14 Σεπτεμβρίου

Share:

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Α’ Κορ. Α’ 18-24

 Ὁ λόγος γὰρ ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστί, τοῖς δὲ σῳζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστι. γέγραπται γάρ· ἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν, καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν ἀθετήσω. ποῦ σοφός; ποῦ γραμματεύς; ποῦ συζητητὴς τοῦ αἰῶνος τούτου; οὐχὶ ἐμώρανεν ὁ Θεὸς τὴν σοφίαν τοῦ κόσμου τούτου; ἐπειδὴ γὰρ ἐν τῇ σοφίᾳ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας τὸν Θεόν, εὐδόκησεν ὁ Θεὸς διὰ τῆς μωρίας τοῦ κηρύγματος σῶσαι τοὺς πιστεύοντας. ἐπειδὴ καὶ Ἰουδαῖοι σημεῖον αἰτοῦσι καὶ Ἕλληνες σοφίαν ζητοῦσιν, ἡμεῖς δὲ κηρύσσομεν Χριστὸν ἐσταυρωμένον, Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον, Ἕλλησι δὲ μωρίαν, αὐτοῖς δὲ τοῖς κλητοῖς, Ἰουδαίοις τε καὶ Ἕλλησι, Χριστὸν Θεοῦ δύναμιν καὶ Θεοῦ σοφίαν.

 

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

ω.  ιθ’ 6-11, 13-20, 25-28, 30-35

 Λέγει αὐτοῖς· ἴδε ὁ ἄνθρωπος. ὅτε οὖν εἶδον αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ὑπηρέται, ἐκραύγασαν λέγοντες· σταύρωσον σταύρωσον αὐτόν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· λάβετε αὐτὸν ὑμεῖς καὶ σταυρώσατε· ἐγὼ γὰρ οὐχ εὑρίσκω ἐν αὐτῷ αἰτίαν. ἀπεκρίθησαν αὐτῷ οἱ Ἰουδαῖοι· ἡμεῖς νόμον ἔχομεν, καὶ κατὰ τὸν νόμον ἡμῶν ὀφείλει ἀποθανεῖν, ὅτι ἑαυτὸν Θεοῦ υἱὸν ἐποίησεν. Ὅτε οὖν ἤκουσεν ὁ Πιλᾶτος τοῦτον τὸν λόγον, μᾶλλον ἐφοβήθη, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ πραιτώριον πάλιν καὶ λέγει τῷ Ἰησοῦ· πόθεν εἶ σύ; ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπόκρισιν οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ.

Λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· οὐκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ᾿ ἐμοῦ, εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν· διὰ τοῦτο ὁ παραδιδούς μέ σοι μείζονα ἁμαρτίαν ἔχει.

Ὁ οὖν Πιλᾶτος ἀκούσας τοῦτον τὸν λόγον ἤγαγεν ἔξω τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ βήματος εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον, Ἑβραϊστὶ δὲ Γαββαθᾶ· ἦν δὲ παρασκευὴ τοῦ πάσχα, ὥρα δὲ ὡσεὶ ἕκτη· καὶ λέγει τοῖς Ἰουδαίοις· ἴδε ὁ βασιλεὺς ὑμῶν. οἱ δὲ ἐκραύγασαν· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν. λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα. τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ.

Παρέλαβον δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἤγαγον· καὶ βαστάζων τὸν σταυρὸν αὐτοῦ ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃς λέγεται Ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ, ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν, καὶ μετ᾿ αὐτοῦ ἄλλους δύο ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν, μέσον δὲ τὸν Ἰησοῦν. ἔγραψε δὲ καὶ τίτλον ὁ Πιλᾶτος καὶ ἔθηκεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ἦν δὲ γεγραμμένον· Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

 τοῦτον οὖν τὸν τίτλον πολλοὶ ἀνέγνωσαν τῶν Ἰουδαίων, ὅτι ἐγγὺς ἦν τῆς πόλεως ὁ τόπος ὅπου ἐσταυρώθη ὁ Ἰησοῦς· καὶ ἦν γεγραμμένον Ἑβραϊστί, Ἑλληνιστί, Ῥωμαϊστί.

Οἱ μὲν οὖν στρατιῶται ταῦτα ἐποίησαν. εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή. Ἰησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρὶ αὐτοῦ· γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου. εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ· ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου. καὶ ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητὴς αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια.

