Από το «Αφήστε με να ζήσω!»
Κάθε χρόνο, στις 28 Σεπτεμβρίου, το διεθνές κίνημα υπέρ των αμβλώσεων και όσοι κερδοσκοπούν από αυτές γιορτάζουν (1).
Αποκαλούν την μέρα «Διεθνή Ημέρα Ασφαλούς Άμβλωσης» και οργανώνουν φιέστες σε όλο τον κόσμο. Ζητωκραυγάζουν για τον θάνατο των παιδιών στην μήτρα στο Κίτο, στο Δουβλίνο, στο Παρίσι, στην Πόλη του Μεξικού και στις Βρυξέλλες. Φωτίζουν κτίρια με πράσινο χρώμα, τα σιντριβάνια, αποκτούν σμαραγδένιες αποχρώσεις, ακόμα και το Jet d’Eau της Γενεύης βάφεται πράσινο. Το Παγκόσμιο Δίκτυο Γυναικών για τα Αναπαραγωγικά Δικαιώματα (Women’s Global Network for Reproductive Rights) καταγράφει μέλη σε «85 χώρες» και οργανώνει «400 δράσεις» για να υπάρχει η δυνατότητα να σκοτώνει μια μητέρα το αγέννητο παιδί της.
Το σύνθημά τους για το 2026 ήταν: «Αλληλεγγύη στην Πράξη: Προωθείστε την Αναπαραγωγική Δικαιοσύνη και Ενισχύστε άμεσα τα Συστήματα Υγείας για Ολοκληρωμένη Φροντίδα Αμβλώσεων». Απίστευτο. Δεν μοιάζει τόσο με σύνθημα που θα φώναζε κανείς στον δρόμο, αλλά με τίτλο αίτησης για επιχορήγηση. Από την άλλη, ίσως αυτός να είναι και ο στόχος. Τα «ματωμένα χρήματα» δεν είναι ποτέ αρκετά.
Η Διεθνής Ημέρα «Ασφαλούς» Άμβλωσης δεν αποτελεί επίσημη ημέρα των Ηνωμένων Εθνών. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία κάποιων ΜΚΟ που πήραν αφορμή από μια επέτειο συνδεδεμένη με την απελευθέρωση των παιδιών από την σκλαβιά στην Βραζιλία, (ημέρα που θεσμοθετήθηκε η απελευθέρωση των παιδιών που γεννιούνταν από σκλάβες μητέρες στην χώρα αυτή το 1871) και την μετέτρεψαν σε ημέρα εορτασμού της ελευθερίας να διαμελίζονται αυτά τα παιδιά πριν από την γέννησή τους.
Μια άλλη ομάδα γυναικών κραυγάζει και εκείνη…
Παρ΄ όλο που η Ευρώπη φωτίζει μνημεία και η Λατινική Αμερική γεμίζει τις λεωφόρους με πράσινα μαντίλια, υπάρχει μια άλλη ομάδα γυναικών για τις οποίες κανείς δεν μιλάει ποτέ. Κανείς δεν θα φωταγωγήσει κάποιο σιντριβάνι γι’ αυτές. Κανείς δεν θα κάνει πορεία στο Παρίσι κρατώντας τις φωτογραφίες τους. Είναι οι γυναίκες που υποβλήθηκαν σε μια «ασφαλή και νόμιμη» άμβλωση, αλλά δεν επέστρεψαν ποτέ στο σπίτι τους.
Η Alexis “Lexi” Arguello, ένα κορίτσι 18 ετών από το Colorado πέθανε στις 6 Φεβρουαρίου μετά από έκτρωση στον 6ο μήνα κύησης μετά από έκτρωση στην Fort Collins Planned Parenthood.
Ας δούμε κάποιες από αυτές τις γυναίκες, οι οποίες πέθαναν στις ΗΠΑ(2), χώρα με επαρκές υγειονομικό σύστημα, από νόμιμη άμβλωση, και σε εγκεκριμένες εγκαταστάσεις.
