ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΨΥΧΗΣ
Γράφει ὁ Δρ. Παναγόπουλος Ἀλέξιος, Καθηγητὴς καὶ Ἀκαδημαϊκός*
4ον.-Τελευταῖον
Τὸ Ἔπος τοῦ 1940 ἀποκτᾶ ἰδιαίτερη σημασία καθὼς συναποτελεῖ τὴν ψυχολογικὴ καὶ ἠθικὴ συνέχεια τῆς ἑλληνικῆς ἀντοχῆς, ἀπὸ τὰ τραύματα τῆς Βαυαροκρατίας καὶ τὶς καταστροφὲς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, μέχρι τὴν ἐπίδειξη τῆς δύναμης, ἀπέναντι σὲ μία στρατιωτικὴ μηχανὴ πειθαρχίας τοῦ Φασισμοῦ, σὲ ἕνα φαινομενικὰ ἀκαταμάχητο ἐχθρὸ καὶ δυνάστη. Ἡ ἱστορικὴ συνέχεια αὐτή, μᾶς ἀναδεικνύει ὅτι ἡ ἑλληνικὴ ψυχή, ἂν καὶ δοκιμασμένη καὶ ταλαιπωρημένη, μπορεῖ νὰ ἀνασυγκροτηθεῖ μὲ τὴν πίστη στὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ ἐκφράσει τὶς ὑψηλὲς ἀξίες τῆς ἀντίστασης καὶ τῆς συλλογικῆς ὑπευθυνότητας ἑνὸς Γένους μοναδικοῦ στὸν κόσμο. Ἡ Ἱερὰ Κανδήλα τῆς Μονῆς τῶν Ἰβήρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους θὰ κινεῖται, γιὰ νὰ προειδοποιήσει γιὰ τὸν κίνδυνο ἐκ τοῦ κατακτητῆ Φασισμοῦ.
Ἡ στρατηγικὴ σημασία τῆς ἠθικῆς ἀντοχῆς στὸ μέτωπο τοῦ Βορρᾶ, στὴν Βόρειο Ἤπειρο, ἀλλὰ καὶ στὸ μέτωπο τῆς Ἀλβανίας, συνδέεται μὲ τὴν πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ σταθερότητα καὶ στὸ ἐσωτερικό, καθὼς ἡ ἑνότητα καὶ ἡ πειθαρχία μας, ἑνὸς ὁλόκληρου λαοῦ ὡς ΜΙΑ ψυχή, ἐπέτρεψαν στὸν ἑλληνικὸ στρατό μας, νὰ πετύχει τὶς σημαντικὲς νίκες, ὑπερβαίνοντας τὶς δυσκολίες ποὺ ἐπιβάλλονταν ἀπὸ τὸ φυσικὸ περιβάλλον καὶ τὶς μεγάλες ἐλλείψεις σὲ στρατιωτικὰ ὑλικὰ καὶ ὑποδομές.
Τὸ Ἔπος τοῦ 1940 εἶναι, τελικά, ἕνα γεγονὸς ποὺ ὑπερβαίνει τὴ στρατιωτικὴ διάσταση, ἀποτελώντας τὸ σύμβολο τῆς ἠθικῆς ἀντοχῆς καὶ τῆς συλλογικῆς αὐτοσυνείδησης. Ἡ ἑλληνικὴ ψυχή, ποὺ εἶχε ταλαιπωρηθεῖ ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς καταστροφὲς καὶ κοινωνικὲς κρίσεις, ἀναγεννήθηκε ὡς θαῦμα, μέσα ἀπὸ τὴ θυσία, τὴν ἀλληλεγγύη καὶ τὴν ἀποφασιστικότητα. Τὸ γεγονὸς αὐτό, ἐνισχύει τὴν ἱστορικὴ συνέχεια τοῦ ἑλληνισμοῦ, προσφέροντας πολύτιμα διδάγματα γιὰ τὴν πολιτική, τὴν κοινωνικὴ συνοχὴ καὶ τὴν ἠθικὴ ἀντοχὴ τῶν ἑπόμενων γενεῶν.
Κανένα ἱστορικὸ ψέμα καὶ καμία οὐτοπία δὲν διαρκεῖ αἰώνια, γιατί καμία νοσηρὴ κατάσταση ἢ θεωρία δὲν ἀντέχει στὸ χρόνο καὶ στὸ ἀνθρώπινο γίγνεσθαι. Εἶναι κοινωνικό, πολιτικὸ καὶ ἐπιστημονικὸ καθῆκον νὰ ἀναδείξουμε τὴ κοινωνικὴ ἀνισότητα καὶ τὴ γεωπολιτικὴ σημασία, ὥστε καὶ σήμερα νὰ ἑνωθεῖ ὁ Ἑλληνισμὸς καὶ πάλι καὶ νὰ ἐπιτύχουμε τὸ θαυμαστὸ Ὅραμα τοῦ Γένους μας. Ἡ Ἑλλάδα νὰ σταθεῖ δυναμικά, νὰ πραγματοποιηθεῖ καὶ σήμερα, μὲ ἕνα ξεχωριστὸ σπουδαῖο ἀποτέλεσμα, μὲ τὴν κοινωνικὴ καὶ πολιτισμικὴ σύνδεση ἢ τὴ συνομοσπονδία, μὲ ὅλα τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἑλληνικῶν μεσογειακῶν πληθυσμῶν, ὡς «μέγα τὸ τῆς θαλάσσης κράτος», ἀλλὰ καὶ τῆς Εὐρύτερης Ὁμογένειας καὶ Διασπορᾶς μας ἕως καὶ τὴν Ἀργεντινή.
