Τοῦ κ. Γεωργίου Κούβελα, Συνταξιούχου Δικηγόρου παρ᾽ Ἀρείῳ Πάγῳ καὶ Σ.τ.Ε.,
Ἐπιτίμου Προέδρου τῆς Ἐθνικῆς Φοιτητικῆς Ἑνώσεως Κυπρίων
5ον
«Ἡ Βόρεια Ἤπειρος εἶναι ἕνας ὅρος ποὺ ἔχει πεθάνει», δήλωσε ὁ Ἀλβανὸς πρωθυπουργὸς Ἔντι Ράμα κατὰ τὴ διάρκεια ἐκδηλώσεως ποὺ πραγματοποίησε σὲ αἴθουσα ξενοδοχείου στὴ Θεσσαλονίκη τὴν Κυριακὴ 3 Νοεμβρίου. Σχολιάζοντας τὴ διαμαρτυρία κατὰ τῆς ἐπισκέψεώς του καὶ τὰ συνθήματα γιὰ τὴ Βόρειο Ἤπειρο, ὁ κ. Ράμα ἔκανε λόγο γιὰ «φαντάσματα τοῦ παρελθόντος». Σύμφωνα μὲ ἀλβανικὰ μέσα ἐνημερώσεως, ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Ἀλβανίας εἶπε: «Ὀργανώθηκε μιὰ διαμαρτυρία μὲ γελοῖα φυλλάδια ἐμπνευσμένα ἀπὸ τοὺς λεγόμενους «Βορειοηπειρῶτες» καὶ μόνο οἶκτο μοῦ δημιουργοῦν. Τὸ «Βορειοηπειρῶτες» εἶναι ἕνας νεκρὸς ὅρος, ποὺ μὲ τὸν καιρὸ ἔχει πεθάνει. Καὶ ἔχει πεθάνει μαζὶ μὲ κάθε ὄνειρο τῶν ἀτόμων ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὸ γελιοποιήσουν…».
Πηγὲς τοῦ ΥΠΕΞ ἀναφέρουν σχετικὰ μὲ τὶς δηλώσεις τοῦ Ράμα: «Ἡ ἱστορία δὲν παραγράφεται καὶ διατηρεῖ ζωντανὸ τὸ αἴτημα γιὰ πλήρη σεβασμό, ἐκ μέρους τῆς Ἀλβανίας, τῶν δικαιωμάτων τῆς ἑλληνικῆς ἐθνικῆς μειονότητας. Αὐτὸ συνιστᾶ ρητὴ προϋπόθεση τῆς ἐνταξιακῆς πορείας τῆς Ἀλβανίας, σύμφωνα μὲ τὴν ὁμόφωνη θέση τῶν 27 κρατῶν μελῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης τῆς 11ης Ὀκτωβρίου 2024» (tovima.gr»3-11-2024)…
ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΟΝ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ᾽40
Ἐπίσης ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης#17 ἐπισημαίνει:
Ὑπάρχει πάντως στὸ θαῦμα αὐτὸ τοῦ Σαράντα καὶ κάτι ἰδιαίτερο ποὺ πρέπει νὰ τονισθεῖ καὶ νὰ ἐξαρθεῖ, κάτι ποὺ τὸ καθιστᾶ ὄντως θαῦμα, γιατὶ ξεφεύγει ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες δυνατότητες καὶ τὶς ὁποιεσδήποτε ἀνθρώπινες ἑρμηνεῖες γιὰ τὰ αἴτια τῆς νίκης τῶν Ἑλλήνων, καὶ δίνει καὶ τὴν διάσταση τῆς θεϊκῆς παρέμβασης, τῆς θεϊκῆς βοήθειας πρὸς τοὺς ἀδυνάτους καὶ ἀδικουμένους. Ὅσο δυνατὸς καὶ ἂν εἶναι κανεὶς μὲ βάση τὰ ἀνθρώπινα δεδομένα, εἶναι μηδέν, τίποτε μπροστὰ στὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ, τοῦ παντοδυνάμου καὶ παντεπόπτου Θεοῦ. Λέγει