Η Lexi Arguello ήταν 18 ετών όταν υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση διαστολής και εκκένωσης (D&E), η οποία υποτίθεται ότι ήταν ρουτίνας. Δεν επέζησε. Τα πράσινα φώτα θα φαίνονται υπέροχα στις φωτογραφίες απόψε, όπως συμβαίνει πάντα, αλλά δεν υπάρχει τίποτα φωτογενές σε μια νεκρή 18χρονη, την οποία η οικογένειά της περίμενε να επιστρέψει στο σπίτι.
Η April Lowery ήταν 29 ετών. Η άμβλωση προκάλεσε διάτρηση της μήτρας της. Πήγε σε μια κλινική που λειτουργούσε νόμιμα και δεν επέστρεψε ποτέ στην ζωή που σκόπευε να συνεχίσει μετά την επέμβαση.
Η Tia Archeiva Parks ήταν 26 ετών όταν υποβλήθηκε σε άμβλωση με αναρρόφηση κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης. Νόμιμη διαδικασία. Σε αδειοδοτημένο κέντρο. Παρ’ όλα αυτά, πέθανε.
Οι υποστηρικτές των αμβλώσεων θα μας πουν ότι τέτοιοι θάνατοι είναι σπάνιοι. Ίσως αυτή η λέξη να προσφέρει κάποια παρηγοριά όταν συζητούνται τα στατιστικά στοιχεία γύρω από ένα τραπέζι συνεδριάσεων. Ακούγεται όμως πολύ διαφορετικά όταν η κόρη, η αδελφή, η σύζυγος ή η μητέρα σου γίνονται αυτές η «σπάνια περίπτωση».
Οι αριθμοί κάνουν τα πάντα να φαίνονται τακτοποιημένα και όμορφα. Τα ονόματα έχουν την κακή συνήθεια να χαλούν την παρουσίαση.
Η Keisha Marie Atkins ήταν 23 ετών όταν υποβλήθηκε σε άμβλωση ενώ είχε προχωρημένη κύηση, η οποία διήρκεσε αρκετές ημέρες. Πρώτα σταμάτησε η ζωή του εμβρύου. Μετά σταμάτησε να λειτουργεί το σώμα της. Δεν βγήκε ποτέ ζωντανή από εκεί.
Η Kalynda Collins ήταν 32 ετών και μητέρα δύο παιδιών. Στο Cherry Hill Women’s Center, της τοποθετήθηκαν ράβδοι διαστολής (laminaria), παρά το γεγονός ότι είχε παρουσιάσει προηγουμένως αλλεργική αντίδραση σε αυτές. Έπαθε αναφυλακτικό σοκ και η δικαστική αγωγή που ακολούθησε έγινε δημόσια γνωστή.
Αμφιβάλλουμε κάπως αν η πράσινη φωταγώγηση της πρόσοψης του Δημαρχείου της Βαρκελώνης θα περιλαμβάνει αυτή την συγκεκριμένη υποσημείωση…
Η Jamie Lee Morales ήταν 30 ετών. Όταν κι εκείνη πήγε για επέμβαση διαστολής και εκκένωσης (D&E) σε μια νόμιμη κλινική, πέθανε, αφήνοντας πίσω της άλλη μια οικογένεια να περιμένει μια γυναίκα που δεν θα επέστρεφε ποτέ.
Η Cree Erwin-Sheppard ήταν 24 ετών όταν υποβλήθηκε σε άμβλωση με αναρρόφηση και ταυτόχρονη τοποθέτηση ενδομήτριου σπιράλ (IUD) κατά την ίδια επίσκεψη, στο Μίσιγκαν. Αργότερα κατέρρευσε και πέθανε. Οι διαδηλωτές κρατούσαν πλακάτ με την φωτογραφία του προσώπου της, επειδή κάποιος έπρεπε να διασφαλίσει ότι η περίπτωσή της δεν θα ξεχαστεί.
