Γράφει ὁ Μοναχός Ἀβέρκιος
2ον
Ἐτοῦτο τὸ θλιβερὸ περιστατικὸ ἦταν ἡ συνέχεια τοῦ – Συνοδικῶς- ἀναθεματισμοῦ καὶ λιθοβολισμοῦ ἐναντίον τοῦ Ἐλευθ. Βενιζέλου, ποὺ ἔγινε στὶς 12.12.1917, στὸ πεδίο τοῦ Ἄρεως.
Ἐδῶ ὅμως ἔχουμε ἐπιπλέον καὶ τὸ ἑξῆς περίεργο, ὅτι τόσον ὁ «χειροτονήσας» πρωθυπουργὸς Ἐλ. Βενιζέλος, ὅσον καὶ ὁ παρ’ αὐτοῦ «χειροτονηθεὶς» ἦσαν καὶ οἱ δυό τους μασόνοι1!
Μετὰ τὸν λιθοβολισμὸ λοιπὸν στὸ Πεδίο τοῦ Ἄρεως ἐναντίον τοῦ Ἐλευθ. Βενιζέλου παρὰ τοῦ Προέδρου καὶ μελῶν τῆς τότε Ἱερᾶς Συνόδου, ὁ Ἐλ. Βενιζέλος «τοποθετεῖ» στὸν Ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο τῶν Ἀθηνῶν τὸν ἐκλεκτό του Μελέτιο Μεταξάκη καὶ ἀρχίζει ἔτσι νὰ δυναμώνει ἡ οἰκουμενιστικὴ καὶ ἡμερολογιακὴ περιπέτεια ὁλόκληρης τῆς Ἑλλαδικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας.
Ἡ ἐπιλογὴ Mεταξάκη τηλεγραφικῶς!
Ἂς δοῦμε ὅμως μὲ ποῖον τρόπο ἐπιλέγει ὁ Πρωθυπουργὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπον ἐκεῖνον, πρὶν τὸν ἐκλέξει ἡ Ἱεραρχία! Ποιός μᾶς τὸ λέγει αὐτό; Μᾶς τὸ λέγει ὑπερηφάνως ὁ ἴδιος ὁ Μεταξάκης, διὰ ἑνὸς ἐντύπου, ποὺ ὁ ἴδιος ἐπίσης ἐξέδιδε.
Διαβάζουμε εἰς αὐτὸ τὰ παρακάτω ἐκπληκτικά:
«…Τῇ 4ῃ Φεβρουαρίου [1918] ὁ Παν. Μητροπολίτης Κιτίου κύριος Μελέτιος ἔλαβε ἐν Κύπρῳ τηλεγραφικὴν πρόσκλησιν τῆς Α.Ε. [Αὐτοῦ Ἐξοχότητος] τοῦ προέδρου τῆς Κυβερνήσεως κ. Ἐλευθερίου Βενιζέλου ἐκφράζοντος ζωηρὰν ἐπιθυμίαν, ὅπως ἡ Α.Π. [Αὐτοῦ Πανιερότης] ὅσον τάχιστα ἔλθη εἰς Ἀθήνας, ἵνα παράσχη τὴν συνδρομὴν αὐτοῦ εἰς ἐπίλυσιν ἐκκλησιαστικῶν τινων ζητημάτων…».
«…Ὁ Μητροπολίτης Κιτίου [ὁ Μεταξάκης αὐτὸς] ὑπακούων εἰς τὴν πρόσκλησιν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ἀνεχώρει τῇ 7 Φεβρουαρίου [1918] ἐκ Λάρνακος (…), [καὶ] ἀφίκετο δι’ Αἰγύπτου εἰς Ἀθήνας τῇ 22 Φεβρουαρίου πρωί, αὐθημερὸν δὲ μετὰ μεσημβρίαν ἐν μακρᾷ συνομιλίᾳ μετὰ τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ ἤκουσε τὰς ἀντιλήψεις τῆς Κυβερνήσεως περὶ τῆς σχεδιαζομένης ἐκκλησιαστικῆς ἀνορθώσεως [ὢ τῆς φρίκης2!] καὶ ἐξέθηκε τὰς περὶ αὐτῆς γνώμας αὐτοῦ…».
Συνοδικοὶ «ὑπακούοντες» σύρονται ὄπισθεν τοῦ Βενιζέλου!
