Νίκος Ε. Σακαλάκης, Μαθηματικός
Αναμφίβολα, κάθε πράγμα ή λόγος μας συνδέει (παραπέμπει) στο νόημά του.
Το πνευματικά νοηματισμένο βάθος της προφητείας του Απ. Παύλου (Πράξ. 20,30) «εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα», μας παραπέμπει στις πτώσεις των αιρέσεων. Ιδιαίτερα απειλητικές οι αιρέσεις (σήμερα) μέσα στη δίνη του οικουμενισμού.
Φοβερή διάσταση της αιρέσεως είναι (όπως είδαμε στο μέρος Α’) και ο παπισμός, ο Πάπας.
Η «επηρμένη οφρύς» Λατίνων Παπών, με την προσθήκη (βλασφημία) του «Φιλιόκβε» στο Σύμβολο της Πίστεως, δημιούργησαν και σχίσμα και αίρεση, γι’ αυτό και η «παπική εκκλησία» δεν είναι του Χριστού!
Πώς μπορεί να είναι του Χριστού, όταν (εδώ και αιώνες) χρησιμοποιεί και την «Ουνία», έναν δόλιο και ύπουλο τρόπο παραπλανήσεως των πιστών της Ορθοδοξίας;
Οι «σύγχρονοι» Πατριάρχες και επίσκοποι έχουν εκπέσει του αληθινού πνεύματος της Ορθοδοξίας και με τις θέσεις τους – υπογραφές τους (Κρήτη 2016) έχουν συνομολογήσει, συμφωνήσει και συναποδεχθεί, ότι ο παπισμός είναι εκκλησία εξίσου με την Ορθόδοξη Εκκλησία και ότι (αμφοτέρων) τα μυστήρια είναι έγκυρα!
1ο σχόλιο: Η οικουμενιστική βούληση (των πατριαρχών Κων/λεως) έχει πραγματοποιήσει μυστικά την ένωση παπισμού και ορθοδοξίας. Περίτρανη αναγωγή στην «ένωση» είναι η κοινή λειτουργία της Ραβέννης (θέρος 2002), όπου ορθόδοξοι κληρικοί εκοινώνησαν και παπικούς. (Τέλος σχολίου).
Η εξομολόγηση (Δημόσια) του Αρχιμ. Αυγουστίνου Κατσαμπίρη:
«Δυστυχώς και εγώ, το εξομολογούμαι δημοσίως, δια να με συγχωρέση ο Κύριος, ότι εν αγνοία μου μετάλαβα μαζί με τους ορθοδόξους χριστιανούς και μια Γερμανίδα παπικού δόγματος. Εκ των υστέρων, όταν το έμαθα, την επλησίασα και την παρατήρησα και της επρότεινα να γίνη ορθόδοξη και να την βαπτίσωμεν. Και η απάντησις που μου έδωσεν ήτο: «τώρα πλέον έχομεν ενωθεί όλοι μαζί κλπ» (Βλέπε βιβλίο του «ΑΙ ΠΛΑΝΑΙ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ» (σελ. 32)).
2ο σχόλιο: Και η Εκκλησία της Ελλάδος σπεύδει προς το χορό των οικουμενιστών (και της «ενώσεως»), αμνήμων. Ποια; αυτή που στις αποσκευές της κομίζει την βαθύτερη μνήμη της ορθοδοξίας! (Τέλος Σχολίου).
6) Η ένταξη της Ορθόδοξης Εκκλησίας στο Π.Σ.Ε.
Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς με απόλυτη κατηγορηματικότητα έχει τονίσει: «Ήτο άραγε απαραίτητον η Ορθόδοξος Εκκλησία, αυτό το πανάχραντον Θεανθρώπινον σώμα και οργανισμός του Θεανθρώπου Χριστού, να ταπεινωθή τόσον τερατωδώς, ώστε οι αντιπρόσωποί της θεολόγοι, ακόμη και Ιεράρχαι, να επιζητούν την οργανικήν μετοχήν και συμπερίληψιν εις το Π.Σ.Ε.; Αλλοίμονον, ανήκουστος προδοσία» (Βιβλίο «Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός» – σελ. 224).
Να υπογραμμίσουμε, ότι ο παπισμός παρά την εγκοσμιότητά του, τις αιρετικές θεωρίες του και τις σωρηδόν αντιχριστιανικές πράξεις του, δεν έχει εμπλακεί (ως μέλος) στο Π.Σ.Ε., διότι αναπτύσσει την δική του οικουμενιστική πολιτική προς τις Ορθόδοξες Εκκλησίες μετά την Β’ Βατικάνεια σύνοδο (1962-65).
7) Ο εσμός (κυρίως) των οικουμενιστικών πλανών, ως εχθρός της ορθόδοξης Εκκλησίας, αποπροσανατολίζει (σήμερα) το πλήθος των πιστών, δηλαδή:
α) Θεωρία των κλάδων β) Ο δογματικός μινιμαλισμός γ) Η θεωρία της περιεκτικότητας δ) Η βαπτισματική θεολογία και ε) Η Νεοπατερική – Μεταπατερική θεολογία
Στα χρόνια μας συμβαίνουν πάρα πολλές θεαματικές – συγκλονιστικές μεταμορφώσεις σ’ όλα τα επίπεδα της Εκκλησιαστικής ζωής (και σ’ όλους τους τομείς).
