ΚΥΡΙΑΚΗ B΄ ΛΟΥΚΑ
4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026
Ἀπόστολος: Β΄ Κορ. θ΄ 6- 11
Εὐαγγέλιον: Λκ. στ΄ 31-36
Ἦχος: α΄ – Ἑωθινόν: Ζ΄
ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ
«καὶ ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς» (Λουκ. ΣΤ΄ 35)
Ἡ χαρὰ τῆς … μισθοδοσίας!
Ἀλήθεια, ποῖος δὲν χαίρεται καὶ δὲν ἀνακουφίζεται, ὅταν ἔρχεται εἰς τὸ ταμεῖον, ἵνα λάβῃ τὸν μισθόν του; Ποῖος δὲν περιμένει ἐναγωνίως τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἀποζημιωθῇ διὰ τούς κόπους του καὶ τοὺς ἱδρῶτας του; Ποῖος δὲν ἀνησυχεῖ, ὅταν, – διὰ ποικίλους λόγους, – καθυστερῆ ἡ ἀποζημίωσίς του, ἢ ὑφίσταται περικοπήν τινα εἰς τὰς ἀποδοχάς του καὶ ὀλιγοστεύη ἡ εἴσπραξις; Καὶ τοῦτο διότι, ὁ μισθὸς ἑκάστου εἶναι ἡ ἀνταπόδοσις εἰς τοὺς κόπους του! Εἶναι ἡ ἀναγνώρισις τῶν ὑπηρεσιῶν του καὶ τῶν ἀγώνων του καὶ τῆς προσφορᾶς του! Εἶναι, ἐν τέλει, ἡ δικαίωσίς του καὶ ἡ καταξίωσίς του, μέσα εἰς τὸ κοινωνικὸν σύστημα!
Ὅμως ἐν προκειμένῳ, ὁ Κύριος καὶ Διδάσκαλος, ὁ Χριστός μας, δὲν ὁμιλεῖ περὶ τοιούτων οἰκονομικῶν μισθῶν καὶ ἀνταποδόσεων! Οὐδαμοῦ εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην δὲν ὑπάρχει ἀναφορὰ τοῦ Κυρίου εἰς οἰκονομικὰς τιμὰς καὶ εἰς οἷονδήποτε ἕτερον ὑλικὸν στοιχεῖον! Καὶ ὅταν εἴς τινας περιπτώσεις ὁμιλῆ περὶ τῶν … τοιούτων, ἀποδοκιμάζει ταῦτα καὶ τὰ ἀποδομεῖ καὶ μᾶς καλεῖ νά τά περιφρονοῦμεν καὶ προηγοῦνται δι’ ἡμᾶς τὰ πνευματικὰ ἀγαθά, τὰ αἰώνια καὶ τὰ ἀθάνατα, καὶ τὰ «μένοντα» εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων!
Περὶ τῆς τοιαύτης «μισθοδοσίας» ὁμιλεῖ, συνεπῶς, ἐν προκειμένῳ, ὁ Ραββί, καὶ περὶ ἐκείνων τῶν ἀθανάτων καὶ ἀφθάρτων δωρεῶν, ἅτινα ἐπιφυλάσσει δι’ ἐκείνους τοὺς ἐντίμους ἀγωνιστάς, οἵτινες περιεφρόνησαν πᾶν κοσμικὸν καὶ ἀκάθαρτον … καὶ πᾶσαν κοσμικὴν χαρὰν καὶ ἐπιδοκιμασίαν, προκειμένου νά ἀπολαύσωσιν ταῦτα! Περὶ τοῦ τηλικούτου «μισθοῦ» ὁμιλεῖ, καὶ θέλει νά ἐννοήσωμεν ἅπαντες, τὴν ἄπειρον ἀνωτερότητα τῶν οὐρανίων ἔναντι τῶν ἐπιγείων, τῶν σημαντικῶν καὶ ἀφθάρτων, ἔναντι τῶν ἀσήμων καὶ φθαρτῶν περὶ ὧν εἶπεν ὁ Δεσπότης Χριστός, ὅτι «Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν» (Ματθ. ΣΤ΄ 19-21)!
Ὁ Οὐράνιος καὶ αἰώνιος … μισθός!
