Γράφει ὁ κ. Χαράλαμπος Μηνάογλου
Ἂς δεχθοῦμε ὅτι ὁ ἰὸς δὲν εἶναι μόνον τόσο ἐπικίνδυνος ὅσο πιστεύουν οἱ κουτοπόνηροι, ἀνύπαρκτοι σχεδὸν τελείως βιβλιογραφικὰ καὶ συνεργάτες τῶν φαρμακευτικῶν καὶ τῆς Πάνιας, λοιμωξιολόγοι τῆς κυβερνητικῆς ἐπιτροπῆς, ἀλλὰ ἀκόμη περισσότερο… Ἂς δεχθοῦμε γιὰ τὴν οἰκονομία τῆς συζήτησης ὅτι χωρὶς μάσκες, περιορισμούς, ἀποστάσεις, ἐμβόλια καὶ διαρκῆ καταγραφὴ κάθε μας κίνησης θὰ πεθάνουμε ὅλοι… Ἀκόμη κι ἔτσι νὰ ἦταν τὰ πράγματα… Καὶ ἐφόσον πλέον ἔχει γίνει σαφὲς σὲ ὅλους ὅτι δὲν πρόκειται πλέον γιὰ κάτι προσωρινό, ἀφοῦ διαρκεῖ ἤδη περισσότερο ἀπὸ δύο χρόνια… Τὸ ἐρώτημα εἶναι μόνον ἕνα: πότε καὶ ποιὸς ἀποφάσισε νὰ ἀλλάξουμε ζωή; Πότε καὶ ποιὸς ἀποφάσισε νὰ μποῦμε μέσα σὲ μία μόνιμη, ἰσόβια φυλακή, γιὰ νὰ μὴ πεθάνουμε; Πότε καὶ ποιὸς ἀποφάσισε νὰ μὴ ζοῦμε δηλαδὴ καθόλου φυσιολογικὰ καὶ ἀνθρώπινα; Πότε καὶ ποιὸς ἀποφάσισε νὰ τερματίσουμε τὴν ζωή ποὺ ξέραμε, δηλαδὴ τὴν μόνη κατάσταση ποὺ μποροῦμε νὰ ἀναγνωρίσουμε ὡς ἀνθρώπινη ζωή; Ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς ἐξουσιοδότησε τοὺς κυβερνῶντες γιὰ κάτι τέτοιο; Ἄν, ὅπως νομίζω, ἡ ἀπάντηση σὲ ὅλα τὰ ἀνωτέρω ἐρωτήματα εἶναι κανείς, τότε δὲν ἔχουμε ἁπλῶς δικτατορία, ὁλοκληρωτικὸ καθεστώς, ἀλλὰ ἕνα ὑβριδικὸ ὁλοκληρωτισμὸ ποὺ ὅμοιό του δὲν ἔχει ξαναζήσει ὁ ἄνθρωπος. Τὰ λόγια τοῦ Ρήγα Βελεστινλῆ εἶναι σήμερα πιὸ ἐπίκαιρα, πολὺ πιὸ ἐπίκαιρα ἀπὸ ὅσο ἦταν στὴν ἐποχὴ ποὺ γράφτηκαν:
Τί σὲ ὠφελεῖ κι ἂν ζήσεις καὶ εἶσαι στὴν σκλαβιά,
στοχάσου πὼς σὲ ψένουν κάθ’ ὥρα στὴν φωτιά….
Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή,
παρὰ σαράντα χρόνους σκλαβιὰ καὶ φυλακή…