Η Diamond Williams ήταν μόλις 18 ετών. Βρισκόταν στην έκτη εβδομάδα της εγκυμοσύνης της όταν έκανε χειρουργική άμβλωση στο κέντρο «Carolina Center for Women» στην Charlotte. Αν και ο διαβήτης την κατέτασσε σε ομάδα υψηλού κινδύνου, ο γιατρός προχώρησε κανονικά στην διαδικασία. Τέσσερις ημέρες αργότερα, η ιατροδικαστική έκθεση ανέφερε ως αιτίες θανάτου την αιμορραγική βρογχοπνευμονία και την παραμονή υπολειμμάτων ιστού στην μήτρα, ενώ η μητέρα της αναγκάστηκε να δώσει αγώνα για να αποκτήσει πρόσβαση στον ιατρικό της φάκελο. Ήταν δεκαοκτώ ετών, στην ίδια ηλικία με την Lexi.
Για μια ημέρα που είναι αφιερωμένη στον εορτασμό της λεγόμενης «ολοκληρωμένης φροντίδας για τις αμβλώσεις», υπάρχουν πάρα πολλές νέες γυναίκες που απουσιάζουν από αυτόν τον εορτασμό.
Η Jennifer McKenna Morbelli ήταν 29 ετών και κυοφορούσε επί 33 εβδομάδες όταν απευθύνθηκε στον LeRoy Carhart, στο Maryland για μια άμβλωση σε προχωρημένο στάδιο κύησης. Υπέστη αιμορραγία και ο σύζυγός της έμεινε χήρος.
Η Tonya Reaves ήταν 24 ετών όταν υποβλήθηκε σε διαδικασία διαστολής και εκκένωσης (D&E) στην κλινική «Planned Parenthood of the Loop» στο Chicago, το 2012. Αιμορραγούσε επί ώρες προτού φτάσει στο νοσοκομείο. Η ανάρρωση, που όλοι περίμεναν, δεν ήρθε ποτέ.
Μετά, υπήρξε η περίπτωση της Karnamaya Mongar. Ήταν 41 ετών όταν μπήκε στην κλινική αμβλώσεων του Kermit Gosnell στη Philadelphia. Μια υπερβολική δόση ηρεμιστικών τής στοίχισε την ζωή.
Δεν πέθανε επειδή η άμβλωση ήταν παράνομη, ούτε πέθανε σε κάποιο «σκοτεινό σοκάκι» – από αυτά για τα οποία ακούμε κάθε φορά που οι υποστηρικτές των αμβλώσεων θέλουν να τρομάξουν τους νομοθέτες ώστε να καταργήσουν άλλη μια δικλείδα ασφαλείας. Πέθανε σε μια κλινική αμβλώσεων που οι κρατικοί ελεγκτές είχαν αποτύχει να κλείσουν. Αργότερα, οι εισαγγελείς περιέγραψαν την δραστηριότητα του Gosnell ως το «σπίτι των φρικαλεοτήτων».
Η Mongar αποτελεί ένα αρκετά σοβαρό πρόβλημα για την «τακτοποιημένη ιστορία» που αρέσκονται να αφηγούνται οι φίλοι της άμβλωσης. Υποτίθεται ότι πρέπει να πιστεύουμε πως η νόμιμη άμβλωση ισοδυναμεί με ασφαλή άμβλωση και η παράνομη με επικίνδυνη. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Ο θάνατός της δεν ταιριάζει σε αυτό το σχήμα και γι’ αυτό έχει εξαφανιστεί από την ιστορία. Το ίδιο συμβαίνει και με τις Lexi, April, Tia, Keisha, Kalynda, Jamie Lee, Cree, Diamond, Jennifer και Tonya.
Καμία από αυτές τις γυναίκες δεν πέθανε επειδή κάποιο νομοθετικό σώμα ψήφισε νόμο υπέρ της αγέννητης ζωής. Πέθαναν ακριβώς εξαιτίας του συστήματος που διεκδικούν οι εορτασμοί της άμβλωσης. Θέλουν περισσότερες κλινικές αμβλώσεων, απαιτούν αμβλώσεις σε προχωρημένο στάδιο κύησης και συντομότερες περιόδους αναμονής, καθώς και την κατάργηση κάθε δικλείδας ασφαλείας υπέρ της ζωής.
Το φεμινιστικό ζητούμενο: Όλο και περισσότεροι θάνατοι βρεφών, όλο και περισσότερες γυναίκες – θύματα.
