Ἐντροπή! Ὄρθιος ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας. Καθημένη ἡ Ἀνθύπατος τῆς Ρώμης, ἡ πρέσβειρα ἡ ὁποία συμπεριφέρεται ὡς πραγματικὸς κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος: «Θὰ ἡγοῦμαι κατὰ τὶς ἀρχές μου…», αἰσχύνη, ὀδύνη!
Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος διστάζει νὰ ὁμολογήση τὸν Χριστόν, τὸν ἀρνεῖται μὲ τὴν σιωπὴν καὶ τὴν ἀδιαφορίαν του
ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ Η ΠΛΗΓΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ ΑΚΟΜΗ
Αἱ ἐπιορκίαι κατατρώγουν τοὺς ψευδο-ἡγέτας, ἱκέτας τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοικήσεως
Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος
Τό Κατά Ἰωάννη εὐαγγέλιο, ἀναφερόμενο στούς ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι σχεδίαζαν τήν θανάτωση τοῦ Κυρίου μας, σημειώνει ὅτι «εἷς δέ τις ἐξ αὐτῶν Καϊάφας, ἀρχιερεύς ὤν τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐκείνου, εἶπεν αὐτοῖς· ὑμεῖς οὐκ οἴδατε οὐδέν, οὐδέ διαλογίζεσθε ὅτι συμφέρει ἡμῖν ἵνα εἷς ἄνθρωπος ἀποθάνῃ ὑπέρ τοῦ λαοῦ καί μή ὅλον τό ἔθνος ἀπόληται». Ὁ καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας στό Ὑπόμνημά του στό ἱερό κείμενο καί ἀναφερόμενος στόν στίχο αὐτό τονίζει ὅτι «Ὁ Καϊάφας πανούργως καί ὑποκριτικῶς διαστρέφει τήν ἀλήθεια, ὅτι ὁ μεγαλύτερος καί ἀγαθότερος ἄνθρωπος ὀφείλει νά θεωρῆ τό σύνολο τῆς κοινωνίας πολύ ἀνώτερον ἑαυτοῦ καί νά σκέπτεται ὅτι ἡ ζωή του καταναλίσκεται ἐπωφελῶς καί χρησίμως, ἐάν διατίθεται ὑπέρ τοῦ συνόλου».
Ὁ πανοῦργος καί ὑποκριτής ἀρχιερέας Καϊάφας μέ τήν ἀναφορά του αὐτή στήν πραγματικότητα ἐπικαλεῖται τήν ἐξυπηρέτηση τοῦ δημοσίου συμφέροντος. Πρόκειται γιά ἕνα λόγο σκοτεινό, γιά ἕνα ἐπιχείρημα ἀκαθόριστο καί ἀσαφές, ἀφοῦ ἡ κατεύθυνσή του εἶναι ἀμφίδρομη. Διότι ἀφενός μπορεῖ νά ὑπαινίσσεται σεβασμό πρός τόν ἰουδαϊκό λαό, δηλαδή μία διάθεση προώθησης λύσεων πού σκοπό ἔχουν τό δημόσιο συμφέρον· ἀφετέρου ὅμως μπορεῖ νά θεωρηθῆ ὅτι πρόκειται γιά ἕνα ἐπιχείρημα πού σκοπό ἔχει νά παραπληροφορήση καί νά ἐξαπατήση τόν λαό. Καί στήν παροῦσα περίσταση συμβαίνει ἡ δεύτερη περίπτωση. Πρόκειται γιά ἕνα ἐπιχείρημα πού σκοπό ἔχει νά ἐπικαλύψη καί νά κρύψη τίς ὕποπτες προθέσεις τοῦ ἀρχιερέα Καϊάφα, τούς ἄνομους σκοπούς του, οἱ ὁποῖοι δέν τολμοῦν νά προβληθοῦν μέ εὐκρίνεια καί μέ σαφήνεια πρός τόν λαό, ὁ ὁποῖος ὅμως δέν λειτουργεῖ ὡς κυρίαρχος συνειδητός λαός, ἀλλά ὡς μαζάνθρωποι, γιά αὐτό ἄλλωστε ἐνεργεῖ καί ὡς ὄχλος.
