὸ νοσοκομεῖο ὑπάρχει στὴν Αἴγινα, γιὰ νὰ πάη. Τοῦ ἀπάντησα πὼς ἡ Αἴγινα φημίζεται μόνο γιὰ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο. Δὲν ἔχει νοσοκομεῖο γιὰ ἀσθενεῖς μὲ καρκίνο. Πῆγε, τελικά, στὸ Μοναστήρι τοῦ Ἁγίου, καὶ μπαίνοντας μέσα εἶδε τὴν ἁγιογραφία μὲ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο. Λιποθύμησε. Τὸν ἤξερε αὐτὸ τὸν Ἅγιο. Ἦταν ὁ ταξιτζὴς τῆς Γαλλίας!!!».

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος

κατὰ τῶν Αἱρέσεων

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος πάντοτε τόνιζε τὸν κίνδυνο τῶν αἱρέσεων. Συνέγραψε δίτομη μελέτη γιὰ τὰ αἴτια τοῦ σχίσματος Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, τὸ ὁποῖο σήμερα δὲν εἶναι πλέον ἁπλὸ σχίσμα, ἀλλὰ πῆρε «προαγωγὴ» σὲ αἵρεση ἀπὸ τοὺς παπικούς, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀποτελοῦν κἄν Ἐκκλησία.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος στὸ βιβλίο του «Μελέτη ἱστορικὴ περὶ τῶν αἰτιῶν τοῦ Σχίσματος», Τόμος Β΄ (Ἐκδόσεις Νεκτ. Παναγόπουλος) ἐπισημαίνει:

«Γιὰ νὰ συγγράψω τὴν μελέτη μου αὐτὴ περὶ τοῦ σχίσματος τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, μὲ παρακίνησε πρῶτα ἡ ἔκδοση τῶν παπικῶν ἐγκυκλίων, διὰ τῶν ὁποίων οἱ μακαριότατοι καὶ ἁγιότατοι Πάπες τῆς παλαιᾶς Ρώμης προσκαλοῦν κάθε φορά τὴν Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία, ὥστε νὰ ἀναγνωρίσει τὸ πρωτεῖο τοῦ μόνου διαδόχου τοῦ ἀποστόλου Πέτρου καὶ νὰ ἑνωθεῖ μὲ αὐτήν, πῶς; Μὲ τὴν τέλεια ὑποταγή, κατὰ τὴν ἔννοια ποὺ ἀποδίδουν τὰ πρωτεῖα στὸν ἀπόστολο Πέτρο, τὰ ὁποῖα καὶ κατὰ φύση καὶ κατ’ οὐσία περιέχουν τὴν θεία δικαιοσύνη. Δεύτερος λόγος εἶναι ἡ καταπάτηση τῶν ὀρθῶν θέσεων τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ἡ παραχάραξη τῆς ἀλήθειας καὶ οἱ ποικίλες προσβολές, οἱ ὁποῖες ἐκτοξεύονταν ἐναντίον της κάθε φορά ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς Παπικούς.

Δι’ αὐτοῦ τοῦ συγγράμματός μου κινοῦμαι ἀπὸ τὸν πόθο νὰ ἐξερευνήσω τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια καὶ νὰ τὴν ὑπερασπιστῶ. Γιὰ τὴν ἀναζήτησή της δέ, ἀνέτρεξα στὶς ἱστορικὲς πηγὲς καὶ τὶς ἐξερεύνησα μὲ κάθε προσοχὴ καὶ σοβαρὴ μελέτη, ἔτσι ὥστε ἀφοῦ φωτιστοῦμε ἀπὸ τὸ φῶς τῆς ἱστορίας, νὰ προχωρήσουμε στὴν ἔρευνα τῶν αἰτίων τοῦ σχίσματος, νὰ ἐξετάσουμε τὰ ἔνθεν καὶ ἔνθεν δίκαια τῶν διαιρεμένων Ἐκκλησιῶν καὶ νὰ ἀποφανθοῦμε, ἂν εἶναι δυνατὴ ἢ ἀδύνατη ἡ ἕνωση αὐτῶν.

