Η «πράσινη γραμμή» είναι ένας όρος που χωρίζει την Κύπρο σε δύο μέρη: το ελληνοκυπριακό νότιο τμήμα και το τουρκοκυπριακό βόρειο τμήμα. Είναι μια αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη που δημιουργήθηκε το 1974 από τα Ηνωμένα Έθνη, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ξεκινά από την περιοχή της Λευκωσίας και εκτείνεται σε όλο το μήκος του νησιού, χωρίζοντας τις δύο κοινότητες. Η πράσινη γραμμή είναι σύμβολο της διαίρεσης του νησιού και της συνεχιζόμενης πολιτικής και εθνικής διένεξης μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.
Η πράσινη γραμμή δεν είναι τοίχος του Βερολίνου, που να χωρίζει στα δύο έναν λαό. Είναι η μαύρη γραμμή της τουρκικής σκλαβιάς ενός τόπου κι ενός λαού που τον ξερίζωσε από τα πάτρια εδάφη ο Τούρκος κατακτητής, είναι η γραμμή, που καθιστά το δίκιο του ισχυρότερου μπροστά στα μάτια της Δημοκρατικής Ευρώπης. Μολονότι το Φεβρουάριο του 1959 υπογράφτηκε στη Ζυρίχη η συμφωνία για τον τερματισμό του ενόπλου αγώνα και την ανακήρυξη της Κύπρου Ανεξάρτητη Δημοκρατία, δυστυχώς ακόμα σήμερα το 35% του νησιού στενάζει κάτω από την τουρκική σκλαβιά. Μια σκλαβιά που άρχισε την 20η Ιουλίου 1974 με την εισβολή της Τουρκίας και που έφερε την καταστροφή και το διωγμό, το μεγάλο δράμα του τόπου.
Οι Κύπριοι ποτέ δεν θα ξεχάσουν την ημέρα αυτή. Αυτό το δηλώνουν τα μάτια τους, το δηλώνει η καρδιά τους, οι τριακόσιοι μοτοσικλετιστές, που μπήκαν μέσα στην πράσινη γραμμή σ’ ένδειξη διαμαρτυρίας. Το λέει το σύνθημα «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ», ένα από τα πιο ισχυρά και φορτισμένα πολιτικά και ιστορικά συνθήματα. Που αναφέρεται στη μνήμη και τιμή προς εκείνους που σκοτώθηκαν ή χάθηκαν κατά την εισβολή. Στην άρνηση αποδοχής της διαίρεσης της Κύπρου Είναι επίσης μια δήλωση συλλογικής μνήμης, που όπως το λέει και ο ποιητής:
Δεν ξεχνώ αυτούς που μπήκαν
και σκόρπισαν το θάνατο,
το χαλασμό, δεν ξεχνώ…
Συμβολίζει, επίσης, την προσπάθεια των Ηνωμένων Εθνών να επιβάλουν ειρήνη και σταθερότητα, καθώς η γραμμή επιτηρείται από την UNFICYP (Ειρηνευτική Δύναμη του ΟΗΕ στην Κύπρο). Παρά τη διαίρεση, συμβολίζει την ελπίδα για μελλοντική ειρηνική επανένωση του νησιού.
Όταν την επισκεφτήκαμε, τρεις περιπολίες ήταν στη σειρά και τρεις σημαίες κυμάτιζαν: η ελληνική, του ΟΗΕ και η τούρκικη. Στους τοίχους συνθήματα γραμμένα στην ελληνική και την αγγλική. Εδώ γράφτηκε το ΟΧΙ της Κύπρου.
«Τούρκοι κι αν μας τα πήρατε δικά σας δεν θα μείνουν,
δικά μας ήταν πάντοτε, δικά μας θε να γίνουν».
Βαγγέλης Παπαχρήστος