χαρακτηριστικὰ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «Ἂν πολεμᾶς ἄνθρωπο ἢ θὰ νικήσεις ἢ θὰ νικηθεῖς· ἂν πολεμᾶς ὅμως τὴν Ἐκκλησία, εἶναι ἀδύνατο νὰ νικήσεις· γιατὶ ὁ Θεὸς εἶναι ὁ ἰσχυρότερος ὅλων»#18. Οἱ δυνάμεις τοῦ Ἄξονα κατὰ τὸν δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ἐκπροσωποῦσαν τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους, τοῦ μίσους, τοῦ κακοῦ, τοῦ αἵματος· ἀναστάτωσαν καὶ ἐτρόμαξαν τὴν οἰκουμένη· μὲ τὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὴν ἀλαζονεία τους οἱ δύο Εὐρωπαῖοι δικτάτορες, Χίτλερ καὶ Μουσολίνι, ἔστησαν τοὺς θρόνους πάνω ἀπὸ τὰ ἄστρα, ὅπως παλαιὰ ὁ Ἑωσφόρος· καὶ ὅπως ἐκεῖνος, χαίρονταν καὶ αὐτοὶ νὰ φονεύουν τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ ὡς ἀνθρωποκτόνοι. Ἑκατομμύρια θυμάτων, ὁλοκαυτώματα λαῶν, ποταμοὶ αἱμάτων, θάνατος καὶ καταστροφή. Θὰ τὰ ἀνεχόταν αὐτά, αὐτὴν τὴν ὕβρη, ὁ παντοκράτωρ Κύριος, ποὺ κινεῖ ἀθέατα ἀλλὰ μὲ κραταιὸ χέρι τὴν πορεία τῆς ἱστορίας; Πολὺ περισσότερο, ὅταν ὁ Ἰταλὸς δικτάτωρ προσέβαλε ἀδίστακτα καὶ ὕπουλα τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, τὴν Μεγαλόχαρη τῆς Τήνου, τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς μεγάλης της γιορτῆς, στὶς 15 Αὐγούστου τοῦ 1940, τορπιλλίζοντας καὶ βυθίζοντας τὸ καμάρι τοῦ πολεμικοῦ μας ναυτικοῦ, τὸ ἀντιτορπιλλικὸ Ἕλλη, ποὺ εἶχε ἔλθει στὸ λιμάνι τῆς Τήνου γιὰ νὰ ἀποδώσει τιμὲς στὴ Μεγαλόχαρη.
Ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἔνιωσαν νὰ προσβάλεται ἡ ἐθνικὴ καὶ θρησκευτική τους ἀξιοπρέπεια, ἡ πατρίδα καὶ ἡ θρησκεία· ἡ ὀργὴ καὶ ἡ ἀγανάκτησή τους γιὰ τὸ ἄνανδρο καὶ ὕπουλο αὐτὸ κτύπημα, θὰ λειτουργήσουν τώρα ἀντίθετα ἀπὸ ὅ,τι ἐπερίμεναν οἱ δράστες· ἀντὶ νὰ φοβηθοῦν καὶ νὰ τρομάξουν, θέριεψαν, εἶδαν νὰ ἀπειλοῦνται τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσιά τους, τὰ σπίτια τους, οἱ οἰκογένειες καὶ τὰ παιδιά τους, οἱ βωμοὶ καὶ οἱ ἑστίες τους. Ἀφουγκράσθηκαν τὸ πολεμικὸ παιᾶνα τῶν Ἑλλήνων, ὅπως τὸν διασώζει ὁ Αἰσχύλος στοὺς «Πέρσας» του, περιγράφοντας μία ἄλλη παρόμοια ἀπειλὴ τοῦ παρελθόντος: «Ὦ παῖδες Ἑλλήνων ἴτε, ἐλευθεροῦτε πατρίδ᾽ ἐλευθεροῦτε δὲ παῖδας, γυναῖκας Θεῶν τε πατρώων ἕδη, θήκας τε προγόνων· νῦν ὑπὲρ πάντων ὁ ἀγών».