Οἱ ὑπέρμαχοι τοῦ πρωτείου τῶν Παπῶν ποὺ διαπραγματεύονται τὸ θέμα αὐτό, τὸ διαπραγματεύονται μὲ τρόπο δικανικὸ καὶ ἐπιρρίπτουν τὰ αἴτια τοῦ σχίσματος στὴν Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία καὶ ἐκφράζουν ἐμπαθῶς πολλὲς βλασφημίες κατὰ τῆς ἱεραρχίας της, ἐπειδὴ τάχα εἶναι αὐτοὶ οἱ μόνοι αἴτιοι τοῦ σχίσματος. Οἱ συγγραφεῖς αὐτοὶ ἐπιρρίπτουν λίθο ἀναθέματος κατὰ τῶν κορυφαίων ἀνδρῶν τῆς Ἁγίας μας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τῶν ἁγιοτάτων ἀνδρῶν της, ὡς τῶν μόνων αἰτίων τοῦ σχίσματος, τὸ ὁποῖο διαχωρίζει τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐπιπλέον, ὡς τῶν μόνων αἰτίων ποὺ συνεχίζεται ἡ διαιώνιση αὐτοῦ, ἐπειδὴ ἐμμένουν σ’ αὐτὸ καὶ τὸ διαιωνίζουν ἐξαιτίας τῆς φιλοδοξίας καὶ φιλαρχίας τους, δίχως νὰ σέβονται (οἱ ἅγιοί μας) τὸ δίκαιο καὶ τὴν ἀλήθεια, ἡ ὁποία ἐκφέρεται ἀπὸ τὰ χείλη τῶν παπικῶν.

Ἡ ἀγανάκτησή τους στηρίζεται στὸ δεδομένο γι’ αὐτούς, ὅτι ὁ Πάπας εἶναι διάδοχος τοῦ κορυφαίου τῶν ἀποστόλων Πέτρου καὶ ὁ μόνος ἀντιπρόσωπος τοῦ Χριστοῦ πάνω στὴ γῆ. Ὅτι ὁ Πάπας εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὁ μόνος τοποτηρητὴς αὐτοῦ, αὐτὸς ποὺ κρατεῖ τὰ κλειδιὰ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ὁ μόνος συνδετικὸς κρίκος τῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ Χριστοῦ, εἶναι αὐτὸς ποὺ τὶς ἑνώνει μὲ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἐκκλησία τῆς Ρώμης.

Οἱ ὑπερφίαλες αὐτὲς ἐκφράσεις καὶ ἡ ἄδικη μομφὴ κατὰ τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας καὶ ὅλης τῆς ἱεραρχίας της, οἱ ὁποῖες θεμελιώνονται ἐπάνω στὴν διαστροφὴ τοῦ δικαίου καὶ τῆς ἀλήθειας καὶ οἱ ὁποῖες θλίβουν κάθε εὐσεβῆ καὶ ὀρθόδοξη καρδιά, ἑδράζονται ἐπὶ τοῦ πρωτείου τοῦ πάπα καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀρχὴ ἀπορρέουν.

Τὸ πρωτεῖο τοῦ πάπα, τὸ ὁποῖο κατὰ τοὺς παπικοὺς εἶναι θεῖο δίκαιο καὶ ἑπομένως θεῖο κατὰ τὴν φύση καὶ κατὰ τὴν οὐσία του, ἀναδεικνύει τὸν πάπα μέσα στὴν Ἐκκλησία πρόσωπο θεοειδές, ὅμοιο μὲ τὸν Θεό, ὑπέρτατο ἱεράρχη καὶ κέντρο θεοκρατικοῦ πολιτεύματος, τὸ ὁποῖο συντάχθηκε στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος μιλάει διὰ τοῦ στόματος τῶν παπῶν στὴν Ἐκκλησία του, τὴν ὁποία παρέδωσε μόνο σ` αὐτοὺς νὰ τὴν διοικήσουν στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, σύμφωνα μὲ αὐτὴν τὴν θεωρία, ἀφοῦ ἀνελήφθη στοὺς οὐρανούς, ἄφησε τὴν Ἐκκλησία του στὸν ἀπόστολο Πέτρο καὶ μέσῳ αὐτοῦ στοὺς διαδόχους του, στοὺς ὁποίους ἀφοῦ ἔδωσε τὴν ἐξουσία νὰ συγχωροῦν ἢ νὰ καταδικάζουν, τοὺς κατέστησε ἀπόλυτους ἄρχοντές της, πρὸς διαιώνιση τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ της ἔργου καὶ τῆς σωτηρίας τῆς ἀνθρωπότητας.

