Ἀνάμεσα στὰ συμβαίνοντα τῆς κοινῆς μας ζωῆς, ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν σὲ ἰδιαίτερη θλίψη, ταυτόχρονα ὅμως καὶ σὲ σοβαρὴ (προσωπικὴ ἀλλὰ καὶ κοινή…) ἐνδοστρέφεια γιὰ τὴν στήριξή μας στὰ κριτήρια τῆς σωτηριώδους πορείας μας πρὸς τὸν σκοπό, τὸν ὁποῖο ἔθεσε ὁ Ἅγιος Θεός, ὅταν μᾶς ἐδημιούργησε, εἶναι, ἰδίως καὶ κυρίως, ὁ ἀπρόσμενος θάνατος φίλων μας, χαρισματούχων ἐργατῶν τῆς Ἐκκλησίας Του… Ἐργατῶν ποὺ ἀγωνίσθηκαν κοπιαστικά, γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅλοι τὴν Ἀγάπη τοῦ κοινοῦ μας Πατρός, τὰ κριτήρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἀληθείας καὶ Πίστεως ποὺ Ἐκεῖνος μᾶς ἐμπιστεύθηκε, δηλαδὴ τὰ κριτήρια τῆς ὁδοῦ πρὸς τὴν προσωπική, ἀλλὰ καὶ κοινὴ Σωτηρία μας…..
Ἕνας τέτοιος χαρισματοῦχος ἐργάτης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Θεοῦ, ἐξαίρετος ἔγγαμος Ἱερεύς, Πρωτοπρεσβύτερος στὴν Ἐνορία τῆς Ἁγίας Τριάδος Ἀμπελοκήπων τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ προσωπικὸς φίλος, ἔφυγε ἀπρόσμενα ἀπὸ τὴν ζωὴ τὴν 20ή Νοεμβρίου τοῦ ἔτους ποὺ διανύουμε… Πρόκειται γιὰ τὸν πατέρα Χριστόδουλο Φεργαδιώτη, Αἰγαιοπελαγίτικης προέλευσης (γεννήθηκε στὴ Σάμο στὶς 29 Ὀκτωβ. 1949), πού, μετὰ τὴν βασικὴ ἐγκύκλια παιδεία του, σπούδασε στὴ Ριζάρειο καὶ στὴν Ἀνωτέρα Ἐκκλησιαστικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν. Χειροτονήθηκε Διάκονος τὸ 1980 σὲ ἡλικία 31 ἐτῶν, καὶ ὑπηρέτησε μὲ τὴν ἰδιότητα αὐτὴν στὸν Ἱ. Ναὸ τοῦ Ἁγ. Νικολάου ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Ἀχαρνῶν στὴν Ἀθήνα, καὶ στὸν Μητροπολιτικὸ Ἱ. Ναὸ τῶν Ἀθηνῶν, δηλ. στὸν Ναὸ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου. Εὐτύχησε νὰ φθάση μέχρι καὶ στὴ θέση τοῦ Ἀρχιδιακόνου τοῦ μακαριστοῦ συνειδητοῦ ἀγωνιστοῦ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Σεραφείμ… Αὐτὸς καὶ τὸν ἐχειροτόνησε Ἱερέα τέσσερα χρόνια μετά, στὶς 29 Ἰουνίου 1984. Μὲ τὸν βαθμὸ τοῦ Ἱερέως ὑπηρέτησε στοὺς Ἱ. Ναοὺς Ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου καὶ Ἁγίας Τριάδος Ἀμπελοκήπων. Ὀφείλω νὰ μὴ παραλείψω στὸ σημεῖο αὐτὸ ὅτι ὁ ἐκλεκτὸς ἀείμνηστος ἱερεὺς ἦτο πεπαιδευμένος καὶ στὴν βυζαντινὴ Ἁγιογραφία (διδάσκαλός του ἦταν ὁ μαθητὴς τοῦ κορυφαίου Φώτη Κόντογλου, Κων/νος Γεωργακόπουλος), καθὼς καὶ στὴν βυζαντινὴ μουσικὴ (διδάσκαλός του ὁ ἐπίσης κορυφαῖος Σίμων Καρρᾶς).