Κατά κοινή ὁμολογία τό ἐπιχείρημα τοῦ δημοσίου συμφέροντος εὔκολα παραποιεῖται, στρεβλώνεται, μεταλλάσσεται καί μάλιστα πολλές φορές ἐκτρέπεται σέ τέχνασμα τοῦ σκοτεινοῦ παρασκηνίου, ἀφοῦ ἐνεργεῖ σάν ὑπνωτικό, τό ὁποῖο κοιμίζει τίς συνειδήσεις ὄχι ὅμως ἑνός κυρίαρχου λαοῦ, ὁ ὁποῖος χαρακτηρίζεται γιά τήν γρηγοροῦσα συνείδησή του, ἀλλά ἑνός λαοῦ πού λειτουργεῖ σάν μᾶζα, ὡς ὄχλος, ὁ ὁποῖος ἄγεται καί φέρεται ἀπό τά πάθη του. Τό ἐπιχείρημα τοῦ δημοσίου συμφέροντος τίς περισσότερες φορές εὐνοεῖ τήν αὐθαιρεσία μίας τυραννικῆς ἐξουσίας, πού καλύπτει τήν ἐμπάθειά της, πού νομιμοποιεῖ τήν σκοπιμότητα. Πρόκειται γιά μία μορφή ἐπιχειρήματος πού γίνεται μέσο διαφυγῆς ἀπό τήν ἀκεραιότητα καί τήν καθορότητα, πού πρέπει νά διακρίνη κάθε ἔντιμη ἐξουσία. Γιά αὐτό ἄλλωστε οἱ τύραννοι χρησιμοποιοῦν συχνά τέτοια εἴδους ἐπιχειρήματα καί μάλιστα τά χρησιμοποιοῦν ὡς προσχήματα, ὥστε νά προβάλωνται μέσα ἀπό αὐτά ὡς σωτῆρες. Ὥστε νά μποροῦν νά αὐθαιρετοῦν καί νά ἐξαπατοῦν, χωρίς νά γίνεται αἰσθητή ἡ παραβίαση τῶν ἐπίσημων ὅρκων τους καί τήν ἴδια στιγμή νά ἐγκληματοῦν εἰς βάρος ἀθώων ἀνθρώπων, νά καταπατοῦν ἀπροκάλυπτα χωρίς ἐντροπή καί δισταγμό θεσμοθετημένους καί ἀπαραβίαστους κανόνες καί νόμους. Ἔτσι, ἄλλωστε συμπεριφέρθηκε καί ὁ πανοῦργος ἀρχιερέας Καϊάφας ἀκόμα καί στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος «ἦτο ἡ μεγαλυτέρα εὐλογία τοῦ ἐπουρανίου Πατρός, ἡ καταπεμθεῖσα ἐπί τήν γῆν».