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτονας, ἀφοῦ θεμελίωσε τὴν Ἐκκλησία του καὶ τὴν ἀνέθεσε στὸν ἀπόστολο Πέτρο καὶ τὸν κατέστησε, διὰ τοῦ θείου δικαιώματός του πρῶτο ἀρχηγὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡγεμόνα καὶ διὰ τοῦ Πέτρου στὴν συνέχεια τοὺς διαδόχους του στὴν Ρώμη καὶ ἀφοῦ τακτοποίησε τὰ πάντα μὲ πανσοφία καὶ χάρισε σ` αὐτοὺς Πνεῦμα Ἅγιο, γιὰ νὰ τοὺς φωτίζει καὶ νὰ τοὺς ἁγιάζει εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας, τώρα ἐποπτεύει μόνο ἀπὸ τὸν θρόνο τῆς μεγαλοσύνης του τὴν ἁγία του Ἐκκλησία, ἡ ὁποία διοικεῖται πάντοτε καλὰ καὶ διευθύνεται μὲ ἀσφάλεια καὶ πνεῦμα ἀλάθητο, ὁδηγούμενη στὸν προϋπολογισμένο τελικὸ σκοπό, λόγω τοῦ ἀλάθητου πνεύματος τῶν ἀρχηγῶν της. Γι’ αὐτὸ καὶ οὐδέποτε ἀνακατεύεται στὴν διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας διὰ τῆς προσωπικῆς του ἐπεμβάσεως, καθὼς κάτι τέτοιο ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν θεία πανσοφία τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ θεωρία αὐτή μοῦ φαίνεται πὼς δὲν διαφέρει καθόλου ἀπὸ ἐκείνην τὴν φιλοσοφικὴ θεωρία, ἡ ὁποία παραδέχεται δημιουργὸ τοῦ κόσμου ἀλλὰ ὄχι καὶ προνοητὴ αὐτοῦ. Διότι κατ` αὐτοὺς ἡ θεία Πρόνοια μειώνει τὸ μεγαλεῖο τῆς θείας πανσοφίας, καθὼς θὰ μαρτυροῦσε τὴν ἀτέλεια τῶν φυσικῶν νόμων.

Ἀπὸ αὐτὴν τὴν παπικὴ θεωρία ἀπορρέει ἡ θεία προσωπικότητα τῶν παπῶν, ἀπὸ ἐδῶ τὸ ἀλάθητο, ἀπὸ ἐδῶ ἡ ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν στὸ πρόσωπο τοῦ πάπα καὶ ὄχι στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ὅπως πιστεύει ἡ Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία, ἀπὸ ἐδῶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης χαρακτηρίζεται ὡς ἡ μόνη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀπὸ ἐδῶ ξεκινάει ἡ καταδίκη ὅλων τῶν ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ποὺ δὲν ἀναγνωρίζουν τὸ πρωτεῖο τοῦ πάπα, τὸ ἀλάθητό του καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς παλαιᾶς Ρώμης ὡς τὴν μόνη Ἐκκλησία τῶν πρωτοτόκων, στὴν ὁποία ὑπάρχει ἡ ζωογόνος πηγή, ἀπὸ τὴν ὁποία τρέχουν ἀτελείωτα τὰ ζωογόνα ὕδατα καὶ αὐτοὶ ποὺ τὰ πίνουν δὲν πεθαίνουν, ἀλλὰ ζοῦν τὴν ζωή τὴν αἰώνια. Ἐξαιτίας αὐτοῦ ὅλες οἱ ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες στεροῦνται ζωῆς καὶ χάριτος, ἀπὸ ἐδῶ προῆλθε τὸ παραχαραγμένο ἀπόφθεγμα ὅτι ἐκτός της Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης δὲν ὑπάρχει σωτηρία.

Γιὰ τὴν τόσο μεγάλη σημασία καὶ σπουδαιότητα τοῦ πρωτείου τοῦ πάπα καταλάβαμε, καθὼς πρα­γματευόμασταν τὸ ζήτημα περὶ τοῦ σχίσματος τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, πὼς πρέπει νὰ βάλουμε στὴν ἀρχὴ ὡς πρῶτο θέμα τὸ ζήτημα αὐτὸ καὶ κατόπιν νὰ προχωρήσουμε ἱστορικὰ στὴν ἔρευνα τῶν αἰτίων τοῦ σχίσματος. Διότι, ἂν κάποιος ἐρευνήσει τὰ αἴτια ὅλων τῶν ἐρίδων καὶ τῶν σχισμάτων τῶν δύο Ἐκκλησιῶν ἀπὸ τὰ ἀρχαιότατα χρόνια μέχρι τὰ τελευταῖα, θὰ βρεῖ ὡς τὸ πρῶτο αἴτιο, ποὺ ἀνακινεῖ καὶ τὰ ἄλλα αἴτια, τὴν ἀρχὴ τοῦ πρωτείου τοῦ πάπα. Τὸ ζήτημα τοῦ πρωτείου τοῦ πάπα εἶναι, γιὰ νὰ κυριολεκτήσουμε, τὸ ζήτημα τοῦ σχίσματος.