«Τῇ 26 Φεβρουαρίου ἐν τῇ τακτικῇ συνεδρίᾳ τῆς Ἱ. Συνόδου συζητουμένου τοῦ ζητήματος τῆς πληρώσεως τοῦ μητροπολιτικοῦ [Ἀρχιεπισκοπικοῦ, σήμερα] θρόνου Ἀθηνῶν ὁ βασιλικὸς ἐπίτροπος κ. Μιχαὴλ Γαλανὸς προέβαλε τὴν ὑποψηφιότητα τοῦ Μητροπολίτου Κιτίου, ὑπὲρ τῆς ὁποίας ἐκηρύχθησαν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς οἱ τέσσερις ἐκ τῶν Ἁγίων Συνοδικῶν.
Κατὰ τῆς ὑποψηφιότητος τοῦ Ἁγίου Κιτίου προεβλήθησαν δύο ἐνστάσεις· πρῶτον ὅτι δὲν ἐπέκτητο τὴν ἑλληνικὴν ὑπηκοότητα, καὶ δεύτερον ὅτι δὲν ἀνῆκεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος. Τὴν πρώτην τῶν ἐνστάσεων (…) ἔσπευσεν πρὸς ἄρσιν πάσης ἀμφιβολίας νὰ ἄρη ἡ Κυβέρνησις, πολιτογραφήσασα αὐτὸν διὰ Βασιλικοῦ Διατάγματος, ἢ δὲ δευτέρα [ἔνσταση] ἀντεκρούσθη διὰ πολυαρίθμων προηγουμένων παλαιῶν καὶ νέων παραδειγμάτων [!]…».
(Πηγὴ ἀπὸ τὴν ὁποία ἀντλήσαμε αὐτολεξεὶ ὅσα ἐντὸς εἰσαγωγικῶν διαβάσατε παραπάνω εἶναι τὸ περιοδικὸ Ἐκκλησιαστικὸς Κήρυξ ἐκδιδόμενον κατὰ Σάββατον προνοίᾳ τοῦ Μητροπολίτου Ἀθηνῶν Κυρίου Μελετίου [Μεταξάκη], ἔτος Η΄, ἐν Ἀθήναις τῇ 17ῃ Μαρτίου 1918, ἄρθ. 143. Ἐκ. σελίδων 23, μὲ ἀρίθμηση 65-68.
Σημειώνουμε δέ, ὅτι ἀρθρογράφος τοῦ περιοδικοῦ αὐτοῦ ἦταν (ὁ τέκτων ἐπίσης3) καὶ τότε Ἀρχιμανδρίτης -καὶ Καθηγητὴς- Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ὁ μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν.
Μικρὸν σχόλιον ἀπὸ τὸν Ἀβέρκιον
Λοιπόν, ναί, ὅλα ἔγιναν γρήγορα. Τὸ παρασκήνιο ἐπίεζε, ὅλα τὰ ἐμπόδια ὑπερπηδήθηκαν τάχιστα καὶ ὁ μέχρι χθὲς Μητροπολίτης Κιτίου Μελέτιος Μεταξάκης, «μεταφυτευόμενος» ἐνθρονιζόταν ὡς ὁ νέος Μητροπολίτης (Ἀρχιεπίσκοπος) Ἀθηνῶν. Ἡ πρώτη «Μαχαιριὰ» ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας εἶχε δοθεῖ μὲ τὸ Συνοδικὸ Ἀνάθεμα ἐναντίον τοῦ Βενιζέλου, ἡ δεύτερη – καὶ βαθύτερη κατὰ τὶς συνέπειες αὐτῆς- δινόταν μὲ τὴν ἄνοδο τοῦ Μεταξάκη στὸν Ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο τῶν Ἀθηνῶν καὶ τὰ κατόπιν ἐπακολουθήσαντα. Πλήγματα ἔξωθεν καὶ πλήγματα ἐκ τῶν ἰδίων τῶν σπλάγχνων τῆς Ἐκκλησίας μας. Πάντα…
Αἱ δύο πρῶται εἰσηγήσεις εἰς τὴν πρώτην Σύνοδον ἐπὶ Μεταξάκη:
-Συντόμευσις τῆς θείας Λειτουργίας- «παντρειές», κατὰ τὴν Μ. Σαρακοστήν!
Νὰ’ τα καὶ τοῦτα, ὅπως διαβάζουμε: «…Ἱερὰ Σύνοδος. Χθὲς Παρασκευή, συνεκροτήθη ἡ πρώτη ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ νέου Μητροπολίτου συνεδρία [κατὰ τὴν ὁποία] ὁ Μητροπολίτης Γυθείου ὑπέβαλε ὑπόμνημα περὶ συντομεύσεως τῆς θείας Λειτουργίας. Ἐπετράπη [ἐπίσης] ἡ τέλεσις γάμων ἐν τῇ Μεγάλῃ Τεσσαρακοστῇ…» (ὅπ. παρ. σελὶς 88).
