Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Κ. Διώτη,
Θεολόγου- Δημοσιογράφου-Συγγραφέως –
Ἐκδότου, ὅπως ἐτίμησεν αὐτὸν ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν.
Κατὰ τὴν πολύλογον δημοσίαν συζήτησιν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας περὶ τοῦ κακουργηματικοῦ ἐγκλήματος τῶν ἐκτρώσεων, διεπιστώθη ὅτι τὰ περισσότερα μέσα ἐνημερώσεως τῆς κοινῆς γνώμης καὶ ἄλλοι παράγοντες ἐτάχθησαν ὑπὲρ τῆς γενοκτονίας τῶν ἐκτρώσεων.
Ἰδιαιτέραν δὲ δυσμενῆ ἐντύπωσιν καὶ ἀγανάκτησιν προεκάλεσεν ἡ ἀπάνθρωπος δήλωσις τῆς Κυβερνήσεως (διὰ τοῦ ἐκπροσώπου αὐτῆς) ὅτι τὸ θέμα αὐτὸ ἔχει ρυθμισθῆ παγίως. «Ἡ ἑκάστη γυνὴ ὁρίζει ἡ ἰδία τὸ σῶμα της. Τελεία καὶ Παύλα».
Ὁ σχετικὸς ἀνθρωποκτόνος νόμος, τὸν ὁποῖον ἐψήφισαν οἱ περισσότεροι βουλευταὶ εἶναι ὁ ἑξῆς: 1609/ 3-7-1986 (ΦΕΚ 86Α΄).
Ὡς γνωστόν, εἰς τὴν Ἑλλάδα αἱ ἐκτρώσεις ὑπερβαίνουν τὰς 300.000 ἐτησίως καὶ μάλιστα ὅταν τὸ μεγαλύτερον πρόβλημα τῆς Πατρίδος μας εἶναι τὸ δημογραφικόν.
Οὐδεὶς δύναται νὰ ἀμφισβητήση μὲ σοβαρότητα ὅτι ἐξ ἄκρας συλλήψεως δημιουργεῖται ὁ πραγματικὸς ἄνθρωπος μὲ τελείαν ψυχὴν καὶ μὲ σῶμα εἰς ζῶσαν ἐξελικτικὴν κατάστασιν. Συνεπῶς, πᾶσα ἄμβλωσις εἶναι καὶ μία βιαία δολοφονία ἀνθρώπου.
Κατὰ τὴν διατύπωσιν τοῦ παρόντος κειμένου συνέλαβεν ἡ σκέψις μου μίαν σχετικὴν παραστατικότητα, ἡ ὁποία, ὡς ἐκτιμῶ, εἶναι πρωτότυπος. Ὑποτίθεται ὅτι εἰς ἓν ἀγρόκτημα ὑπάρχουν ἓν καρποφόρον δένδρον ὕψους περίπου 8 μέτρων καὶ ἓν φύτρον (βλάστημα) ἀκριβῶς τοῦ ἰδίου δένδρου ὕψους περίπου 30 ἑκατοστῶν τοῦ μέτρου (πόντοι). Συναντῶνται ἐκεῖ καὶ δύο δράσται. Ὁ εἷς κόπτει τὸ δένδρον μὲ πριόνι καὶ ὁ ἕτερος ξερριζώνει τὸ φύτρον. Αὐτοὶ διαπράττουν τὸ ἴδιον ἀδίκημα εἰς βάρος τοῦ ἰδιοκτήτου μὲ τὴν καταστροφὴν δύο δένδρων καὶ κατὰ τὸν νόμον τιμωροῦνται ὁμοίως. Τὸ δένδρον συμβολίζει τὸν τέλειον ἄνθρωπον καὶ τὸ φύτρον τὸν κυοφορούμενον ἄνθρωπον.
Ἡ ἔκτρωσις, ὡς πραγματικὸς φόνος, εἶναι ποινικὸν ἀδίκημα κακουργηματικοῦ χαρακτῆρος. Εἶναι ὅμως καὶ Συνταγματικὸν ἀδίκημα. Ἰδού: Κατὰ τὸ ἄρθρον 2 τοῦ Συντάγματος (παρ. 1), «Ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ προστασία τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελοῦν τὴν πρωταρχικὴν ὑποχρέωσιν τῆς Πολιτείας». Ἡ πρώτη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ζωή του.