Καὶ πάλι στὸ προσκήνιο ὁ γνωστὸς καὶ μὴ ἐξαιρετέος κ. Δερμιτζάκης…! Τοῦ λείπει ἡ δημοσιότητα ἢ μήπως προκλητικὴ ἐμμονὴ ἔχει καταντήσει ἐπικίνδυνη νοσηρότητα;;;
Εἶναι, πράγματι, ἀξιοθρήνητη ἡ συμπεριφορὰ αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἐπιμένει μὲ τόσο πεῖσμα, στηριζόμενος σὲ μία θεωρητικὴ καὶ παντελῶς ἀνεπιβεβαίωτη λογικὴ στὸ θέμα τῆς Θείας Κοινωνίας τῶν πιστῶν Χριστιανῶν χωρὶς νὰ ἐπικαλεῖται οὔτε ἕνα (!!!) περιστατικό, ἔτσι… γιὰ τὰ μάτια τοῦ κόσμου…!
Θυμίζει ἡ σκληροπυρηνικὴ αὐτὴ ἐμμονὴ τοὺς σταλινιστὲς (ἐγχώριους καὶ ξένους) τῶν δεκαετιῶν ’40 καὶ ’50…
Καὶ κατὰ τὰ ἄλλα μέμφεται (ἐμμέσως πλὴν σαφῶς) τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ τὰ μυστήριά της, ἀλλὰ φασιστοειδῶς καὶ μὲ ἄμετρη θρασύτητα προσπαθεῖ, ἀμέτι-μωχαμέτι, νὰ ἐπιβάλει τὶς ἀρτηριοσκληρωτικὲς θέσεις του, μὲ τὴν γκρινιάρικη νοοτροπία μικροῦ καὶ κακομαθημένου παιδιοῦ.
Τοῦ εὔχομαι, ἂν καὶ διατηρῶ ἀμυδρὲς ἐλπίδες ὅτι θὰ συμβεῖ, σύντομα νὰ μεγαλώσει καὶ νὰ ὡριμάσει καὶ τότε θὰ καταλάβει τί θὰ πεῖ σεβασμὸς στὴν ἰδιοτυπία τοῦ ἄλλου, στὴν ἐλευθερία τοῦ προσώπου καὶ στὸ ἀναφαίρετο δικαίωμα νὰ ἐκδηλώνει ὁ καθένας τὴν πίστη του, δίχως νὰ βλάπτει τὸν ἄλλον, ὅταν μάλιστα αὐτὴ ἡ πίστη στηρίζεται στὴν δισχιλιετῆ καὶ ἀδιάψευστη ἐμπειρία.
Τὰ φωτεινὰ δημοκρατικὰ καὶ προοδευτικὰ μυαλά, κύριε Δερμιτζάκη, δὲν ἐγκλωβίζονται σὲ στεγανὰ (τύπου “κονσερβοκούτι”) οὔτε σὲ παλαιολιθικὲς λενινιστικὲς πρακτικές, “ρῖξε λάσπη καὶ κάτι θὰ πιάσει”.
Ραφαὴλ Μ. Ζῶρζος
Ἀσκούμενος Δικηγόρος