Ἀρχίζουν ἔτσι ἀμέσως οἱ καινοτομίες, στὴν Ἐκκλησία, οἱ «ἐκσυγχρονιστικὲς» μεταρρυθμίσεις, ἡ ἐκκοσμίκευση Αὐτῆς, οἱ ἀταίριαστες «προσαρμογές».
Γιατί ὅλ’ αὐτὰ καὶ τὰ ἀκόμη χειρότερα;
Μὰ ἀφοῦ, ἀπὸ μακροῦ, ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν πρέπει νὰ συμβαδίσουμε κατὰ πάντα πρὸς τοὺς θεσμοὺς αὐτῆς, πρὸς τὰ ἤθη… Ν’ ἀλλάξουμε τὸ ἡμερολόγιο, μὲ προβαλλόμενη πρόφαση τὴν «προσαρμογὴ αὐτοῦ πρὸς τὰ ἀστρονομικὰ δεδομένα»…
…Νὰ τελοῦμε ἀκόμη καὶ «ἁγιασμοὺς» στὰ μασονικὰ Μέγαρα!4
Τοιοῦτοι μᾶς ἔπρεπαν Ἀρχιερεῖς;
Σὲ μερικοὺς ἐξ’ ἡμῶν ἴσως ναί, στὴν Ἐκκλησία μας ὅμως ὁπωσδήποτε ὄχι!
Ἀναγκαία ἐξήγησις
Ὅλα ὅσα ἐδῶ ἀναφέρουμε περὶ τοῦ κεκοιμημένου Μελ. Μεταξάκη δὲν ἀναφέρονται στὸ «πρόσωπό» του ὡς ἀνθρώπου, ἀλλὰ στὴν ἀσύμβατη διπλῆ του ἰδιότητα ὡς κληρικοῦ ΚΑΙ μασόνου, μὲ τὶς οἰκουμενιστικὲς αὐτὲς προεκτάσεις καὶ τὶς συνέπειες στὴν πορεία τῆς Μητρὸς ὅλων ἡμῶν Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Τὰ παραπάνω ἰσχύουν γιὰ ὅλα τὰ ὀνόματα τῶν κληρικῶν μας -τεκτόνων ποὺ κατὰ καιροὺς ἔχουμε ἐδῶ ἀναφέρει, ὅπως τὰ ἰχνηλατοῦμε στὰ τεκτονικὰ ἔντυπα.
Συγκρίσεις δύο κειμένων διὰ Κληρικὸν/Τέκτονα, τὸ ἕνα γραμμένον διὰ χειρὸς ὑψηλοβάθμου Τέκτονος τὸ δὲ ἄλλο διὰ χειρὸς Ἀρχιεπισκόπου…
Ὁ Μελέτιος Μεταξάκης, περὶ τοῦ ὁποίου ἐδῶ ὁ λόγος, ἔλαβε μὲ τὴ σειρά τους τὰ ὕψιστα ἐκκλησιαστικὰ ἀξιώματα. Ἐχρημάτισε: Μητροπολίτης Κιτίου Κύπρου, Μητροπολίτης Ἀθηνῶν, Πατριάρχης Κων/λεως, Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας…
Ἰδοὺ τί περὶ αὐτοῦ γράφει ἕνας ὑψηλόβαθμος τέκτων στὸ Τεκτονικὸν Δελτίον ἔτους 1967, τεῦχος 71, σελ. 25 καὶ 49:
«…[Ὁ Μελ. Μεταξάκης ἦταν] ἕνα ἀκόμη φωτεινὸ ἄστρο, ποὺ ἐλάμπρυνε καὶ κατηύγασε τὸν οὐρανὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας…».
Καὶ μετὰ ἀπὸ πολλὰ ποὺ ἐν συνεχείᾳ γράφει γιὰ τὸν Μ.Μ., κλείνοντας γράφει καὶ ταῦτα:
«…Τὸν ἔφεραν [τὸν Μ.Μ.] στὴ Στοὰ «Ἁρμονία» τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ εἶχε συγκεντρώσει στοὺς κόλπους της τὴν ἀφρόκρεμα τοῦ ἐκεῖ ἑλληνισμοῦ […] Ὁ Μελέτιος δέχθηκε [ἐκεῖ] καὶ τὸ τεκτονικὸ φῶς [=ἔγινε μασόνος!] κατὰ τὶς ἀρχὲς τοῦ 1909. Παραμένει στὴν Πόλη ἕνα χρόνο ἀκόμη καὶ μελετᾶ μὲ πάθος [!] τὴν τεκτονικὴν διδασκαλίαν, ποὺ τοῦ ἐπέτρεψε νὰ χαράξη μὲ πραγματικὰ τεκτονικὸ τρόπο [!] ὅλες του τὶς πράξεις καὶ τὰ λόγια. Σὲ κάθε περίπτωση (…) οἱ πραγματικὲς τεκτονικὲς ἀρετές, θἄλεγε κανείς, φυσικὰ καὶ αὐθόρμητα τὸν ὁδηγοῦσαν τί νὰ πῆ καὶ πῶς νὰ ἐνεργήση [!]. Τρανὸ παράδειγμα τῆς ἐπίδρασης ποὺ ἔχει ὁ Τεκτονισμὸς στὴ διαμόρφωση τοῦ χαρακτήρα, ὅταν αὐτὸς ψυχικὰ εἶναι προετοιμασμένος νὰ δεχθῆ, τὰ διδάγματά του, ὅταν δηλαδὴ εἶναι γεννημένος Τέκτων, ὅπως ἦταν ὁ Μελέτιος…»!
