Κύριε Διευθυντά,
Τό 12ο (ιβ΄) ἀντίφωνο τῆς Ἑσπέρας τῆς Μεγάλης Πέμπτης παρουσιάζει τὸν Χριστὸ νὰ ἐκφράζει τὸ παράπονό του πρὸς τὸν ἀχάριστο λαὸ του, τούς Ἰουδαίους. Καὶ ἐκφράζει τὸ παράπονό του διότι, ἐνῷ ὁ λαός αὐτὸς εὐεργετήθηκε ἀμέτρητες φορὲς ἀπὸ τὸν Θεό, ἔδειξε ἀντὶ εὐγνωμοσύνης καὶ ἀγάπης, ἀχαριστία, ἀγνωμοσύνη καὶ ἐχθρότητα. Τὸ ἀντίφωνο ἀρχίζει μὲ τὰ ἑξῆς λόγια πρὸς τοὺς Ἰουδαίους:
«Τάδε λέγει Κύριος τοῖς Ἰουδαίοις· Λαός μου, τί ἐποίησά σοι, ἢ τί σοι παρηνώχλησα;»
Καὶ ἐπειδή ὁ λαός αὐτὸς φαίνεται νά ἔχη λησμονήσει τίς θεῖες εὐεργεσίες, ὁ Κύριος τοῦ θυμίζει μερικές ἀπ’ αὐτές:
«Τοὺς τυφλούς σου ἐφώτισα, τοὺς λεπρούς σου ἐκαθάρισα, ἄνδρα ὄντα ἐπὶ κλίνης ἀνωρθωσάμην». Γι’ αὐτό λέγει μὲ βαθὺ παράπονο: «Λαός μου, τί ἐποίησά σοι; Καὶ «τί μοι ἀνταπέδωκας;» ἐσύ: «Νά τί μοι ἀνταπέδωκας· ἀντὶ τοῦ μάννα χολήν· ἀντὶ τοῦ ὕδατος ὄξος· ἀντὶ τοῦ ἀγαπᾶν με» ἐσεῖς τί ἐκάνατε; «ἀντὶ τοῦ ἀγαπᾶν με σταυρῷ με προσηλώσατε. Οὐκέτι στέργω λοιπόν». Καί τί θά κάνω; Νά τί θά κάνω! «καλέσω μου τὰ ἔθνη, κἀκεῖνά με δοξάσουσι, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Πνεύματι· κἀγώ αὐτοῖς δωρήσομαι ζωήν τὴν αἰώνιον».
Ὁ σύγχρονος λαὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι οἱ χριστιανοί καὶ μάλιστα οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Πρόκειται γιὰ τὸν νέον Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, τὸν πολλὰ εὐεργετηθέντα ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλά ἄς προσέξουμε μήπως καί γι’ αὐτὸν τὸ λαὸ ὁ Χριστὸς ἐκφράζει τό ἴδιο παράπονο: «Λαός μου τί ἐποίησά σοι καὶ τί μοι ἀνταπέδωκας;»
Ἡ ἱστορία τῶν χριστιανικῶν ἐθνῶν δὲν εἶναι αὐτὴ ποὺ θέλει ὁ Θεός. Τὴν κατάσταση μπορεῖ νὰ σώσει ἡ ἔμπρακτη μετάνοια.
Κων/νος Ν. Βαστάκης,
συντ/χος θεολόγος- καθηγητής
πρ. Λυκειάρχης,
Κιλκίς