Εἰς σύντομον γραπτὸν κήρυγμα τῆς 14ης Ὀκτωβρίου ὁ Σεβ. Γόρτυνος ἐπικεντρώνει εἰς τὸν ρόλον τοῦ Ἐπισκόπου καὶ δὲν φαίνεται νὰ διαφωνῆ μὲ τὴν ἀποτείχισιν, ἀφοῦ εὑρίσκει καὶ λύσεις… Δὲν ἀπαντᾶ ὅμως διατί ἀρνεῖται ἡ Ἱεραρχία νὰ ἐξετάση τὴν Κανονικὴν Μήνυσιν τοῦ Ἡγουμένου τῆς Λογγοβάρδας. Παραθέτομεν ἀπόσπασμα:
«Οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ λαϊκοί, εἴπαμε, σὲ μία ἐπισκοπὴ μνημονεύουν τὸν Ἐπίσκοπο, γιὰ νὰ ἔχουν κοινωνία, διὰ τοῦ Ἐπισκόπου τους, μὲ ὅλη τὴν Ἐκκλησία. Διότι ὁ Ἐπίσκοπός τους μνημονεύει τὴν Ἱερὰ Σύνοδο, τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ ὅλα τὰ Ὀρθόδοξα Πατριαρχεῖα. Ἀλλά, ἂν ὁ Ἐπίσκοπος τῆς ἐπαρχίας γιὰ λόγους, ποὺ αὐτὸς ἔκρινε, διακόψει τὸ μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου, τότε παρασύρεται καὶ τὸ ποίμνιό του στὴν ἀποκοπὴ αὐτή, ποὺ ἄλλοι χριστιανοὶ θὰ τὸ θέλουν, ἐνῶ ἄλλοι δὲν θὰ τὸ θέλουν. Τί γίνεται στὴν περίπτωση αὐτή; Τί θὰ κάνουν οἱ χριστιανοί του, οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν νὰ ἀποκοποῦν ἀπὸ τὴν ὅλη ἁλυσίδα; Ἡ ἀπάντησή μου εἶναι ὅτι δὲν γνωρίζω σαφῶς νὰ ἀπαντήσω. Θὰ ἔλεγα ὅμως πρόχειρα, ἀλλὰ καὶ μὲ σταθερότητα, αὐτοὶ οἱ χριστιανοί, οἱ μὴ συμφωνοῦντες μὲ τὴν πράξη τοῦ Ἐπισκόπου τους, νὰ μὴ δημιουργήσουν ταραχὴ καὶ σχίσμα στὴν τοπική τους Ἐκκλησία, ἀλλὰ μόνοι τους, κατὰ τὴν θεία Λατρεία, ἐκεῖ ποὺ μνημονεύονται τὰ ὀνόματα τῶν Πατριαρχῶν, νὰ μνημονεύουν οἱ ψυχὲς αὐτὲς ἀπὸ μέσα τους τὸ ὄνομα τοῦ Πατριάρχου, ἕως ὅτου καταπαύσει ὁ σάλος. Τὸ πᾶν, ἀγαπητοί μου, εἶναι νὰ ὑπάρχει εἰρήνη στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ προσοχὴ νὰ ἀποφεύγονται τὰ σχίσματα. Ἀλλὰ καὶ γενικὰ θὰ ἔλεγα ὅτι, ἂν νομίζουμε κάποια παράβαση τῶν ἀνωτέρων μας, νὰ τὴν ἀναφέρουμε στὴν ἀνώτατη Σύνοδο καὶ ἂς κρίνει αὐτή, καὶ ἂς καταδικάσει αὐτή, ἂν πρέπει, τὸν παραβάτη. Αὐτὴ θὰ ἔχει τὴν εὐθύνη».