Αὐτὰ τὰ ἐξαιρετικῶς κολακευτικὰ – καὶ ἀποκαλυπτικὰ δι’ ἡμᾶς -γιὰ τὸ μασονικὸ ὑπόβαθρο τοῦ δύο φορὲς Μητροπολίτη καὶ δυὸ φορὲς Πατριάρχη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας ἔγραψε ἕνας ὑψηλόβαθμος τέκτων γιὰ τὸν Μελέτιο Μεταξάκη.
Ἡ «ἀπάντησις» ἑνὸς διακεκριμένου Ἱεράρχου…
Ἂς δοῦμε τώρα τὰ σημαντικότατα ἐκεῖνα ποὺ ἔγραψε γιὰ τοὺς κληρικοὺς ποὺ γίνονται καὶ Μασόνοι, ἕνας -μακαριστὸς τώρα- διακεκριμένος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας.
Διαβάζουμε ἀκριβῶς:
«[…] Ἐὰν ὑποτεθεῖ ὅτι ὑπάρχει ἐκκλησιαστικὸς λειτουργὸς ἐλευθεροτέκτων [=μασόνος], αὐτὸς θὰ καταστεῖ ἀνενεργός, ἐξάγων ἑαυτὸν τοῦ λειτουργικοῦ βίου καὶ τῆς διακονίας τοῦ Εὐαγγελίου, μὴ δυνάμενος νὰ συνδυάσει μέσα του Θεὸν καὶ Σατανᾶν…»*.
Ἐπίλογος
Πάντα ταῦτα τίθενται στὴν κρίση τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου. Ἡ Τελική, βεβαιότατα, κρίση -τὸ ΔΙΑ ταῦτα- ἀνήκει στὸν παντογνώστη καὶ καρδιογνώστη Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐν τῇ Ἡμέρᾳ Αὐτοῦ, τὴν μεγάλην ἐκείνην καὶ ἐπιφανῆ.
(Δὲν τελειώσαμε)
Σημειώσεις:
1. Μασόνοι καὶ οἱ δυό τους, τεκ. Δελτίο 1967, τ. 71, σελ. 33, τεκτ. Δελτίο 1965, τ. 62, σελ. 148 ἄρθρο ὁλόκληρο. 2. Γιατί «ὢ τῆς φρίκης»; Διότι ὅταν μασόνοι πολιτικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοὶ ἐπιχειροῦν «ἀνορθώσεις» τῆς Ἐκκλησίας, τότε κάτι πολὺ κακό, ἐντέλει, μπορεῖ νὰ προκύψει! 3. Μασόνος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, τεκτ. περ. Πυθαγόρας, ἔτους 1981, τ. 2, σελ. 332. 4. Ἀναφέρεται στὸ μασονικὸ/θεοσοφικὸ περιοδικὸ ΙΛΙΣΟΣ, ἔτους 1965 τεῦχος 42, σελ. 374, 375. φρικτό!
* Ἐτοῦτο εἶναι ἀπόσπασμα ἀπαντητικῆς ἐπιστολῆς ἐκ τοῦ ἰδιαιτέρου Γραφείου τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, μακαριστοῦ Χριστοδούλου εἰς σχετικὴν ἐπίσης ἐπιστολὴν ἀποσταλεῖσαν παρὰ τοῦ Συλλόγου Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, Ὁ Προφήτης Ἠλίας, Περιστέρι. Τὰ ἀκριβῆ στοιχεῖα τῆς ἐπιστολῆς, ἀπόσπασμα 12 Μαΐου 2006. Ἀριθ. πρωτ. /Γ/ΕΞ/2184/2006, μὲ ὑπογραφή του πρὸς τοῦτο ἐντεταλμένου γραμματέως (…).