Κατά συνέπεια τίθεται τό ἐρώτημα, κατά πόσο αὐτές οἱ ὑποδείξεις, αὐτές οἱ καταστάσεις ἔχουν ἀναφορά καί στήν σημερινή ἐκκλησιαστική πραγματικότητα, γιά τήν σημερινή ἐκκλησιαστική διοίκηση; Μήπως, ὅταν οἱ ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ παρουσιάζωνται μέ τήν σιγουριά τοῦ ἀδιαμφισβήτητου ἡγέτη καί διακηρύττουν ὅτι σάν ὁδηγό τῆς διακονίας τους ἔχουν τούς Ἱερούς Κανόνες καί στήν πράξη τούς ποδοπατοῦν, ὁ λόγος τους δέν ἔχει ἀμφίδρομη κατεύθυνση, πού σκοπό ἔχει νά κρύψη προθέσεις ὕποπτες, ἄνομους σκοπούς, οἱ ὁποῖοι δέν τολμοῦν νά προβληθοῦν μέ εὐκρίνεια καί μέ σαφήνεια; Ὅταν διακηρύσσουν μέ στόμφο ὅτι ἡ Παράδοση καί ὁ εὐαγγελικός λόγος εἶναι ἡ ἀφορμή τῶν πράξεών τους, ὅπως πρόσφατα ἰσχυρίσθηκε ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης καί στήν πράξη ἐξοβελίζουν ἱερά σύμβολα, ὅπως τόν ἐσταυρωμένο, παραθεωροῦν δόγματα πού συνετάχθηκαν ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ καί παραβλέπουν παραδόσεις αἰώνων· καί μέ τήν συμπεριφορά τους σκανδαλίζουν τό ποίμνιο καί φθάνουν στό σημεῖο νά ἀρνηθοῦν νά ὑπακούσουν σέ ἀποφάσεις συνόδων, οἱ ὁποῖες θέλουν τήν Πίστη νά μή συμφύρεται μέ τήν αἵρεση· ἡ ὑποκρισία δὲν εἶναι αὐτή πού χαρακτηρίζει τούς ἐπισκόπους αὐτούς; Ἐπιβεβαιώνοντας ἔτσι ὅτι, ἄν καί οἱ αἰῶνες ἔχουν περάσει καί ὁ σταυρός τοῦ Χριστοῦ καί τό Εὐαγγέλιό του δεσπόζουν, ἡ ὑποκρισία εἶναι αὐτή πού συνεχίζει νά κατατρώγη αὐτούς πού ἔχουν ταχθῆ νά ἡγοῦνται τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.
Ὅταν οἱ σύγχρονοι πνευματικοί ἄρχοντες, ἄν καί γνωρίζουν τούς Ἱερούς Κανόνες, τήν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τόν εὐαγγελικό Νόμο, στήν καθημερινή ἐκκλησιαστική πράξη ἀρνοῦνται νά τά ἐφαρμόσουν· καί ἔτσι τό συνοδικό σύστημα ἀκυρώνουν, σχισματικές Ἐκκλησίες νομιμοποιοῦν, μέ αἱρετικούς συμπροσεύχονται, πρωτεῖα ἐξουσίας διεκδικοῦν, ἀνταγωνισμούς καλλιεργοῦν, ἐκκλησίες κλείνουν, στὸν λόγος τους δέν ὑποκρύπτεται ὑποκρισία, ὥστε νά μποροῦν νά αὐθαιρετοῦν καί νά ἐξαπατοῦν, χωρίς νά γίνεται αἰσθητή ἡ παραβίαση τῶν ἐπίσημων ὅρκων τους;
