κ. Διευθυντά
Διάβασα στὸ τελευταῖο φύλο τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» (ἀριθμ. 2422, 4 Νοεμβρίου 2022) τὸ ἄρθρο τοῦ Γραφείου ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων καὶ Παραθρησκειῶν, τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς “Αἱ παπικαὶ πλάναι «Κοινός Πλοῦτος» μὲ τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν»; καὶ ἡ καρδιὰ μου ἔγινε «περιβόλι» ἀπό τὰ «χαρμόσυνα» νέα τῆς μελλοντικῆς, ἐν ἔτει 2025 «ἑνώσεως τῶν ἐκκλησιῶν», μιᾶς ἑνώσεως ἡ ὁποία θεωρεῖται πλέον πραγματικότης.
Ὥστε λοιπόν μίαν ὡραίαν πρωῒαν θὰ ξυπνήσουμε καὶ θὰ μάθουμε (θέλουμε, δὲν θέλουμε,) ὅτι πλέον ἀποτελοῦμε μαζί μὲ ὅλους τοὺς ἀναρίθμητους αἱρετικοὺς τοῦ Κόσμου μιὰ ἐκκλησία, ὡς ἐν Χριστῷ ἀδελφοί.
Καὶ μόνο ποὺ τὸ σκέπτομαι μὲ πιάνει ἀνατριχίλα. Καὶ ἡ ἀνατριχίλα αὐτὴ γίνεται ἐντονότερη, ὅταν σκέπτομαι ὅτι, κατὰ τὰ φαινόμενα, δὲν ἔχουμε ἐπιλογή.
Καὶ ὅμως ἔχουμε ἐπιλογὴ. Εἶναι καιρὸς πιὰ νὰ ὀργανωθοῦμε ὡς μιὰ νέα Ἐκκλησία, μιὰ Ἐκκλησία Ὀρθοδόξων Διαμαρτυρομένων Χριστιανῶν. Μιὰ Ἐκκλησία ποὺ θὰ πιστεύη: “Οἱ Προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν, ἡ χάρις ὡς ἔλαμψεν, ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τὸ ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστὸς ὡς ἐβράβευσεν, οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν, Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τὴν Οἰκουμένην ἐστήριξεν. (Ἀπόσπασμα ἀπό τό «Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας»).
Μὲ ἀγάπη Χριστοῦ
Ὁ Ἀσκάλωνος Νικηφόρος
Ἀπάντησις «Ο.Τ.»: Σεβασμιώτατε, δεν θα παραδώσωμεν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ εἰς χεῖρας λυκοποιμένων.