Τὴν ἀλήθεια αὐτὴν τὴν ἀποδεικνύουμε μὲ τὴν συγγραφὴ αὐτῆς τῆς ἱστορικῆς μελέτης.

Οἱ ἀναγνῶστες, ποὺ θὰ ἐντρυφήσουν σ’ αὐτὴν τὴν ἱστορική μας μελέτη, θὰ ὁμολογήσουν τὴν ἀμεροληψία τῆς ἐργασίας μας καὶ τοὺς κόπους τοὺς ὁποίους καταβάλαμε, γιὰ νὰ ἀναζητήσουμε καὶ νὰ βροῦμε ποῦ εἶναι τὸ δίκαιο καὶ ἡ ἀλήθεια, γιὰ τὰ ὁποῖα καὶ μόνο ἐργαστήκαμε.

Ἔγραφον ἐν Αἰγίνῃ ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Παναγίας Τριάδος

† Ὁ Πενταπόλεως ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Ὅλα αὐτὰ εἶναι μιὰ ἀπάντηση στοὺς σύγχρονους ἐραστὲς τῆς ἀγαπολογίας, τοὺς φιλενωτικοὺς καὶ τοὺς κατ’ ἐπέκταση οἰκουμενιστὲς καὶ κάθε εἴδους αἱρετικούς. Δυστυχῶς σήμερα προβάλλουν οἱ φιλενωτικοί, οἱ οἰκουμενιστὲς καὶ οἱ ὀπαδοὶ τῆς παγκοσμιοποιήσεως ὅ,τι ἀντορθόδοξο, ὅ,τι ἀντιεκκλησιαστικό, ὅ,τι ἀντιπαραδοσιακό, ὅ,τι ἀπαξιωτικό, ὅ,τι ὑβριστικὸ γιὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες μας καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας. Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἀρκετὰ ἔγραψε κατὰ τῶν αἱρέσεων, ποὺ δυστυχῶς σημερινοὶ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας τὰ ἀγνοοῦν.

Περὶ προσευχῆς

Μέρα – νύκτα προσευχόταν ὁ Ἅγιος. Στὸ βιβλίο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου «Τό γνῶθι σαυτόν» διαβάζουμε γιὰ τὴν προσευχή.

Εὐχὴ ἀληθινὴ εἶναι ἡ ἀπερίσπαστη καὶ ἀπεριπλάνητη, ποὺ γίνεται μὲ προσήλωση, μὲ ψυχὴ πονεμένη καὶ διάνοια συγκεντρωμένη· ἡ δέηση δὲν ἀπευθύνεται μόνο μὲ λόγια, ἀλλὰ κυρίως μὲ ἀγαθὲς προθέσεις. Σὲ κάθε δέηση παρευρίσκεται παντοῦ καὶ πάντοτε ὡς πνευματικὸ μέσο μεταφορᾶς ἡ ταπεινοφροσύνη. Ἔνδειξη τῆς ταπείνωσης εἶναι ἡ προσευχή· καὶ τοῦτο γιατί ἔχοντας ἐπίγνωση τῆς ἀδυναμίας μας, ἐπικαλούμαστε τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ…

Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ βοήθεια τῆς ζωῆς μας, συνομιλία μὲ τὸν Θεό, λήθη τῶν γηΐνων, ἄνοδος πρὸς τὸν οὐρανό· μὲ τὴ δέηση, ἀναχωροῦμε πρὸς τὸν Θεό. Προσευχόμενοι, θὰ μείνουμε μὲ ἀπεριπλάνητο νοῦ, ἐφόσον ἀντιληφθοῦμε ὅτι βρισκόμαστε μπροστὰ στὸν Θεό.

Ἡ προσευχὴ εἶναι τῶν θλιβομένων λιμάνι, τῶν παραδαρμένων ἄγκυρα, τῶν κλονιζομένων στήριγμα, τῶν φτωχῶν θησαυρός, τῶν πλουτούντων ἀσφάλεια, τῶν νοσημάτων ἀφανισμός, τῆς ὑγείας προστασία, κάθε λύπης φυγαδευτήριο, εὐθυμίας αἰτία, ἀτέλειωτης εὐχαρίστησης ἀφορμή, μητέρα τῆς φιλοσοφίας.

Previous Article

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ «ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΟΣ»

Next Article

Ὁ Μητροπολίτης καὶ καθηγητὴς Ἀμφιλόχιος Ράντοβιτς

Διαβάστε ακόμα