Ἕνα ἀπό τά ἐρωτήματα ποὺ τίθενται πρός τὴν Διοικοῦσα Ἐκκλησία καὶ μάλιστα τόν Προκαθήμενό της, οἱ ὁποῖοι κόπτονται γιά τὴν ἑνότητα τῆς κοινωνίας, μέ ἐπιτακτικό τρόπο εἶναι: ἐπί κορωνοϊοῦ πῶς ἐμβολιάζονταν δημόσια καὶ προέτρεπαν τοὺς πιστοὺς νὰ συμμορφώνωνται στὸν ὑποχρεωτικὸ ἐμβολιασμὸ τὴν στιγμὴ ποὺ οἱ παρενέργειες καὶ οἱ θάνατοι ἦταν καθημερινὸ φαινόμενο καὶ συμμορφώνονταν μὲ τὶς ὑποδείξεις ἑνὸς Κράτους, τό ὁποῖο λειτουργοῦσε ὡς τρομοκράτης καὶ ἡ κυβέρνηση προωθοῦσε τήν ναζιστική εὐγονική;
Ὅταν ὁ Μακαριώτατος δήλωνε ὅτι, «Ἐδῶ εἶναι τό ἐμβόλιο, ἐκεῖ ὁ τάφος. Διάλεξε καί πάρε», ὁ λόγος του δέν λειτουργοῦσε, ὅπως τοῦ ἀρχιερέα Καϊάφα, δέν εὐνοοῦσε τήν αὐθαιρεσία τῆς κυβέρνησης Μητσοτάκη, δέν νομιμοποιοῦσε τήν σκοπιμότητα, δέν “ἐγκληματοῦσε” εἰς βάρος τῶν ἀθώων ἀνθρώπων, δέν ἔκρυβε ὕποπτες προθέσεις καί ἄνομους σκοπούς; Καί ἄν ὄχι, γιατί τόσα χρόνια τώρα δέν βγῆκε δημόσια ὁ Μακαριώτατος καί οἱ Μητροπολίτες πού παρότρυναν τόν λαό νά ἐμβολιασθῆ μέ ἕνα ἐπικίνδυνο ἐμβόλιο, νά δηλώσουν δημόσια ὅτι ἔκαναν λάθος καί νά ζητήσουν συγγνώμη;
Οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι, οἱ ὁποῖοι λειτουργοῦσαν στήν ἐποχή τους ὡς οἱ φορεῖς τῆς πνευματικῆς εὐθύνης καί ὡς ἐκπρόσωποι τοῦ Θεοῦ, σκοτισμένοι σχεδίασαν τήν ἐξόντωση τοῦ Κυρίου, διότι θεώρησαν ὅτι ἀμφισβητοῦσε τήν ἐξουσία τους καί φοβοῦντο τήν συσπείρωση τοῦ λαοῦ γύρω ἀπό τόν Διδάσκαλο. Σημειώνει τό ἱερό κείμενο, «Ἐάν ἀφῶμεν αὐτόν οὕτω, πάντες πιστεύσουσιν εἰς αὐτόν». Ὅμως ὁ λαός τελικά εὐθυγραμμίστηκε μέ τίς ὑποδείξεις τῶν ἀρχιερέων καί πείσθηκε μέ τήν δικαιολογία τοῦ δημοσίου συμφέροντος, πού εἰσηγήθηκε ὁ πανοῦργος Καϊάφας. Ὁ λαός στήν πραγματικότητα παραμέρισε τόν Νόμο, δέν προβληματίσθηκε, ἐάν ὁ Ἰησοῦς ἦταν ἀθῶος ἤ ἔνοχος, ἐάν ἦταν ἔντιμο νά σταυρώσουν αὐτόν, ἀπό τόν ὁποῖον μόνον εὐεργεσίες ἀπήλαυσαν. Καί ἔτσι ἀντί αὐτοῦ «ἐκραύγασαν· ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν».
Εἶναι φανερό ὅτι ὁ λαός δέν πίστευε, λειτουργοῦσε σάν ὑπνωτισμένος ὄχλος, ἄν πίστευε θά ἀρνιόταν νά ἐνδώση στό ἐπιχείρημα τοῦ δημοσίου συμφέροντος καί θά ἀκολουθοῦσε τόν Κύριο τῆς δόξης. Χρέος τοῦ λαοῦ ἦταν νά παραιτηθῆ ἀπό τό σκοτεινό ἐγχείρημα τῶν ἀρχιερέων καί νά μή ἐνδώση στήν σταύρωση «τοῦ πράου καί ταπεινοῦ τῇ καρδίᾳ».