Ἡ κοινωνικὴ πραγματικότητα ποὺ πολλοὺς ἀπασχολεῖ τελευταῖα, νὰ γίνει γεωπολιτικὸ γεγονός, μὲ γεωστρατηγικὸ ρόλο, στὴ διευρυμένη Εὐρώπη τῶν Πολιτισμῶν καὶ τῶν Λαῶν, ὥστε τὸ ἑλληνικὸ μεσογειακὸ κράτος, νὰ λάβει τὴ νέα ἀξία του, μέσα στὴν ἑλληνικὴ λίμνη τῆς Μεσογείου. Ἀπαιτεῖται ἡ ἐνεργὴ συμμετοχὴ τῶν πολιτῶν, στὰ κοινά, εἰδικὰ σήμερα, μὲ ἐπαναφορὰ στοὺς θεσμούς, τοῦ συστήματος τῆς ἀρχαῖο-ἑλληνικῆς ὀργάνωσης τῆς Ἄμεσης Δημοκρατίας καὶ τῆς πόλης-κράτος. Οἱ ἐλεύθερες ὑπάρξεις καὶ τὰ ἐλεύθερα «πολιτικὰ ὄντα» κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη, σήμερα χρειάζονται, γιὰ νὰ διαφωτιστεῖ καὶ νὰ διασωθεῖ καὶ πάλι ὅλος ὁ κόσμος τῆς Εὐρώπης, κι ὄχι μὲ σκοτεινὲς φιέστες, μὲ τὴ λήξη τῶν ὀλυμπιακῶν ἀγώνων στὸ Παρίσι τοῦ 2024, ποὺ ἀμαύρωσε τὸ τίτλο του ὡς πόλη τοῦ φωτός.
Οἱ Ἕλληνες ὀφείλουν νὰ πάρουν τὸ μέλλον καὶ τὴ τύχη τους στὰ χέρια τους, οἱ περισσότεροι θὰ ποῦν, τὸ ΟΧΙ, ὄχι ἄλλο πιὰ σὲ δοσίλογους, νενέκους καὶ ἐφιάλτες, ἀρκετὰ μᾶς ἀφαίμαξαν, μὲ ξένους πολέμους καὶ μὲ θαλασσοδάνεια, οἰκονομικά, κοινωνικὰ καὶ ἐθνικά. Συνοψίζοντας, τὸ Ἔπος τοῦ 1940 συναποτελεῖ τὴν κορυφαία ἔκφραση τῆς ἑλληνικῆς συλλογικῆς μνήμης καὶ τῆς ψυχικῆς ἀνθεκτικότητας. Ἡ συνειδητοποίηση τῆς ἱστορικῆς ταλαιπωρίας καὶ ἡ ἱκανότητα μετατροπῆς της σὲ συλλογικὸ θρίαμβο ἀναδεικνύουν τὴν Ἑλλάδα, ὡς παράδειγμα ἔθνους, πού, παρὰ τὶς δοκιμασίες, διατηρεῖ τὴν πολιτική, τὴν κοινωνικὴ καὶ τὴν ἠθική του ὑπόσταση ὡς Γένος Ἡρώων, Ἁγίων καὶ Μαρτύρων. Ἡ ἱστορική, κοινωνιολογικὴ καὶ πολιτικὴ ἀνάλυση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, μᾶς καθιστᾶ σαφές, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ ψυχή, παρὰ τὶς διαχρονικὲς τραγωδίες, εἶναι ἱκανὴ νὰ ἀναγεννηθεῖ καὶ νὰ διαμορφώσει, μία νέα ἐποχή, ἐθνικῆς αὐτοσυνειδησίας καὶ συλλογικῆς ἑνότητας. Ζήτω τὸ 1940, Ζήτω τὸ Ἔθνος, Ζήτω ἡ Πατρίδα, Ζήτω ἡ Ὀρθοδοξία, Ζήτω οἱ Ἥρωες, οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ Μάρτυρές μας, Ζήτω τὸ Γένος μας. Οἱ ἀντίχριστοι καὶ οἱ ἀντίχριστες δυνάμεις γιὰ λίγο καιρὸ θὰ βασιλέψουν. Εὐχαριστῶ.
Καποδίστριας, Παπαδιαμάντης καί ἐθνική αὐτοσυνειδησία τοῦ 1940 – 3ον