Κύριε Διευθυντά,
Εἶναι ἀπορίας ἄξιον, ὅταν παγκοσμίως στὶς ἑκάστοτε πανδημίες, ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, ἐκεῖνοι ποὺ ἀπομακρύνονταν ἔξω ἀπὸ τοὺς πληθυσμιακοὺς ἱστοὺς σὲ καραντίνα πολύμηνη ἦταν ΠΑΝΤΑ οἱ ἄρρωστοι καὶ ΟΧΙ οἱ ὑγιεῖς. Π.χ. ὁ πρῶτος κυβερνήτης τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδας ὁ Ἰ. Καποδίστριας – γιατρὸς στὸ ἐπάγγελμα – ἀντιμετωπίζοντας στὴν ἀρχὴ τῆς θητείας του πανδημία, ἀπομάκρυνε τοὺς ἀσθενεῖς σὲ καραντίνα ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ καὶ μέσα σὲ 3 μῆνες ἡ πανδημία ἐξαλείφθηκε.
Τώρα, στὸν 20ὸ αἰῶνα, αὐτοὶ ποὺ μπαίνουν καραντίνα καὶ χάνουν τὴν ἐλευθερία τους εἶναι πρωτίστως ΟΙ ΥΓΙΕΙΣ, οἱ ὁποῖοι δὲν προστατεύονται, μὲ τὴν ταυτόχρονη συνύπαρξή τους στὸν ἴδιο οἰκιστικὸ ἱστό, ἀπὸ τοὺς ἀσθενεῖς ποὺ βρίσκονται στὰ νοσοκομεῖα ἢ περιθάλπτονται στὰ σπίτια τους.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΔΟΞΟ;
Ἐρώτημα θέτω. Ἀπορίας ἄξιον!
Μὲ σεβασμὸ γιὰ τὸ ἔργο σας καὶ ἐκτίμηση,
Χρυσάνθη Μακρίδου τοῦ Ἱπποκράτους
Συνταξιοῦχος Ἀρχιτέκτων Μηχανικὸς τῆς Π.Σ.Α.Π.Θ.
Χαλάνδρι