(Αγ. Ιώβ ο Ομολογητής, Ιασίτης – 13ος αιών – Κων/λη)
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Κανείς Ορθόδοξος Χριστιανός, θεμελιωμένος βιωματικά και γνωσιολογικά στης ορθότητα της διδασκαλίας της διαχρονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι το κύριο πρόβλημα του καιρού μας είναι (ακόμη) η παναίρεση του οικουμενισμού.
Πριν μερικές 10ετίες είχαμε έντονες αντιδράσεις της Ορθόδοξης αντι-οικουμενιστικής συνείδησης σε πολλά επίπεδα – κλίμακες της Εκκλησιαστικής ζωής. Σήμερα υπάρχει, αντικειμενικά, μείωση της εκκλησιαστικής ζωής. Σήμερα υπάρχει, αντικειμενικά, μείωση της αγωνιστικότητας έναντι της αιρέσεως, ενώ οι πολλοί «αναπαύονται» μόνο σε ατομικές, εσωτερικές αντι-οικουμενιστικές τοποθετήσεις, αγνοώντας τη σοβαρότητα και τον κίνδυνο απώλειας της σωτηρίας μέσα στην εκκλησιαστική κοινωνία με την αίρεση.
Να θυμίσουμε εις ωφέλεια όλων, κεντρικά σημεία θετικών, απολύτως θετικών θέσεων, της ορθής εκκλησιαστικής συνείδησης, διότι το σημερινό (Πατερικό) γνωστικό επίπεδο του πληρώματος είναι πολύ χαμηλό∙ ακολουθεί μόνο οδηγίες πνευματικών, που πολλές φορές δεν εκφράζουν την Πατερική ορθότητα και ουσία των πραγμάτων της Εκκλησιαστικής ζωής.
Θα προσπαθήσουμε μια σύντομη αναφορά σε σημαντικούς (σύγχρονους) Αγίους της Εκκλησίας μας, ως την πλήρη αντίληψη της αναφορικότητας που αντιμετωπίζει ορθά την σύγχρονη αυτή παναίρεση του οικουμενισμού.
Σύγχρονος, αποφασιστικός παράγοντας για τη διαμόρφωση αποδεκτού εκκλησιολογικού πλαισίου είναι ο Άγιος Νεκτάριος. Η εκκλησιολογική διδασκαλία του εκφράζει πλήρως την αντι-οικουμενιστική συνείδηση και την πρακτική της, όπως την διαμόρφωσαν και οι παλαιοί Πατέρες (Μ. Βασίλειος, Θεόδωρος Στουδίτης κλπ.).
Στην κατήχηση του Αγίου Νεκταρίου (Σελ. 104), διαβάζουμε: «Λέγοντες εις μίαν Εκκλησίαν νοούμεν το εν και μόνον θρησκευτικόν καθίδρυμα το επί της γης, υπό του Σωτήρος Χριστού και του Αγίου Πνεύματος καθιδρυθέν και εγκαινιασθέν, ούτινος κεφαλή ο Χριστός…»
Στο βιβλίο του «Μελέτη ιστορική περί της Εκκλησίας και Ιεράς Παραδόσεως», τονίζει:
«Οι μη αναγεννηθέντες δια της θείας Χάριτος, της ενεργούσης εν μόνη τη Μία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ουδεμίαν εκκλησίαν αποτελούσιν, ούτε ορατήν, ούτε αόρατον».
1ο Σχόλιο: Η φράση «ουδεμίαν εκκλησίαν αποτελούσιν» είναι, θα λέγαμε, «θεολογία πρώτη» έναντι της οικουμενιστικής πίστεως περί «εκκλησιών», όπως αυτή εκδηλώθηκε και διατυπώθηκε στην Κρήτη (2016) από την ψευδοσύνοδο στο Κολυμπάρι.
Ίδιον του Αγίου ήτο και η αποστόμωσις αιρετικών φληναφημάτων, γι’ αυτό και στο αρχικό – πρώτο Απολυτίκιο του Αγίου ο Υμνογράφος υπογραμμίζει:
«Σηλυβρίας τον γόνον και Εώας το καύχημα, της Ορθοδοξίας τον Στύλον, και Αιγίνης το έρεισμα…» (τέλος σχολίου).
Αναφέρω στη συνέχεια τον εκ των ολιγίστων Ορθοδόξων σύγχρονων Αγίων, Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, ο οποίος ανέδειξε την βαρύτητα και το βάτος της Παπικής πτώσεως. Τόνισε με απόλυτη θεολογική κατηγορηματικότητα: «… Το δόγμα περί του αλαθήτου του Πάπα είναι όχι μόνον αίρεσις, αλλά παναίρεσις. Διότι καμμία αίρεσις δεν εξηγέρθη τόσον ριζοσπαστικώς και τόσον ολοκληρωτικώς κατά του Θεανθρώπου Χριστού και της Εκκλησίας Του, ως έπραξε τούτο ο Παπισμός δια του δόγματος περί του αλαθήτου του Πάπα-ανθρώπου. Δεν υπάρχει αμφιβολία∙ το δόγμα αυτό είναι η αίρεσις των αιρέσεων, μία άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστού». («Άνθρωπος και Θεάνθρωπος», σελ. 159 Α. Παπαδημητρίου).