Τὸν ἀείμνηστο Ἱερέα ἐγνώρισα προσωπικῶς ἐδῶ καὶ περισσότερο ἀπὸ μισὸν αἰώνα… Ἤμασταν ὁμοῦ, ὡς φοιτητὲς στὴ Ἀθήνα, οἰκότροφοι στὸ φοιτητικὸ οἰκοτροφεῖο τοῦ «Ἀποστόλου Παύλου» τῆς γνωστότατης Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ζωὴ» στοὺς Ἀμπελοκήπους. Ἐγὼ ὡς φοιτητὴς τῆς Νομικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, ἐκεῖνος ὡς φοιτητὴς τῆς Ἀνώτερης Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς. Ἀξίζει νὰ πῶ, μὲ μιὰν ἐπιβαλλόμενη, προφανῶς, μετριοφροσύνη, ὅτι εἴχαμε ἀξιωθεῖ καὶ οἱ δύο μιᾶς διαμονῆς στὴν πρωτεύουσα, ἡ ὁποία ἐκτὸς ἀπὸ τὴν εὐεργετικὴ στήριξή της στὰ νεανικὰ οἰκονομικά μας, ὑπῆρξε καὶ εὐεργετικὴ στὴν ἐκκλησιαστική μας κατάρτιση, καὶ στὴν ἔνταξή μας στὴν ἀγωνιστικὴ ζωὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας… Τοῦτο, ὄχι μόνο ὁμολογοῦσε, ὅπου ἐστέκετο καὶ εὑρίσκετο καθ’ ὅλη τὴν κατοπινὴ πορεία στὴν ἱερή του ἀποστολὴ ὁ μακαριστὸς π. Χριστόδουλος, ἀλλὰ ἐστέκετο καὶ ἀπέναντί μου ὑπενθυμίζοντας ἐπιμόνως τὰ προσωπικά μου καθήκοντα ὡς «παλαιοῦ οἰκοτρόφου τοῦ Ἀποστόλου Παύλου», ὅταν ἔβλεπε κάποια, συνηθισμένα σὲ λαϊκοὺς ἐγωϊστὲς καὶ ἰσχυρογνώμονες, ὅπως ἡ ἀφεντιά μου, ἐλαττώματά μας! Ἂς σκεφθῆ ὁ ἀναγνώστης ὅτι κάποιες μορφές, ὅπως ἦταν ὁ μακαριστὸς – μετέπειτα Μητροπολίτης Χαλκίδος- πνευματικός μας πατὴρ Νικόλαος Σελέντης, ποὺ ἔχει ἀφήσει στοὺς Χαλκιδεῖς μετὰ τὸν θάνατό του σοβαρότατες ἐνδείξεις θαυματουργίας, καθὼς καὶ οἱ συνδιευθυντὲς τοῦ οἰκοτροφείου μας Θεολόγοι, ἀείμνηστοι βεβαίως σήμερα, Νικόλαος Τσιτσιράγκος καὶ Ἀλέξανδρος Βάμβας (ὁ τελευταῖος ἐκ τῆς γνωστῆς ἱστορικῆς οἰκογενείας τῶν Σπετσῶν…) ὑπῆρξαν ἀληθεῖς φάροι ἐκκλησιαστικῆς Πίστεως, Ἀγάπης καὶ Ἐλπίδος στὴν ὅλη πορεία μας, καθὼς καὶ στὴν τρικυμιώδη θάλασσα τῆς κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς ἑπταετίας τῶν συνταγματαρχῶν πανεπιστημιακῆς μας ζωῆς, ποὺ στιγματιζόταν συχνότατα ἀπὸ ταραχώδη γεγονότα… Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀείμνηστες μορφές, ὁ π. Χριστόδουλος συνήθιζε στὴ συντροφιά μας νὰ «παρουσιάζει ὅπλα» τιμητικῶς καὶ ἐντόνως, ὅταν μᾶς ἔβλεπε σὲ κάτι νὰ στραβοπατοῦμε!
Τέλος, θὰ ἀναφερθῶ στὸ γεγονὸς ὅτι στὴν κηδεία τοῦ π. Χριστοδούλου στὴν Ἁγία Τριάδα Ἀμπελοκήπων τὸ Σάββατο 22-11-25, ὄχι μόνο ἦταν ἀσφυκτικὰ γεμᾶτος ὁ ἱερὸς Ναός, ἀλλὰ πρόσεξα μὲ συγκίνηση ὅτι πολλὰ μάτια παρισταμένων (ἀνάμεσα στοὺς ὁποίους καὶ Ἐπίσκοποι καὶ Ἱερεῖς, ἰδίως, ὅμως, συγκεντρωμένων πιστῶν…) ἦσαν δακρυσμένα… Θυμήθηκα, ἔτσι, καὶ κάτι ἀκόμη ἀπὸ τὸν ἄνδρα: Ὁ π. Χριστόδουλος, σὲ σειρὰ γνωστῶν Νοσοκομείων τῆς Ἀθήνας, ὅπως στὸν «Ἐρυθρὸ Σταυρό», στὸ «Ἀπολλώνειο», στὴν «Γενικὴ Κλινική», στὸ «Ἐρρῖκος Ντυνὰν» κ.λπ., ἔφθασε νὰ καταστῆ ὡς Ἱερεὺς Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀσίγαστος παραστάτης καὶ σύντροφος πολυάριθμης σειρᾶς ἀσθενῶν καὶ τῶν οἰκείων τους… Ἂς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη του, καὶ ἂς μᾶς συνοδεύει πάντοτε μὲ τὶς εὐχές του ἐνώπιον τοῦ Κυρίου…
Δημήτριος Κων. Σέργιος,
Δικηγόρος Α.Π.-ΣτΕ ἐ.τ., Συγγραφεὺς