Οἱ στρατιῶτες τῆς Πίνδου, τοῦ Ροῦπελ καὶ τῆς Κρήτης ἐγνώριζαν πλέον ὅτι δὲν ἦσαν μόνοι, ὅτι δίπλα τους εἶχαν τὸν Θεό, γιατὶ εἶχαν τὸ δίκαιο μὲ τὸ μέρος τους, ὅτι ἰδιαίτερα ἡ Παναγία, ἡ Μεγαλόχαρη τῆς Τήνου, ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγός, ἡ πληγωμένη Μεγαλόχαρη, ἄφησε γιὰ λίγο τὴν Τῆνο καὶ μετακόμισε στὴν Πίνδο, ἀνέλαβε αὐτὴ τὴν ἀρχιστρατηγία τοῦ ἀγῶνος, κατηύθυνε ἀόρατα τὶς πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις καὶ ἀποσοβοῦσε τοὺς κινδύνους γιὰ τοὺς Ἕλληνες μαχητές. Δὲν ξέρω, δὲν ἔχω ἐλέγξει, ἂν βιβλιογραφικὰ ἔχει καλυφθῆ ἡ ἀνάγκη νὰ συγκεντρωθοῦν ὅλες οἱ ἀναφορὲς στὸ πρόσωπο τῆς Μεγαλόχαρης –εἶναι πάμπολλες, στὶς ἐφημερίδες, στὰ χρονικὰ στὶς διηγήσεις τῶν πολεμιστῶν, στὰ σχολικὰ βιβλία τὰ παλαιά, σὲ ὅσα ἔχουν γραφτῆ γιὰ τὸ ἔπος τοῦ ᾽40– ὥστε νὰ ἀπαρτισθεῖ ἕνας συλλεκτικὸς τόμος, τό «Θεοτοκάριο τοῦ Σαράντα», γιὰ νὰ τιμήσουμε καὶ ἔτσι τὴν Ὑπέρμαχο στρατηγό, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ εἶναι εὔκολα στὴν πρόσβαση ὅσα θαυμαστὰ ἐπετέλεσε ἡ Σκέπη αὐτὴ καὶ προστασία τοῦ Ἔθνους μας στὸν πόλεμο τοῦ Σαράντα, ἐπαναλαμβάνοντας τὴν δράση της ὡς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ κατὰ τὴν λαμπρὴ περίοδο τῆς Ρωμιοσύνης τοῦ Βυζαντίου. Νὰ συγκεντρωθοῦν ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸ χῶρο τῆς Τέχνης, τῆς Ζωγραφικῆς ὅσοι πίνακες, σκίτσα, σχεδιάσματα, ἀκόμη καὶ εἰκόνες ποὺ τὴν δείχνουν ἐπάνω ἀπὸ τοὺς μαχομένους στρατιῶτες ὁδηγήτρια ἢ προστάτιδα ἀπὸ τὰ ἐκδικητικὰ γερμανικὰ τάνκς. …
Ἡ Παναγία λοιπὸν μᾶς ἐνέπνευσε στὰ 1940 καὶ εἴπαμε «ΟΧΙ» στὸν Τύρανον. Ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς ἦταν ἀρχηγὸς τοῦ Ἀγώνα μας. Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρουμε τὶς παρακάτω ἐπισημάνσεις:
Ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος σὲ ἄρθρο μὲ τίτλο Οἱ Δημιουργοὶ τοῦ ἔπους τοῦ 1940#19: «… Τὸ μεγαλειῶδες ἔπος τῶν Ἑλλήνων κατὰ τὸ 1940 εἰς τὴν Ἑλληνικὴν βόρειον Ἤπειρον, τὸ ὁποῖον κατέπληξε τὴν Οἰκουμένην, σήμερον μετ᾽ εὐλόγου καυχήσεως ἐν Κυρίῳ πανηγυρίζομεν. Τοῦτο δὲν ὑπῆρξε τυχαῖον, γεγονός. Εἶναι προϊὸν τῆς πίστεως τῶν Ἑλλήνων εἰς τὴν Παναγίαν, τὴν προστάτιδα τῶν ἀδικουμένων «δι ἧς ἐγείρονται τρόπαια καὶ ἐχθροὶ καταπίπτουσι» καὶ εἰς τὸν Θεόν, τὸν φρουρὸν τῆς δικαιοσύνης καὶ τιμωρὸν τῆς ἀδικίας. Ἡ πίστις αὕτη, ἡ ὁποία εἶναι ἀκαταμάχητος καὶ ἡ μεγαλυτέρα ἐν τῷ κόσμῳ δύναμις, ἐνίσχυσε τὸν φιλόχριστον Στρατὸν τῆς Ἑλλάδος ὄχι μόνον νικηφόρως νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸν πάνοπλον ἀντίπαλον, ἀλλὰ νὰ μὴ καμφθῇ οὔτε ἀπὸ δυσμενεστάτας φυσικὰς συνθήκας. Τὸ ὅτι ἡ πίστις εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὴν βοήθειαν τῆς Παναγίας ἐδημιούργησε τὸ Ἔπος τοῦτο, ὅπερ μετέβαλε τὸν ροῦν τῆς ἱστορίας, μαρτυροῦν οἱ στρατιῶται μας, μὲ τὰς ὀπτασίας τῆς Παναγίας, ποὺ εἶδον, μὲ τὰ θαύματα, ποὺ συνέβαινον, πολλὰ τῶν ὁποίων περιγράφει εἰς τὸ βιβλίον του «Τὸ θαῦμα τῶν Ἑλλήνων τοῦ 1940» ὁ ἀοίδιμος ἱδρυτὴς τοῦ «Ο.Τ.» π. Χαράλαμπος, ὅστις ἰδίοις ὄμμασιν εἶδε αὐτά, διότι μετέσχε τῆς ἐνδόξου ταύτης σταυροφορίας πρὸς τῆς χειροτονίας του, ὡς λοχίας τοῦ Σώματος Εὐζώνων, οἵτινες τὸν τρόμον ἐνέσπειρον εἰς τοὺς πολεμίους διὰ τῶν παρατόλμων ἐπιθέσεών των. Εἷς τούτων συνέλαβε 10 αἰχμαλώτους. Ὁμολογοῦν τὴν πίστιν τῶν Ἑλλήνων καὶ οἱ ξένοι ἀνταποκριταί. Ὁ ἀνταποκριτὴς τῆς Παρισινῆς ἐφημερίδος «Φιγκαρώ» ἐτηλεγραφοῦσε ἀπὸ τὸ μέτωπον εἰς τὴν ἐφημερίδα του, ὅτι «ὅλα τὰ μέσα ἔχουν οἱ Ἰταλοί, ἀλλὰ δὲν ἔχουν τὴν Παναγίαν, ἡ ὁποία εἶναι μὲ τὸ μέρος τῶν Ἑλλήνων». Ἀλλὰ καὶ Ἰταλοὶ αἰχμάλωτοι ὡμολόγησαν, ὅτι νικῶνται, διότι δὲν ἔχουν τὴν βοήθειαν τῆς Παναγίας. Καταπεσόντος ἀεροπλάνου ὁ πιλότος ἐδήλωσεν, ὅτι τὸ ἀεροπλάνον ἔπαθε βλάβη ἀπὸ λάμψιν, ποὺ ἐξεπέμφθη ἀπὸ ἐκεῖ πλησίον Παρεκκλήσιον τῆς Παναγίας. …