Η τόσο πραγματική έλλειψη συνολικών, συλλογικών, μαζικών θα έλεγα, αγωνιστικών εκδηλώσεων κατά της αιρέσεως, που υπάρχει σήμερα, γίνεται αντιληπτή στις διαστάσεις της, αν ρίξουμε μια ματιά στις ηφαιστειώδεις αντιδράσεις – εκρήξεις των Μοναχών τη δεκαετία του 1960.
Τότε οι Μοναχοί αντέδρασαν ως πραγματική Εκκλησιαστική – Εκκλησιολογική οντότητα, θεωρώντας την Ορθοδοξία, την υπεράσπισή της, ως τον πρώτο όρο σωτηρίας, συμβατό με τις Μοναχικές υποσχέσεις τους.
Θυμίζουμε: α) Την διακήρυξη των Ελλήνων Ορθοδόξων Μοναχών β) Την προκήρυξη των Αγιορειτών Πατέρων και γ) Τους αγώνες των μακαριστών Αρχιερέων π. Αυγουστίνου Καντιώτη και Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου τη δεκαετία του 1970.
2ο Σχόλιο: Η ενεργητική – δημιουργική αντιπαράθεση με την αίρεση (τότε), συμπεριλαμβάνει και πολλά άλλα πρόσωπα, που εξέφρασαν δυναμικά και δημόσια τις Ορθόδοξες θέσεις τους, διαμορφώνοντας (έτσι) σταθερούς αγωνιστικούς πυλώνες έναντι του οικουμενισμού.
Τα πρόσωπα αυτά έδωσαν ενσυνείδητα και χωρίς περιστροφές την αρνητική απάντησή τους στην αίρεση. Αναφέρω (μερικά) ονόματα λόγω της άμεσης συνεξάρτησής τους με τον δυναμισμό των εκδηλώσεων – αντιδράσεων που αναφέραμε. Παραδείγματα, ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ο π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος, ο Κων. Μουρατίδης, ο Νίκος Σωτηρόπουλος, καθώς και πλήθος Ορθοδόξων εκ του Πατρώου Εορτολογίου. (τέλος σχολίου)
3ο Σχόλιο: Σήμερα, έχει καλλιεργηθεί η οικουμενιστική πλάνη συνύπαρξης Ορθοδοξίας και οικουμενισμού.
Η πνευματική αντίσταση που υπάρχει σήμερα έναντι του οικουμενισμού, από ολίγους αξιόλογους Αρχιμανδρίτες, πρεσβυτέρους, Μοναχούς και λαϊκούς και σχετικά αγωνιστικά Ιστολόγια, απέδειξε ότι αυτή η εκδοχή του οικουμενισμού είναι εωσφορική.
Δυστυχώς πολλοί έχουν πιστέψει στη συνύπαρξη αυτή νομίζοντας ότι υπάρχει «διαίρεση του κακού σε άγονο και σε κακό γόνιμο»! (τέλος σχολίου)
Να συνειδητοποιήσουμε ότι:
Α) «Εάν ο επίσκοπος δεν είνε εν τω μέσω του λαού του δια να οδηγή τα πρόβατα, ας κάμνουν μόνα των το έργον του ποιμένος. Οι δειλοί, οίτινες λαμβάνουσιν εκ της απουσίας ταύτης του ποιμένος πρόφασιν δια να απέχωσι των συνάξεων, αθετούσι καθήκον πίστεως. Μήπως ο Δανιήλ και οι Ιουδαίοι αιχμάλωτοι εν Βαβυλώνι εχρειάσθησαν θυσιαστήριον, ναό, αρχιερέα δια τα μιήσουν τον νόμον Θεού»; (Ι. Χρυσόστομος)
Β) Εάν λοιπόν μοναχοί εισι τινές εν τοις νυν καιροίς δειξάτωσαν επί των έργων. Έργον δε Μοναχού, μηδέ το τυχόν ανέχεσθαι καινοτομείσθαι το Ευαγγέλιον∙ ίνα μη υπόδειγμα τοις λαϊκοίς προτιθέμενοι αιρέσεως και αιρετικής συγκοινωνίας, της υπέρ αυτών απωλείας λόγον υφέξωσιν…» (Αγ. Θεοδώρου του Στουδίτου).