Ὀλίγοι ἕως ἐλάχιστοι εἶναι ἐκεῖνοι, φίλοι μου ἀναγνῶσται, οἵτινες ἐπίστευσαν καὶ πιστεύουσιν εἰς τὰ ἀθάνατα Λόγια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ! Ἐλάχιστοι, – κατὰ κυριολεξίαν – εἶναι ἐκεῖνοι οἵτινες περιεφρόνησαν ὡς σκύβαλα ἅπαντα τὰ κοσμικὰ καὶ ἀνόητα καὶ μηδαμινὰ καὶ προετίμησαν τὰ αἰώνια καὶ ἄφθαρτα! Ὀλίγοι καὶ ἀπείρως ὀλιγώτεροι ἔναντι τῶν πολλῶν, εἶναι οἱ Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι οἵτινες, οὐχὶ μόνον χρήματα καὶ δόξας καὶ ὑλικὰς ἀπολαύσεις περιεφρόνησαν, ἀλλὰ καὶ αὐτῆς ταύτης τῆς ἐπιγείου βιολογικῆς ζωῆς των, ἐφάνησαν «ἀνώτεροι» καὶ δὲν ἐδίστασαν οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν νά ἀποθάνωσιν διὰ φρικτῶν καὶ ἐπωδύνων θανάτων ἵνα «Θεῷ ζήσωσιν»! Οἱ ἀπείρως περισσότεροι, ἐπεθύμησαν καὶ ἐπέλεξαν καὶ ἔτι ἐπιλέγουσι, τὰ φθαρτὰ καὶ ἐπίγεια καὶ κοσμικά˙ ἐκεῖνα περὶ τῶν ὁποίων ἐβεβαίωσεν ὁ Χριστός, ὅτι … ἅπαντα ταῦτα δὲν ἰσοδυναμοῦσι μὲ μίαν ψυχήν, «ὑπὲρ ἧς Χριστὸς ἀπέθανεν»! «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Μᾶρκ. Η΄ 36-37)! Οἱ τοιοῦτοι «ὠνειρεύθησαν», – ὡς ὁ ἄφρων ἐκεῖνος πλούσιος τῆς Κυριακῆς παραβολῆς, – μίαν ἐπίγειον καὶ πρόσκαιρον ζωήν, τῶν ἑξήκοντα ἢ ἑβδομήκοντα ἢ ὀγδοήκοντα χρόνων, – ἥτις, βεβαίως, ποτὲ δὲν εἶναι βεβαία καὶ ἀσφαλής, – ἔναντι ἐκείνων τῶν ἀφθάρτων καὶ αἰωνίων καὶ ἀνεκτιμήτων δωρεῶν «ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτόν»!
Ὁ οὐρανοβάμων καὶ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος, ὅστις ἠξιώθη ἀπὸ τὸν Κύριον νά ἀναβῇ ἕως τρίτου οὐρανοῦ, καὶ ἴδῃ «ἐκ τοῦ σύνεγγυς» τὰ Οὐράνια καὶ αἰώνια, ἠδυνατοῦσε νά ἀναφερθῇ καὶ περιγράψῃ ταῦτα! «Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ πρὸ ἐτῶν δεκατεσσάρων· εἴτε ἐν σώματι οὐκ οἶδα, εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ἁρπαγέντα τὸν τοιοῦτον ἕως τρίτου οὐρανοῦ. Καὶ οἶδα τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον· εἴτε ἐν σώματι εἴτε ἐκτὸς τοῦ σώματος οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν· ὅτι ἡρπάγη εἰς τὸν παράδεισον καὶ ἤκουσεν ἄρρητα ρήματα, ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι» (Β΄ Κορ. ΙΒ΄ 2-4)! Ἀλλὰ καὶ ἡ Ἁγία μεγαλομάρτυς καὶ πανεύφημος Εὐφημία, ὅτε ἐπεσκέφθη θαυμαστῶς τὸν Ἅγιον τῶν ἡμερῶν μας, Παΐσιον τὸν Ἁγιορείτην καὶ ἠρωτήθη παρ’ αὐτοῦ περὶ τῶν οὐρανίων ἀπολαβῶν ἅτινα ἀπελάμβανε, καὶ ἐὰν ταῦτα ἦσαν ἀντίστοιχα τῶν ὅσων ὑπέμεινεν αὕτη κατὰ τὸ μαρτυρικόν της τέλος, εἶπεν: «Γέροντα, ἐὰν ἐγνώριζον τὰς ἀπολαύσεις ἅτινας μοῦ ἐπεφύλασσεν ὁ Κύριος, τότε, θὰ προετίμων, πολὺ ὀδυνηρότερα καὶ φρικτότερα μαρτύρια, ἀντὶ τούτων τὰ ὁποῖα ὑπέστην»!