Κατ’ ἀνάλογο τρόπο καί σήμερα ὁ λαός δέν παραιτεῖται ἀπό τά σκοτεινά ἐγχειρήματα, δέν ἀκολουθεῖ τόν ταπεινό Κύριο καί κατά ἕνα τρόπο συνεχίζει νά τόν σταυρώνη. Ὁ λαός δέν βρίσκεται σέ ἐγρήγορση, λειτουργεῖ ὡς ὑπνωτισμένος ὄχλος, ἀρνεῖται νά συνειδητοποιήση τήν ἀναγκαιότητα καί τήν σημασία πού ἔχει ὁ ἀγώνας, τόν ὁποῖο πρέπει νά διεξάγουμε γιά τήν σωτηρία μας. Τήν στιγμή πού ἡ γρηγοροῦσα συνείδηση θά πρέπη νά χαρακτηρίζη τόν λαό καί ἡ ἔννοια τῆς προσωπικῆς εὐθύνης γιά ὅ,τι συμβαίνει στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ θά πρέπη νά εἶναι πρωταρχικό του μέλημα, ἀντί αὐτοῦ κυριαρχεῖ ὁ ἐφησυχασμός καί ἡ ἀδράνεια. Οἱ Χριστιανοί σήμερα ἀρνοῦνται νά ἀγωνισθοῦν γιά τά θέματα τῆς Πίστεως, οὔτε προβληματίζονται πού οἱ συνειδήσεις τους ἔπαψαν πιά νά ἐπαναστατοῦν γιά τίς προδοσίες εἰς βάρος της. Υἱοθετοῦν τίς ἰδέες πού θέλουν τήν Ἐκκλησία μοντέρνα καί σύγχρονη, προσαρμοσμένη στήν ἐκκοσμίκευση καί στίς σύγχρονες ἀπαιτήσεις τῆς ἐπιστήμης καί τῆς κοσμικῆς κοινωνίας. Θέλουν τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀπεγκλωβισμένη ἀπό τίς ἀγκυλώσεις στήν Παράδοση καί στούς Ἁγίους, νά μή εὑρίσκεται στό κέντρο τοῦ κοινωνικοῦ γίγνεσθαι, νά μή ἔχη λόγο καί νά ἀπωθηθῆ στό περιθώριο, νά μή ἔχη μαρτυρικό φρόνημα, ἀλλά κοσμικό· καί τέλος νά εἶναι προσαρμοσμένη στά μέτρα τοῦ καθενός καί ὄχι νά φέρη τόν καθένα στά μέτρα της.
Κάποτε ἐθεωρεῖτο ἡ φωνή τοῦ λαοῦ ὅτι εἶναι ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ καί ἄλλοτε ἀκόμη ὅτι εἶναι ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ. Μέχρι ἐχθές ὑπελογίζετο ἡ φωνή τοῦ λαοῦ ὡς ὁ φύλακας τῆς Πίστεως. Δέν προβληματίζεται ἡ διοικοῦσα Ἐκκλησία πού ὁ λαός μας σήμερα εἶναι ἄφωνος, ἀδιάφορος γιά ὅ,τι συμβαίνει γύρω του; Ποτέ ὁ Ἑλληνικός λαός δέν ἀντιδροῦσε, ὅπως ἀντιδρᾶ σήμερα ὁ λαός μας; Δέν ἔχει εὐθύνες γιά αὐτό ὁ κλῆρος; Ποῦ εἶναι ἡ ἀγωνιστικότητα τῶν πατέρων μας; Ποῦ ὁδηγούμασθε; Ἡ ἐποχή μας, ἐποχή ἀρνήσεως τοῦ Χριστοῦ, ἀποστασίας καί ἀπιστίας δημιουργεῖ γιά τούς πραγματικά πιστούς τήν ἀνάγκη τῆς ὁμολογίας. Ἐκεῖνος πού διστάζει νά ὁμολογήση τήν στιγμή αὐτή τόν Χριστό, τόν ἀρνεῖται μέ τήν σιωπή του καί τήν ἀδιαφορία.
Ὅμως διαφορετικά ὑπηρέτησε καί συνεχίζει νά ὑπηρετῆ τόν λαό του ὁ Θεός. Ὁ Παντοδύναμος καί Πανάγαθος Κύριός μας ἔγραψε τήν ἑπόμενη σελίδα στό κεφάλαιο τῆς διακονίας τοῦ δημοσίου συμφέροντος μέ ἄλλη γραφή καί μέ ἄλλο περιεχόμενο· ἀπέθανε «ὑπέρ τοῦ ἔθνους, καί οὐχ ὑπέρ τοῦ ἔθνους μόνον, ἀλλ’ ἵνα καί τά τέκνα τοῦ Θεοῦ τά διεσκορπισμένα συναγάγῃ εἰς ἕν».