Τοῦ κ. Νεκταρίου Δαπέργολα Διδάκτορος Ἱστορίας
Συνεδρίασαν πάλι πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν οἱ ἐκπρόσωποι τῆς ἱεραρχίας τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Ὄχι φυσικὰ ὅλη ἡ ἱεραρχία ὡς ὁλομέλεια, καθότι ὁ θεσμὸς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου στὴν πράξη πλέον οὐσιαστικὰ δὲν ὑφίσταται, τὸ συνοδικὸ ἐκκλησιαστικὸ σύστημα ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ ἔχει τιναχτεῖ στὸν ἀέρα καὶ κουμάντο πιὰ κάνει ἐντελῶς πραξικοπηματικὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος Λιάπης καὶ ἕνα κονκλάβιο παρατρεχάμενων γύρω του.
Τώρα βέβαια, γιατί αὐτὴν τὴν ἔκδηλη παρανομία καὶ κατάφωρη καταστρατήγηση δὲν τὴν καταγγέλλει σχεδὸν κανεὶς ἀπὸ τοὺς 80 Μητροπολίτες μας καὶ κυρίως γιατί δὲν ζητάει τὰ αὐτονόητα, δὲν μπορῶ μὲ σιγουριὰ νὰ τὸ πῶ. Ἴσως νὰ θεωροῦν οἱ ἄνθρωποι ὅτι ὅλα βαίνουν καλῶς (βαθιά…εἰρήνη καὶ πλέρια δημοκρατία ἔχουμε ἄλλωστε, ὡς γνωστόν, καὶ μαζὶ ἕνα…στοργικὸ κράτος ποὺ νυχθημερὸν φροντίζει μὲ αὐταπάρνηση τὴν ὑγεία καὶ τὴν ἀσφάλειά μας) καὶ ἑπομένως δὲν ὑπάρχει κάτι σοβαρὸ νὰ συζητηθεῖ. Ἴσως πάλι καὶ νὰ θεωροῦν ὅτι ὑπάρχει ὄντως κάτι σοβαρό, ἀλλὰ ἐπειδὴ στὴν πραγματικότητα ἀκριβῶς παραεῖναι σοβαρὸ καὶ καυτό, καλὸ εἶναι νὰ τὸ ἀποφύγουν (μακριὰ ἀπὸ ἐμᾶς, ἂς πάρουν ἄλλοι τὴν εὐθύνη). Ἴσως ἐπίσης ἐπειδὴ κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ἀπὸ ὀλιγόπιστοι ἕως ἄθεοι (δυστυχῶς ὑπάρχει ἀκόμη καὶ αὐτό), κάποιοι ἄλλοι (ἀκόμη δυστυχέστερα) βρίσκονται χωμένοι μέσα στὴ μασονία, ἄλλοι εἶναι πρωτίστως καριερίστες, ἀδιάφοροι γιὰ τὴν οὐσία καὶ ἐνδιαφερόμενοι βασικὰ γιὰ τὴν ἐξουσία καὶ «τὰς πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς» (γιὰ ὅσους δὲν γνωρίζουν, «ἀρχιμανδριτισμὸς» καὶ «ὀξεῖα ἐπισκοπίτιδα» λέγονται οἱ σχετικὲς ἀσθένειες καὶ εἶναι πιὸ ἀνίκητες κι ἀπὸ ἐπιθετικὸ μεταστατικὸ καρκίνο), μερικοὶ πιθανὸν νὰ ἐκβιάζονται γιὰ διάφορα ζητήματα (ὑπαρκτὰ καὶ σοβαρά, ἴσως λιγότερο σοβαρά, ἴσως ἐνίοτε καὶ κατασκευασμένα), ἄλλοι πάλι οὕτως ἢ ἄλλως φοβοῦνται κυριολεκτικὰ τὸν ἴσκιο τους.
Ὅ,τι ὅμως κι ἂν φταίει, ὅποιος κι ἂν εἶναι ὁ λόγος, δὲν ἔχει πιὰ τόση σημασία. Σημασία ἔχει τὸ ἀποτέλεσμα. Καὶ τὸ ὅτι συνεδρίασαν πάλι (ἔστω στὸ ἐπίπεδο αὐτῆς τῆς ὀλιγομελοῦς ἐκκλησιολογικῆς ψευδομορφίας ποὺ λέγεται «Διαρκῆς Ἱερὰ Σύνοδος», ποὺ οὐδόλως μπορεῖ στὴν πραγματικότητα νὰ ἀναπληρώσει τὴν κανονικὴ Σύνοδο γιὰ κανένα σοβαρὸ ζήτημα) καὶ τὸ μόνο ποὺ βρῆκαν νὰ ποῦν – μέσα στὸν πνευματικὸ βόρβορο καὶ τὴν ἀπόλυτη παράνοια ποὺ βουλιάζουμε ἐδῶ καὶ μῆνες – εἶναι πάλι ὁ ἴδιος αὐτὸς τραγέλαφος περὶ τυφλῆς ὑπακοῆς στοὺς «εἰδικοὺς» καὶ μαζὶ μία τρισάθλια ἐγκύκλιος σκληρῆς ὑγειονομικῆς κατεύθυνσης, αὐτὸ εἶναι τὸ νέο ἀποτέλεσμα. Ἕνα ἀκόμη πολυσέλιδο παραλήρημα μὲ ἀναλυτικὰ μέτρα ἀσφαλείας, μὲ αὐστηρὴ ἔμφαση στὴν ὑποχρεωτικὴ μασκοφορία καὶ τὴν ἀπολύμανση τῶν ἱερῶν εἰκόνων καὶ ὅλων τῶν ἐπιφανειῶν τοῦ Ναοῦ, μὲ ἐμμονὴ στὶς ἀπαγορεύσεις τῶν λιτανειῶν, μὲ ἀναφορὰ σὲ εἰδικὸ δωμάτιο covid μέσα στοὺς ναούς, μὲ ἐντολὴ ὁρισμοῦ μασκοφόρων γκαουλάιτερ/τοποτηρητῶν γιὰ τὴν ἀπαρέγκλιτη τήρηση τῶν παραπάνω ἀθλιοτήτων καὶ μὲ ὅ,τι ἄλλο βλάσφημο μπορεῖ νὰ συλλάβει ὁ πιὸ διαστροφικὸς καὶ πλανεμένος νοῦς τοῦ ἀνθρώπου. Ἕνα ἀκόμη θλιβερὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἀπουσίας τους, τῆς ἀνυπαρξίας τους, τῆς προδοσίας τους. Καὶ τῶν λίγων ποὺ ἀποφασίζουν καὶ τῶν πολλῶν ποὺ τὸ ἀνέχονται καὶ δὲν ἀντιδροῦν. Σχεδὸν ὅλων τους.
Κοντεύουν νὰ ξεπεράσουν πιὰ ἀκόμη καὶ τὴ διαβόητη ἐκείνη σοβιετικὴ «Ζῶσα Ἐκκλησία», τὸ καρικατουρίστικο σχισματικὸ ψευδοεκκλησιαστικὸ μόρφωμα ποὺ εἶχε διορίσει τὸ 1922 ἡ αἱματοβαμμένη καθεστωτικὴ συμμορία τοῦ Λένιν καὶ ποὺ ὡς προβατόσχημος λύκος (τὴν ὥρα ποὺ οἱ πραγματικοὶ κληρικοὶ καὶ πιστοὶ διώκονταν, βασανίζονταν καὶ ἐκτελοῦνταν μαζικὰ) αὐτὸ εἶχε τὸν ρόλο νὰ συναινεῖ, νὰ ἰσοκρατεῖ καὶ νὰ ντύνει καὶ μὲ ψευτοθεολογικὰ ἐπιχειρήματα τὴ δράση τοῦ ἀντίχριστου καθεστῶτος. Ναί, εἶναι βαρὺς ὁ λόγος καὶ σκληρὴ ἡ διαπίστωση, ἀλλὰ δυστυχῶς σχεδὸν ἐκεῖ βρισκόμαστε. Εἶναι τέτοιος ὁ ἐναγκαλισμὸς πολλῶν ἐκ τῶν ἐπισκόπων μας μὲ τὴν ἄθεη καὶ μηδενιστικὴ πολιτικὴ ἐξουσία καὶ τόσο προκλητικὴ καὶ αἰδήμων ἡ σιωπὴ σχεδὸν ὅλων τῶν ὑπολοίπων, ποὺ ἕνα τέτοιο συμπέρασμα δὲν ἀπέχει πλέον πολὺ ἀπὸ τὴ θλιβερὴ πραγματικότητα. Καὶ ἂν σκεφτοῦμε βέβαια ὅτι τουλάχιστον ἐκείνη ἡ αὐτοαποκαλούμενη «Ζῶσα Ἐκκλησία» δὲν ἦταν στὸ κάτω-κάτω παρὰ ἕνα τεχνητὸ καὶ σχισματικὸ γκρουπούσκουλο, δίχως ἐκκλησιαστικὴ αὐθεντία καὶ γνήσια ἀποστολικὴ διαδοχή, σὲ πλήρη ἀντίθεση δηλαδὴ μὲ τὴ δική μας διοικοῦσα Ἐκκλησία, τὸ συμπέρασμα γίνεται ἀκόμη θλιβερότερο. Θλιβερότερο, ἐννοεῖται, ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀπογοητευτικὴ στάση τῆς τελευταίας.
Καὶ σὲ λίγο ξανάρχεται βέβαια στὸ ἐπίκεντρο τὸ νέο κλείσιμο τῶν ναῶν καὶ εἶναι ἀπολύτως ξεκάθαρο – διὰ τοὺς ἔχοντας ὀφθαλμοὺς ὁρᾶν καὶ νοῦν συνιέναι – ὅτι θὰ προκύψει ἐπίσημα καὶ θέμα Θείας Κοινωνίας. Ποιὸς ἀμφιβάλλει ἆραγε ὅτι σύντομα θὰ ζήσουμε καὶ πολὺ χειρότερα; Καὶ τί θὰ δοῦμε τότε ἀπὸ τὴν ἱεραρχία μας; Θὰ ἀκούσουμε ἐπιτέλους καὶ κανένα πραγματικὸ «ὄχι» ἢ μετὰ τὴ «θεολογία τῆς μάσκας» καὶ τὴ «θεολογία τῆς ζακέτας», θὰ ζήσουμε καὶ τὴ «θεολογία τοῦ πλαστικοῦ κουταλιοῦ μιᾶς χρήσεως»; Ἔχει ἀπομείνει ἆραγε ἡ παραμικρὴ «κόκκινη γραμμή»; Ἢ ἁπλῶς πλέον δὲν ἔχει τέρμα ὁ κατήφορος;