Αἱ θυσίαι ἀντὶ τοῦ μισθοῦ!
Προκειμένου νά ἀποζημιωθῶμεν διὰ τὸν κόπον τῆς ἐργασίας μας, – τοῦτο δύνανται νά μαρτυρήσωσιν ἅπαντες σχεδὸν οἱ ἐργαζόμενοι, – κοπιῶμεν ἔτι περισσότερον, ἵνα μὴ ἀδικηθῶμεν! Ἐάν, ἐπὶ παραδείγματι, ὁ ἐργοδότης κρίνει ὅτι ὁ μισθὸς τοῦ ὑπαλλήλου του θὰ πρέπῃ νά μειωθῇ ἢ καὶ περικοπῇ, τότε σπεύδομεν καὶ διεκδικοῦμεν καὶ διαμαρτυρόμεθα, προκειμένου νά διεκδικήσωμεν τὸ δίκαιόν μας!
Γίνεται, ὅμως, κάτι ἀντίστοιχον, καὶ διὰ τὴν οὐράνιον μισθοδοσίαν; Ἐνδιαφερόμεθα, ἆραγε καὶ διὰ ταύτην τὴν ὑπερτάτην ἀπολαβήν, ἥτις ὑπερβαίνει ἀσυγκρίτως, καὶ εἰς ἀξίαν ἀλλὰ καὶ εἰς μέγεθος πᾶσαν ἄλλην καὶ δὴ ἐν προκειμένῳ, τὴν ἐπίγειον οἰκονομικήν; Σαφῶς καὶ αὕτη ἡ ἐπίγειος ἔχει τὴν ἀξίαν της, ἐφ’ ὅσον συμβάλλει εἰς τὴν διεκπεραίωσιν τῶν ἀνθρωπίνων καθημερινῶν ἀναγκῶν! Σαφῶς καὶ δικαίως ἀνησυχοῦμεν ὡς ἄνθρωποι ἔχοντες βιοτικὰς ἀνάγκας, καὶ ἔτι σαφέστερον, ὅταν ἀναδρομῶμεν εἰς τὸ παρελθόν, ὅτε ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία «ἐδοκιμάσθη» ἀπὸ τὴν πεῖναν καὶ δίψαν, καὶ χιλιάδες ἄνθρωποι «ἀπέδρασαν» ἐκ τούτου τοῦ κόσμου μὲ τοιούτους μαρτυρικοὺς θανάτους!
Ὅμως, ἄς ἀντιληφθῶμεν, ὅτι ἡ Οὐράνιος ἀπολαβή, ἀφορᾷ εἰς τὴν μετὰ θάνατον αἰωνίαν ζωήν! Καὶ ἐὰν ἀνησυχῶμεν – δικαίως, ὡς προείπομεν – διὰ ταῦτα τὰ πρόσκαιρα καὶ φθαρτὰ καὶ ἀσήμαντα, πόσον μᾶλλον ὀφείλομεν νά ζῶμεν ἔχοντες τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν, εἰς ἐκεῖνα τὰ … μένοντα καὶ ἄφθαρτα! Ποίαν, συνεπῶς, θυσίαν ἐκάναμε διὰ ταῦτα τὰ Ἅγια καὶ ὑπέροχα; Ὁ Κύριος ὡμίλησε δι’ ἐκείνους τοὺς «βιαστάς», οἵτινες βιάζουσιν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν! Εἶπεν: «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν» (Ματθ. ΙΑ΄ 12)! Τὰ Οὐράνια καὶ ἀτελεύτητα ταῦτα Θεῖα δῶρα, ἐνῶ παρέχονται δωρεὰν ὑπὸ τοῦ δωρεοδότου Θεοῦ, λαμβάνουσι ταῦτα ἐκεῖνοι οἵτινες ἐπιθυμοῦσι ταῦτα!
«Μικρὸν ὑπομείνομεν» καὶ κοπιάσομεν ἀδελφοί μου, «ἵνα τοὺς στεφάνους τῆς νίκης ἀναδησώμεθα παρὰ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ» (Ἑσπέριος ὕμνος τῶν Ἁγίων Τεσσαράκοντα μαρτύρων), καὶ τότε «ἔσται ὁ μισθὸς ὑμῶν πολύς»! Ἀμήν!
Ἀρχιμ. Τιμόθεος Γ. Παπασταύρου,
Ἱεροκήρυξ Ἱ. Μ. Πατρῶν