Μετὰ τοῦτο εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται, ἵνα τελειωθῇ ἡ γραφή, λέγει· διψῶ.  ὅτε οὖν ἔλαβε τὸ ὄξος ὁ Ἰησοῦς εἶπε, τετέλεσται, καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα. Οἱ οὖν Ἰουδαῖοι, ἵνα μὴ μείνῃ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ τὰ σώματα ἐν τῷ σαββάτῳ, ἐπεὶ παρασκευὴ ἦν· ἦν γὰρ μεγάλη ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ σαββάτου· ἠρώτησαν τὸν Πιλᾶτον ἵνα κατεαγῶσιν αὐτῶν τὰ σκέλη, καὶ ἀρθῶσιν. ἦλθον οὖν οἱ στρατιῶται, καὶ τοῦ μὲν πρώτου κατέαξαν τὰ σκέλη καὶ τοῦ ἄλλου τοῦ συσταυρωθέντος αὐτῷ· ἐπὶ δὲ τὸν Ἰησοῦν ἐλθόντες ὡς εἶδον αὐτὸν ἤδη τεθνηκότα, οὐ κατέαξαν αὐτοῦ τὰ σκέλη, ἀλλ᾿ εἷς τῶν στρατιωτῶν λόγχῃ αὐτοῦ τὴν πλευρὰν ἔνυξε, καὶ εὐθέως ἐξῆλθεν αἷμα καὶ ὕδωρ. καὶ ὁ ἑωρακὼς μεμαρτύρηκε, καὶ ἀληθινὴ αὐτοῦ ἐστιν ἡ μαρτυρία, κἀκεῖνος οἶδεν ὅτι ἀληθῆ λέγει, ἵνα καὶ ὑμεῖς πιστεύσητε.

 

 

ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Στίς 14 Σεπτεμβρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν Ὕψωση τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Ὅταν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος βρισκόταν σὲ πόλεμο μὲ τὸν Μαξέντιο ἔξω ἀπὸ τὴν Ρώμη, κοντὰ στὸ Τίβερη ποταμὸ, βλέποντας τὴν ἀνωτερότητα τοῦ στρατεύματος τοῦ Μαξεντίου καὶ εὑρισκόμενος σὲ ἀπορία καὶ φόβο, τοῦ ἐμφανίστηκε κατὰ τὴν μεσημεριανὴ ὥρα ὁ τύπος τοῦ Σταυροῦ στὸν οὐρανό, σημειούμενος μὲ ἀστέρια καὶ γύρω του ἐπιγραφὴ μὲ λατινικὰ στοιχεῖα, ποὺ ἔγραφε «Ἐν τούτῳ νίκα»! Ἀμέσως ἀφοῦ ἔφτιαξε σταυρὸ καὶ τὸν ἔβαλε νὰ προπορεύεται τοῦ στρατεύματος, ἔρχεται σὲ σύγκρουση μὲ τὸν Μαξέντιο καὶ τὸν νικᾶ κατὰ κράτος. Ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτὸ ὁ ἅγιος Κωνσταντῖνος κατάλαβε τὴν δύναμη τοῦ Σταυρωθέντος Κυρίου καὶ ἔτσι βαπτίσθηκε μαζὶ μὲ τὴν μητέρα του, τὴν ἁγία Ἑλένη. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὁ ἅγιος Κωνσταντῖνος ἔστειλε τὴν ἁγία Ἑλένη στὰ Ἱεροσόλυμα, γιὰ νὰ βρῆ τὸν Τίμιο Σταυρό, τὸν ὁποῖο εὑρῆκε μαζὶ μὲ ἐκείνους τῶν δύο ἄλλων ληστῶν. Εὑρισκόμενη σὲ ἀπορία γιὰ τὸ ποιὸς ἀπὸ τοὺς τρεῖς σταυροὺς εἶναι τοῦ Κυρίου, φανερώθηκε ὅταν ὁ Σταυρός, ποὺ ἦταν τοῦ Κυρίου, ἀνέστησε μία πεθαμένη γυναίκα μόλις τόν ἀκούμπησαν ἐπάνω της. Τότε ἡ ἁγία Ἑλένη ἀσπάσθηκε μὲ εὐλάβεια τὸν Τίμιο Σταυρὸ μαζὶ μὲ τὴν Σύγκλητο, ὁ δὲ Πατριάρχης Μακάριος ἀνέβηκε πάνω σὲ ἄμβωνα καὶ τὸν ὕψωσε, γιὰ νὰ εὐχαριστηθοῦν οἱ συγκεντρωμένοι χριστιανοὶ μὲ τὴν θεωρία του, οἱ ὁποῖοι ὅταν τὸν εἶδαν ἐφώναξαν ἀπὸ καρδίας ὅλοι μαζὶ «Κύριε ἐλέησον». Ἀπὸ τότε οἱ θεῖοι Πατέρες ὅρισαν νὰ ἑορτάζουν οἱ χριστιανοὶ τὴν ἡμέρα αὐτή, ὡς παγκόσμια ἡμέρα Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Μετὰ περίπου τριακόσια χρόνια ὁ Αὐτοκράτωρ Ἡράκλειος ἔκαμε πόλεμο ἐναντίον τῶν Περσῶν, διότι εἶχαν κλέψει τὸν Τίμιον Σταυρὸν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καί, ἀφοῦ τοὺς ἐνίκησε, εἰσῆλθε θριαμβευτὴς στὴν Βασιλεύουσα ὑψώνοντας ἐνώπιον τοῦ λαοῦ τὸν Σταυρὸν τοῦ Κυρίου. Αὐτὴ εἶναι ἡ Δευτέρα Ὕψωσις τοῦ Τιμίου Ξύλου.

Previous Article

Η πρώτη μέρα στο σχολείο είχε απρόοπτα

Next Article

Επέκταση των Χωρικών Υδάτων στη Μεσόγειο

Διαβάστε ακόμα