…Τὸ Ἔπος τοῦ ᾽40 ὡς καὶ τὰ τρόπαια τῶν Βυζαντινῶν κατὰ βαρβάρων ἐδημιούργησεν ἡ πίστις εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὴν Παναγίαν μας, περὶ τῆς ὁποίας ὁ ὑμνογράφος λέγει «πάντων προστατεύεις ἀγαθὴ τῶν καταφευγόντων ἐν πίστει τῇ κραταιᾷ Σου χειρί». Καὶ εἰς αὐτὴν κατέφυγε τὸ Ἔθνος καὶ ἐνίκησε. Διότι ἠγωνίσθη ὑπὲρ ὑψηλῶν καὶ ἱερῶν ἰδεωδῶν καὶ ὄχι ὑπὲρ ἰδιοτελῶν σκοπῶν, ὡς ἀνόητοί τινες ἰσχυρίζονται σήμερον. Ὁ ἀοίδιμος ἀκαδημαϊκὸς καὶ σοφὸς Πανεπιστημιακὸς διδάσκαλος Παναγιώτης Μπρατσιώτης, ἐπιστρατευμένος πνευματικῶς, εἰς λόγον του ἐν τῷ Μητροπολιτικῷ Ναῷ Τρικάλων (25.3.41) εἶπε πρὸς τοῖς ἄλλοις: «Ὁ σημερινὸς ἀγὼν ἡμῶν εἶναι εἷς τῶν ἱερωτέρων, ἐξ ὅσων ποτὲ ἀνέλαβε τὸ Ἑλληνικὸν ἤ οἱονδήποτε ἄλλο Ἔθνος. Ἀγὼν καθαρῶς ἀμυντικός, ἀγὼν ὑπὲρ τῶν ἱερωτέρων ἰδανικῶν τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος, καὶ τῆς ἐλευθερίας, ἀγὼν ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν, καὶ δὴ ἀγὼν ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας τῆς ἱερᾶς ταύτης κληρονομίας τῶν πατέρων ἡμῶν, ὑπὲρ τῆς ὁποίας τοσούτους ἀγῶνας διεξήγαγε τὸ Ἔθνος ἡμῶν καὶ ἥτις εἶναι συνυφασμένη μετὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀποτελοῦσα τὸ καύχημα αὐτοῦ. Τί δὲ θὰ ἀνέμενε τοὺς Ὀρθοδόξους Ἕλληνας, ἐὰν ὑπέκυπτον εἰς τὴν Ἰταλικὴν βίαν, δυνάμεθα νὰ συμπεράνωμεν ἀπὸ τὴν ἱστορίαν τῆς Ἑνετοκρατίας». Τὴν νικήτριαν πίστιν ἂς διαφυλάξωμεν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Αὐτὴ μᾶς ἔδωκε τὸ Ἔπος τοῦ ᾽40.
Ἐπίσης ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος σὲ ἄλλο ἄρθρο μὲ τίτλο Ὁ ἑορτασμὸς τοῦ «ΟΧΙ»#20: «Τὸ Ἔπος τοῦ 1940 εἰς τὰ βορειοηπειρωτικὰ ὄρη ἀποτελεῖ μίαν ἐκ τῶν ἐνδοξοτέρων σελίδων τῆς μακραίωνος ἡμῶν ἱστορίας καὶ γεγονὸς κοσμοϊστορικῆς σημασίας, διότι ἤλλαξε τῆς ἱστορίας τὸν ροῦν. Τούτου ἕνεκα ἐπιβάλλεται ἑκάστοτε ἐπάξιος πανηγυρισμὸς αὐτοῦ ἡ βαθυτέρα ἐξέτασις τῶν αἰτίων τοῦ θριάμβου καὶ ἡ ἀναλλοίωτος προβολὴ τῶν γεγονότων εὐρύτερον ἐν τῷ ἐσωτερικῷ καὶ ἐξωτερικῷ πρὸς ἐθνικὸν ἀναβαπτισμὸν τῶν ἑλληνοπαίδων καὶ διαφώτισιν τῶν ξένων, διὰ νὰ γνωρίσουν τί προσεφέρομεν εἰς αὐτοὺς καὶ τί οὗτοι ἀνταπέδωκαν.
Τούτων οὕτως ἐχόντων, δὲν θεωροῦμεν ἱκανοποιητικὸν τὸν ἔναγχος ἑορτασμὸν τῆς 40ῆς ἐπετείου τοῦ μεγάλου ἔπους.
Οὗτος περιωρίσθη εἰς τοὺς τυπικοὺς ὡς συνήθως ἑορτασμούς, ἄνευ ἀνωτέρας ἐθνικῆς πνοῆς καὶ πατριωτικοῦ παλμοῦ.
Ἡ Ἐκκλησία μας, ἡ ὁποία τότε ἔπαιξε πρωτεύοντα ρόλον καὶ δι᾽ ἐμπνευσμένης Ἐγκυκλίου ἀπηυθύνθη εἰς τὰς χριστιανικὰς «Ἐκκλησίας» ὅλου τοῦ κόσμου, ἐσιώπησε. Πόσον θὰ ἦτο τονωτικὸν τῆς πίστεως τοῦ λαοῦ καὶ τῆς ἀφοσιώσεως πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν, μία Ἐγκύκλιος αὐτῆς περὶ τῆς συμβολῆς ταύτης εἰς τὸν ἱερὸν ἐκεῖνον ἀγῶνα καὶ τῶν αἰτίων τῆς νίκης, ἀφοῦ πολλὰ καταμαρτυροῦσιν αὐτῆς οἱ ἄδικοι κριταί. Οἱ τῆς Πολιτείας ταγοὶ ἀνεξαρτήτως πολιτικῆς χροιᾶς δὲν ἐνεθουσίασαν διὰ τῶν διαγγελμάτων καὶ μηνυμάτων αὐτῶν…
Εἰς τὰ μηνύματα ἀπεσιωπήθησαν καὶ τὰ αἴτια τῆς νίκης. Ἐνῶ εἶναι πάγκοινος ἡ ὁμολογία τοῦ Στρατοῦ καὶ τῶν ἀξίων ἡγετῶν του, ὅτι ἡ νίκη ὠφείλετο εἰς τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Μεγαλόχαρης· ἐνῷ τοῦτο ἐβεβαίωνον καὶ Ἰταλοὶ αἰχμάλωτοι· ἐνῶ οἱ στρατιῶται μας ἔβλεπον τελούμενα θαύματα καὶ τῆς Παναγίας ὀπτασίας, εἰς τὰ μηνύματα οὐδεμία μνεία γίνεται τοῦ θείου παράγοντος, τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας, ποὺ ἐνεψύχωνον τοὺς ἥρωας τοῦ ἔπους, ὡς οὗτοι ὡμολόγουν.
Εἰς αὐτὰ γίνεται λόγος μόνον περὶ τῆς γενναιότητος τῶν Ἑλλήνων, ὡς μοναδικοῦ παράγοντος. Ἡ γενναιότης ὅμως δὲν εἶναι αὐθυπόστατος, ἀλλὰ γέννημα τῆς πίστεως εἰς τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, τοῦ προστάτου τῶν ἀδικουμένων. Ἄνευ τῆς πίστεως δὲν ὑπάρχει γενναιότης, ἀλλὰ ἀπόγνωσις καὶ δειλία, τὴν ὁποίαν εἶχον οἱ Ἰταλοί, ὡς ἀδικοῦντες.
Ἡ Πολιτεία διέπραξε καὶ ἄλλην παράλειψιν. Δὲν ἐξέδωκε διὰ τὴν 40ετίας τοῦ παγκοσμίου τούτου γεγονότος πρὸς προβολὴν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν ἓν γραμματόσημον μὲ σκηνὰς τοῦ ἔπους, ἐνῶ ἐκδίδει πολλὰ τοιαῦτα δι᾽ ἥσσονος σημασίας ἔργα.
Δι᾽ ὅλα ταῦτα δὲν θεωροῦμεν ἀντάξιον τοῦ μεγάλου ἔπους τοῦ 1940 τὸν γενόμενον ἑορτασμὸν τῆς 40ετηρίδος αὐτοῦ. Κρῖμα!
Ἡ ΖΩΗ#21: «…Ὁ Ἕλληνας στρατιώτης στὰ βουνὰ τῆς Ἠπείρου –τῆς ἐντὸς τῶν ἑλληνικῶν συνόρων Ἠπείρου καὶ τῆς ἐκτὸς τῶν ἑλληνικῶν συνόρων Ἠπείρου– ἔβλεπε τὴν Παναγία στὸ πλευρό του. Ἂν μή τι ἄλλο, μποροῦσε νὰ ἔχει τὴν πιὸ ἀκλόνητη πεποίθηση στὸ δίκαιο τοῦ ἀγώνα του. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀκλόνητη πεποίθηση τοῦ Ἕλληνα στρατιώτη στὰ βουνὰ τῆς Ἠπείρου εἶναι τὸ κλειδὶ ποὺ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ κατανοήσουμε τὸ μεγαλεῖο τοῦ Ἔπους τοῦ ᾽40. Καλὰ ἦταν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα: ἡ μεθοδικὴ καὶ ἀθόρυβη προετοιμασία γιὰ τὸν πόλεμο, ἡ προσεκτικὴ διάταξη τῶν ἑλληνικῶν δυνάμεων στὸ μέτωπο τῆς Ἠπείρου, ἡ ἐπιτυχημένη ἐπιστράτευση. Καλὰ ὅλα αὐτὰ καὶ ἀπαραίτητα. Ὄχι ὅμως ἀρκετά. Ἂν ἔλειπε ἡ ἀκλόνητη πεποίθηση τοῦ Ἕλληνα στρατιώτη στὸ δίκαιο τοῦ ἀγώνα, τίποτα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ σταματήσει τὴν ἰταλικὴ ἐπίθεση.
Ὁ μακαριστὸς Γέροντας π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος#22, ποὺ συμμετεῖχε ὡς λοχίας στὸν πόλεμο τοῦ Σαράντα: «…Πόσο ποθητὸς γίνεται ὁ ὕπνος στὴν μεγάλη κούραση καὶ τὴν ταλαιπωρία! Καὶ ἐκεῖ τὸ βράδυ μόλις σταματήσαμε, γιὰ νὰ κοιμηθοῦμε, μᾶς φώναξαν: Ἀναχώρησις… Τὴν διμοιρία μου τὴν ἐπιβιβάσανε σὲ ἕνα παμπάλαιο σκουριασμένο λεωφορεῖο. Μοῦ ἔδωσε διαταγὴ ὁ λοχαγὸς Ταβουλάρης, (καλὸς καὶ γενναῖος, σκοτώθηκε κατόπιν στὸ Σκρᾶ, στὸ συμμοριτοπόλεμο. Θεὸς σχωρές τον).
Σημειώσεις:
#[17]. Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Τὸ θαῦμα τοῦ ᾽40 θαῦμα τῆς Μεγαλόχαρης, ἐκδ. «Τὸ Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2016. #[18]. Ὁμιλία πρὸ τῆς ἐξορίας 1 PG 52, 429: «Ἄνθρωπον ἐὰν πολεμῇς, ἢ ἐνίκησας ἢ ἐνικήθης. Ἐκκλησίαν δὲ ἐὰν πολεμῇς, νικῆσαί σε ἀμήχανον· ὁ Θεὸς γὰρ ἐστὶν ὁ πάντων ἰσχυρότερος». #[19]. Ἴδετε Ὀρθόδοξο Τύπο τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1983, σ. 1. #[20]. Ἴδετε Ὀρθόδοξο Τύπο τῆς 7ης Νοεμβρίου 1980, σ. 1. #[21]. Ἴδετε ΖΩΗ τοῦ Ὀκτωβρίου 2025. #[22]. Ἴδετε Ὀρθόδοξος Τύπος τῆς 23 Ὀκτωβρίου 1998, σ. 2, ὅπου παρατίθεται τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Χαραλάμπου Βασιλοπούλου μὲ τίτλο Τὸ θαῦμα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Σαράντα.