Τα αιτήματά τους διαφέρουν από χώρα σε χώρα, αλλά η κατεύθυνση παραμένει σταθερή. Σε σοβαρά κράτη όπου υφίστανται νόμοι υπέρ της ζωής, απαιτούν την νομιμοποίηση της άμβλωσης. Εκεί όπου η άμβλωση είναι ήδη νόμιμη, απαιτούν λιγότερες δικλείδες ασφαλείας. Εκεί όπου οι προοδευτικοί έχουν υπονομεύσει και έχουν καταργήσει τις δικλείδες ασφαλείας, συνεχίζουν και ζητούν περισσότερη χρηματοδότηση και αμβλώσεις σε προχωρημένο στάδιο.
Κάθε 28η Σεπτεμβρίου, φωταγωγούν κτίρια με πράσινο χρώμα για να μας δείξουν πόσο ασφαλής είναι όλη αυτή η διαδικασία. Αναρωτιόμαστε γιατί κάτι που υποτίθεται ότι είναι τόσο ρουτίνα και τόσο φυσικό να απαιτεί όλη αυτή την θεατρικότητα. Αν, όπως ισχυρίζονται, η άμβλωση είναι τόσο συνηθισμένη και ιατρικά ασήμαντη, όσο επιμένουν οι υποστηρικτές της, γιατί χρειαζόμαστε την Διεθνή Ημέρα Ασφαλούς Άμβλωσης; Τί τα θέλουν τα μαντίλια, τα σιντριβάνια, τα εργαλεία άμβλωσης, τις συντονισμένες πορείες, τα μανιφέστα και τις προειδοποιήσεις για «ανερχόμενες φασιστικές δυνάμεις»;
Χρειάζονται το θέαμα επειδή η πραγματικότητα είναι πολύ πιο περίπλοκη και δυσάρεστη από όσο ακούγεται στα συνθήματα. Επειδή πρέπει να συγκαλύψουν τις επισκέψεις στα επείγοντα, τα ιατρικά αρχεία και τις φωνές από τις οικογένειες που έμειναν πίσω και τις νεκροψίες. Υπάρχουν μητέρες που έθαψαν τις κόρες τους και σύζυγοι που έθαψαν τις συζύγους τους. Υπάρχουν παιδιά που έχασαν τις μητέρες τους. Υπάρχουν και ονόματα.
Ας αφήσουμε, λοιπόν, τα σιντριβάνια να παίρνουν πράσινο χρώμα και φέτος. Ας φωταγωγήσουμε τα κτίρια. Ας απαριθμήσουμε τις πόλεις και ας μετρήσουμε τις 400 δράσεις και στις 85 χώρες. Μετά, εμείς ας κάνουμε κάτι που οι διοργανωτές της Διεθνούς Ημέρας για την Ασφαλή Άμβλωση δεν θα κάνουν: Ας μνημονεύσουμε τα ονόματα των γυναικών των οποίων ο θάνατος ακυρώνει αυτούς τους εορτασμούς.
Lexi, 18 ετών· April, 29 ετών · Tia, 26 ετών · Keisha, 23 ετών · Kalynda, 32 ετών · Jamie Lee, 30 ετών · Cree, 24 ετών · Diamond, 18 ετών · Jennifer, 29 ετών · Tonya, 24 ετών · Karnamaya, 41 ετών και αναρίθμητες άλλες.
Πήγαν να κάνουν αμβλώσεις για τις οποίες είχαν διαβεβαιωθεί ότι ήταν ασφαλείς. Μπήκαν σε κλινικές που λειτουργούσαν εντός ενός συστήματος αμβλώσεων το οποίο οι ακτιβιστές επιθυμούν να επεκταθεί σε όλο τον κόσμο.
Οι οικογένειές τους περίμεναν να επιστρέψουν σπίτι.
Δεν επέστρεψαν ποτέ.
Οι ιστορίες τους είναι και αυτές μέρος της «ασφαλούς» άμβλωσης.
Απλώς, φαίνεται πως δεν χωράνε πάνω σε ένα πράσινο μαντίλι…
Πηγές είδησης: