Δρ.Σέργιος Ντόριτς (Θεολόγος)
Μακαριώτατε, η Κύπρος δεν χρειάζεται να γονατίσει μπροστά στον Πάπα για να σωθεί. Η ιστορία μάς προειδοποιεί, η Ορθοδοξία μάς καλεί σε εγρήγορση και η συνείδηση δεν επιτρέπει τη σιωπή.
Το 1439, στη Σύνοδο της Φλωρεντίας, επιχειρήθηκε η ένωση της Ορθόδοξης με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, με την ελπίδα ότι η Δύση θα βοηθούσε τη χειμαζόμενη Βυζαντινή Αυτοκρατορία απέναντι στους Οθωμανούς. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αρνήθηκε να υπογράψει, υπερασπιζόμενος την Ορθόδοξη πίστη. Το 1452, η ένωση διακηρύχθηκε στην Αγία Σοφία. Και λίγους μήνες αργότερα, στις 29 Μαΐου 1453, η Κωνσταντινούπολη έπεσε.
Η ένωση δεν προκάλεσε την Άλωση. Απέδειξε, όμως, ότι ούτε οι υπογραφές ούτε οι προσδοκίες από τη Ρώμη μπορούσαν να εγγυηθούν τη σωτηρία της Πόλης.
Και σήμερα, Μακαριώτατε, ακούμε ότι οι πρέσβεις του Βατικανού μπορούν να στηρίξουν το Κυπριακό. Ασφαλώς, η διπλωματία έχει τη θέση της. Αλλά από τη διπλωματική συνεργασία μέχρι την καλλιέργεια υπερβολικών προσδοκιών υπάρχει τεράστια απόσταση. Ο Πάπας δεν είναι ο σωτήρας της Κύπρου και το Βατικανό δεν αποτελεί εγγύηση εθνικής απελευθέρωσης.
Μακαριώτατε, πριν αναζητήσετε τη δύναμη της Ρώμης, αναλογιστείτε το βάρος των δικών σας εκκλησιαστικών αποφάσεων.
Θυσίασες, Μακαριώτατε, το παιδί σου; Τον Τυχικό τον σταύρωσες, τον πέταξες στην άκρη για χάρη του Πάπα; Έτσι το αισθάνονται όσοι βλέπουν την υπόθεσή του ως αδικία και πληγή για την Εκκλησία. Και τώρα γεννάται το αμείλικτο ερώτημα: μήπως η επιθυμία για καλές σχέσεις με τον Πάπα επισκιάζει την ποιμαντική ευθύνη απέναντι στους δικούς σου ανθρώπους; Αλίμονό σου, αν η ιστορία καταγράψει ότι έδειξες μεγαλύτερη ευαισθησία προς την εύνοια της Ρώμης παρά προς την ενότητα και τη δικαιοσύνη μέσα στην ίδια σου την Εκκλησία.
Η Ιερά Σύνοδος της Κύπρου οφείλει να δώσει απαντήσεις με καθαρότητα και ευθύνη. Η εκκλησιαστική ενότητα δεν οικοδομείται με σιωπές, ούτε η Ορθοδοξία είναι διαπραγματευτικό χαρτί για πολιτικές επιδιώξεις. Ο διάλογος με τους Καθολικούς είναι θεμιτός· η σύγχυση, όμως, ανάμεσα στη διπλωματία και στην εκκλησιαστική αλήθεια είναι επικίνδυνη.
Και ο κυπριακός λαός ας μην περιμένει θαύματα από ξένους προστάτες. Χρειαζόμαστε συμμάχους, σοβαρή στρατηγική και έμπρακτη διεθνή στήριξη — όχι αυταπάτες.
Αλίμονο αν ζήσουμε μια νέα Άλωση, όχι επειδή συνομιλήσαμε με τη Δύση, αλλά επειδή ξεχάσαμε να διακρίνουμε την ελπίδα από την ψευδαίσθηση και τη διπλωματία από τη σωτηρία.
Η ιστορία δεν συγχωρεί την αφέλεια. Και η πίστη δεν πρέπει ποτέ να γίνεται το τίμημα για την εύνοια κανενός Πάπα, κανενός ηγεμόνα και καμίας εξουσίας.
Ξέχασες το Θεό και την πλήρη εμπιστοσύνη σε αυτόν αδικείς και παρανομίες εναντίον ιερών κανόνων και αγίων πατέρων και της ίδιας της αγίας γραφής και αποδίδεις πίστη στον Πάπα ; Πρόσεξε γιατί τα κακά έρχονται.