Ένα παράδειγμα ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Στις 24-5-98 είχε τονίσει:
«Ο οικουμενισμός πραγματικά έτσι όπως έχει επικρατήσει να σηματοδοτείται ο όρος αυτός, βεβαίως είναι αίρεσις, διότι σημαίνει απάρνησιν βασικών γνωρισμάτων της Ορθοδόξου πίστεως, όπως είναι φερ’ ειπείν η αποδοχή της θεωρίας των κλάδων. Τέρμα! Σ’ αυτό δεν γίνεται συζήτησις, και επομένως πας όστις πρεσβεύει τα αντίθετα μπορεί να λέγεται Οικουμενιστής και επομένως να είναι αιρετικός».
Στο φως των ανωτέρω δηλώσεών του, η μετέπειτα πορεία του ήτο αποκαρδιωτική – οικουμενιστική, συμπυκνωμένη στην επίσημη υποδοχή του Πάπα (Μάιος 2001) εκφράζοντας έτσι, «έρωτα Παπισμού».
Αντίθετα, η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος (1956) με τον τότε προκαθήμενο Δωρόθεο, απέρριψε διαρρήδην την εκδοχή συνεργασίας με τον Πάπα.
Ο Χριστόδουλος κατέλυσε παράδοση 1000 ετών υποδεχόμενος τον Πάπα ως αρχηγό «κράτους και εκκλησίας». Δέχθηκε τον Πάπα ως «αγιώτατον» και ως αληθινόν «επίσκοπον Ρώμης»!
8) Η αιρετική θεωρία του δογματικού μινιμαλισμού
Είναι το αιρετικό ρεύμα που χαρακτηρίζεται από ακραία απλότητα μορφής των δογμάτων∙ υποβιβασμός, σχετικοποίηση και σμίκρυνση (δηλ.) των δογματικών διαφορών.
Οι εκκλησιολογικές σταθερές της Ορθοδοξίας διατυπώνονται (άριστα) από τον Δοσίθεο, Πατριάρχη Ιεροσολύμων:
«Ούτε δύναταί τις σύνοδος Οικουμενική παγκόσμιος, κατά τινα όποτε αιτίαν νομοθετήσαι τι, κατά των πράξεων και αποφάσεων των επτά Οικουμενικών Συνόδων, ούτε περί τάξεως, ούτε περί ηθών, ούτε περί πίστεως, ούτε περί μυστηρίων. Αντινομοθετούσα γάρ ταύταις ουκ έσεται αγία Σύνοδος, αλλά βέβηλος, πονηρά, ληστρική και καθόλου παράνομος, ως γεγόνασι πολλαί των παπιστών και απευχόμεθα μη γενέσθαι τοιούτον μιαρόν άθροισμα εν τη Ανατολική Εκκλησία».
Η εξ ίσου άγρυπνη συνείδηση της ορθοδόξου παραδόσεως Κων/νος Οικονόμος εξ Οικονόμων τόνισε:
«Την ενότητα επομένως της Εκκλησίας ουδόλως αποτελεί μόνον το Δογματικόν αλλά και το Κανονικόν, όταν δηλ. διοικείται κατά τους αυτούς Θείους Κανόνας, καθ’ ούς και αι λοιπαί Ορθόδοξοι αδελφαί, ίνα η ένθεσμος Εκκλησία συμφωνεί προς εαυτήν, των πανταχόθεν επισκόπων, τον σύνδεσμον της αγάπης φυλαττόντων, διά του λέγειν τα αυτά, κατηρτισμένους τω αυτώ νοΐ και τη αυτή γνώμη».
9) Η αιρετική θεωρία της «Νεοπατερικής και Μεταπατερικής Θεολογίας»
Αυτή η αιρετική θεωρία είναι στη συνείδηση των οικουμενιστών, κληρικών και λαϊκών, οι οποίοι επιζητούν αντιστύλια έξω από την εν Αγίω Πνεύματι Θεολογία των Πατέρων.
Με τη φορά της οικουμενιστικής μέθης προσπαθούν την απομάκρυνση του πιστού ανθρώπου από τους Πατέρες, το αγιοπνευματικό αυτό κέντρο της Ορθόδοξης διδασκαλίας.
Στους Πατέρες απεικονίζεται η Ορθόδοξη Δογματική – πνευματική διδασκαλία, ως Αγιοπνευματική επαφή με την Θεότητα.
Σύνδεση με το Νου των Πατέρων σημαίνει εμπειρία πνευματική δυο χιλιάδων ετών· σ’ αυτούς βρίσκουμε το Νου της Εκκλησίας, ως ζώσα αντίληψη της Ορθοδοξίας!
10) Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου
Αυτό το εργαλείο του οικουμενισμού πιστεύει ότι το κύρος των κρίσεών του καθορίζεται αποτελεσματικά και από την Νεοπατερική – Μεταπατερική σκέψη τωνθεωρητικών αιρετικών οικουμενιστών (Ζηζιούλα, Νησιώτη, κλπ).
Πιστεύει δηλ. (η Ακαδημία), ότι αντιλαμβάνεται καλύτερα τα προβλήματα της εποχής μας σε σχέση με το ύψος της πνευματικής ποιότητας των Πατέρων! Συμπερασματικά: Σε καμιά περίπτωση η Ακαδημία αυτή δεν αποτελεί αξιόπιστη και αγρυπνούσα συνείδηση της Εκκλησίας.
(Συνεχίζεται)