Η ΕΝ Ἑλλάδι παπικὴ «ἐκκλησία», ὄχι μόνο δὲν διώχθηκε ποτέ, ἀλλὰ αὐτὴ ὑπῆρξε διώκτης τῶν ὀρθοδόξων Ἑλλήνων καὶ τοῦ Ἔθνους! Εἶναι ἱστορικὰ βεβαιωμένο πώς, ὄχι μόνον ἀρνήθηκαν οἱ παπικοὶ νὰ συμμετάσχουν στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1821, μὲ τὴν ὑποτιθέμενη …οὐδετερότητα καὶ τὴν βοήθειά τους στοὺς Τούρκους, ἀλλὰ καὶ στὰ μετέπειτα χρόνια ἐκδήλωναν τὴν ἐχθρότητά τους. Στὰ 1897 ἀρχίζει ἡ δράση στὴν Ἀνατολὴ τῶν διαβόητων Γάλλων Ἀσσομπσιονιστῶν μοναχῶν, ἀπεσταλμένων τοῦ Πάπα Λέοντος ΙΓ΄ (1878-1903), ὡς ἀρωγοὶ τῶν οὐνιτῶν, νὰ διαβρώσουν τὶς ἑλληνορθόδοξες κοινότητες, ποὺ ἦταν ἀκόμη ὑπόδουλες στὴν Τουρκία. Ἀλλὰ κυρίως ἔδρασαν κατὰ τοὺς βαλκανικοὺς πολέμους (1912-1913), ἡ ὁποία «χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ γραμματεία ὡς δόλια καὶ ἐγκληματική, μὲ στόχο τὸν προσεταιρισμὸ Ὀρθοδόξων πληθυσμῶν μέσῳ τῆς ὑποταγῆς στὸν Πάπα, διατηρώντας ὅμως τὰ ὀρθόδοξα τυπικά». Ὅπως ἀποκάλυψε τὸ ἀντιαιρετικὸ Γραφεῖο τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς, «Ἡ οὐνιτικὴ προπαγάνδα, συχνὰ σὲ συνδυασμὸ μὲ βουλγαρικὲς ἢ ρουμανικὲς βλέψεις, ἐπιχειροῦσε νὰ ἀλλοιώσει τὴν ἐθνικὴ συνείδηση τῶν πληθυσμῶν. Ἡ δράση αὐτὴ ἀντιμετωπίστηκε ὡς προσπάθεια ἀλλοίωσης τῆς ἑλληνορθόδοξης ταυτότητας σὲ μία κρίσιμη ἱστορικὴ καμπή, ὅπου ἡ Ἑλλάδα ἐπιδίωκε τὴν ἐδαφική της ἐπέκταση καὶ τὴν ἐνσωμάτωση τῶν πληθυσμῶν αὐτῶν. Ἡ δράση τους εἶχε θρησκευτικὸ ἀλλὰ καὶ πολιτικὸ χαρακτήρα, καθὼς συνδεόταν μὲ τὴν προσπάθεια ἐπιρροῆς τῶν Μεγάλων Δυνάμεων. Ὁρισμένοι κάτοικοι προσχωροῦσαν προσωρινὰ στὴν Οὐνία γιὰ λόγους προστασίας, ἐκπαίδευσης ἢ πολιτικῆς σκοπιμότητας»! Μὲ ἄλλα λόγια οἱ οὐνίτες διαδραμάτισαν καὶ αὐτὴ τὴ φορὰ ἀντεθνικὴ συμπεριφορά!
Αἱ ἀντεθνικαὶ ἐνέργειαι τῆς Οὐνίας κατὰ τοὺς Βαλκανικοὺς πολέμους
