Εάν πράγματι υπάρχει κατοχή, τι περιμένει εδώ και πενήντα δύο χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση;
Του Tamer Çilingir, Pontos Gerçek
Στις 8 Ιουλίου 2026, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε, κατά τη συνεδρίαση της Ολομέλειας στο Στρασβούργο, το ψήφισμα με τίτλο: «Οι επιπτώσεις της τουρκικής κατοχής του 1974 στις Κύπριες γυναίκες και τα κορίτσια, τα εγκλήματα που διέπραξαν οι τουρκικές δυνάμεις και οι συνέπειές τους στην ισότητα των φύλων».
Στο ψήφισμα, η στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στο βόρειο τμήμα της Κύπρου χαρακτηρίζεται για ακόμη μία φορά ως «συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή», ενώ επαναλαμβάνεται η έκκληση για αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπογραμμίζει επίσης ότι το Κυπριακό πρέπει να επιλυθεί σύμφωνα με τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, απορρίπτοντας παράλληλα την προσέγγιση της Τουρκίας περί λύσης δύο κρατών.
Διαβάζοντας αυτή την απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μου γεννήθηκε μόνο ένα ερώτημα:
Εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρεί πραγματικά ότι το βόρειο τμήμα της Κύπρου τελεί υπό παράνομη κατοχή εδώ και πενήντα δύο χρόνια, γιατί εδώ και πενήντα δύο χρόνια δεν επιδεικνύει μια σοβαρή και αποτελεσματική πολιτική βούληση για τον τερματισμό αυτής της κατοχής;
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην τελευταία του έκθεση, χαρακτήρισε για ακόμη μία φορά τη στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στο βόρειο τμήμα της Κύπρου ως «συνεχιζόμενη παράνομη κατοχή».
Τώρα, όμως, πρέπει να τεθεί το εξής ερώτημα:
Εάν πράγματι υπάρχει κατοχή, τι περιμένει εδώ και πενήντα δύο χρόνια η Ευρωπαϊκή Ένωση;
Η κατοχή αποτελεί μία από τις σοβαρότερες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου. Πουθενά στον κόσμο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό το γεγονός ότι ένα κράτος διατηρεί υπό στρατιωτικό έλεγχο το έδαφος ενός άλλου κράτους. Και όταν πρόκειται για την Κύπρο, αυτό ακριβώς δηλώνει η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τότε γιατί εδώ και πενήντα δύο χρόνια περιορίζεται μόνο στη σύνταξη εκθέσεων;
Γιατί κάθε χρόνο επαναλαμβάνονται οι ίδιες διατυπώσεις;
Γιατί εγκρίνονται κάθε χρόνο οι ίδιες αποφάσεις με ευρεία πλειοψηφία, χωρίς όμως να εκδηλώνεται η πολιτική και διπλωματική βούληση που θα μπορούσε να οδηγήσει στον τερματισμό της κατοχής;
Δεν αρκεί να καταδικάζεις μια κατοχή.
Πρέπει να την αντιμετωπίζεις.
Για να τερματιστεί μια κατοχή, πρέπει να ενεργοποιείται το διεθνές δίκαιο.
Πρέπει να ασκείται διπλωματική πίεση.
Πρέπει να επιβάλλεται πολιτικό κόστος.
Διαφορετικά, η λέξη «κατοχή» μετατρέπεται σε ένα πολιτικό σύνθημα χωρίς πραγματικό περιεχόμενο.
Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Εδώ και πενήντα δύο χρόνια δεν έχει κατορθώσει να αλλάξει μια πραγματικότητα, την οποία η ίδια στις εκθέσεις της χαρακτηρίζει ως «κατοχή».
Ακόμη χειρότερα, δεν έχει επιδείξει ούτε μια ισχυρή και αποφασιστική πρωτοβουλία για να την αλλάξει.
Γι’ αυτό και το ακόλουθο ερώτημα δεν μπορεί πλέον να αναβάλλεται:
Θέλει πραγματικά η Ευρωπαϊκή Ένωση να τερματιστεί η κατοχή στην Κύπρο ή θεωρεί ότι εκπληρώνει το ηθικό και πολιτικό της καθήκον απλώς δημοσιεύοντας κάθε χρόνο παρόμοιες εκθέσεις;
Ένα σύστημα δικαίου αποκτά νόημα όχι όταν απλώς διαπιστώνει τις παραβιάσεις, αλλά όταν μπορεί να τις εξαλείψει.
Και μια πολιτική ένωση είναι αξιόπιστη όχι μόνο όταν υπερασπίζεται τις αρχές της στα κείμενά της, αλλά όταν κατορθώνει και να τις εφαρμόζει στην πράξη.
Γι’ αυτό ακριβώς η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κύπρο βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με μια σοβαρή δοκιμασία αξιοπιστίας.
Διότι, εφόσον εδώ και πενήντα δύο χρόνια μιλάτε για «κατοχή», δεν αρκεί πλέον να εκδίδετε αποφάσεις. Πρέπει να συζητάτε πώς θα τερματιστεί η κατοχή.
Διαφορετικά, η ιστορία θα καταγράψει τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στο Κυπριακό ως παράδειγμα μιας πολιτικής που είτε δεν μπόρεσε είτε δεν θέλησε να εφαρμόσει τις ίδιες τις αρχές που διακηρύσσει.