Λόγοι ἀκυρώσεως τοῦ ἐπαισχύντου νόμου

Τοῦ κ. Βασιλείου Δ. Πετράκη, δικηγόρου

  Τό θέμα εἶναι πολύ εὐρύ καί κατ’ ἀνάγκην θά ἀναφερθοῦμε -τό κατά δύναμιν- σέ ὁρισμένες μόνο πλευρές του, δεδομένου ὅτι ὑπάρχουν πάρα πολλές εἰδικότητες πού ἐμπλέκονται, ὅπως οἱ ἰατροί, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, παιδαγωγοί, κοινωνιολόγοι, οἰκονομολόγοι, πολιτικοί ἐπιστήμονες, νομικοί, θεολόγοι καί ἄλλοι. Ὅλοι αὐτοί οἱ εἰδικοί ὄφειλαν νά ἔχουν τοποθετηθεῖ δημοσίως, ἐνόψει τῶν ὅσων διακυβεύονται. Καί ὁ λόγος τοῦ καθενός ἐξ αὐτῶν ἔχει ἰδιαίτερη βαρύτητα, διότι μέ τό ψηφισθὲν νομοσχέδιο ἀνατρέπονται θεσμοί καί καταστάσεις πού ἔχουν τρισχιλιετῆ καί πλέον ἱστορική θετική παρουσία, ὅπως ὁ θεσμός τοῦ γάμου, τῆς οἰκογένειας, τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας μεταξύ ἀνδρός καί γυναικός, ἡ μητρότητα καί ἡ προστασία τοῦ παιδιοῦ. Καί αὐτή ἡ ἀνατροπή θά ἔχει τεράστιες ἀρνητικές συν­έπειες στήν ἐξέλιξη τοῦ πολιτεύματος καί τῆς κοινωνίας μας. Καί τοῦτο διότι, παρότι οὐσιαστικά ἀναφέρεται σέ ἕνα πολύ μικρό ποσοστό ἀνθρώπων (δηλ. σέ μία μειονότητα τῆς μειονότητας), δεδομένου ὅτι οἱ περισσότεροι ὁμοφυλόφιλοι ἦταν καί εἶναι ἀντίθετοι μέ τόν θεσμό τοῦ γάμου, πού ὄψιμα κάποιοι δῆθεν ἀνεκάλυψαν τήν ἀξία του, ἔχοντας ὅμως ὡς βασικό τους σκοπό τήν ὑπονόμευσή του καί τόν οὐσιαστικό ἐκφυλισμό του, στήν πραγματικότητα θά ἐπιδράσει καταστροφικά στό πολίτευμα καί σέ ὁλόκληρη τήν κοινωνία καί ἰδίως εἰς βάρος τῆς οἰκογένειας καί τῶν παιδιῶν.

  Μᾶς λέγουν ὅτι ἄλλες κοινωνίες ἔχουν υἱοθετήσει αὐτές τίς καινοτομίες, ἀλλά τό ζητούμενο δέν εἶναι τί ἔχουν κάνει ἄλλες κοινωνίες, ἀλλά κατά πόσο αὐτό πού ἔχουν κάνει εἶναι σωστό ἤ ὄχι, ἐξεταζόμενο καί ἀπό θρησκευτικούς λόγους. Διότι δυσ­τυχῶς, μέσα στήν ὅλη παραζάλη πού ἐπικρατεῖ, παραβλέπονται οἱ πνευματικοί λόγοι πού εἶναι πάρα πολύ σημαντικοί, μέ τήν ἔννοια ὅτι δέν πρέπει ἡ ἑλληνική πολιτεία (στήν προμετωπίδα τοῦ Συντάγματος τῆς ὁποίας ἀναγράφεται «Eἰς τό ὄνoμα τῆς Ἁγίας καί Ὁμooυσίoυ καί Ἀδιαιρέτoυ Tριάδoς») νά νομιμοποιεῖ μία κατάσταση πού ἔρχεται σέ εὐθεῖα ἀντίθεση μέ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, τήν ἴδια τήν φύση, τόν πολιτισμό της, τήν ἱστορία της καί τίς παραδόσεις της. Ἡ νομιμοποίηση τῆς ἁμαρτίας ἐπιφέρει πολύ σοβαρά προβλήματα πού δέν γνωρίζουμε, ἐάν θά μπορέσουμε νά τά ἀντιμετωπίσουμε, λόγῳ τῆς φύσεώς τους.

  Πρέπει εὐθύς ἐξ ἀρχῆς νά τονισθεῖ ὅτι σεβόμεθα τίς ἰδιαιτερότητες τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος πρέπει νά τυγχάνει σεβασμοῦ ἐκ μέρους τοῦ νόμου, τῆς κοινωνίας καί τοῦ καθενός ἐξ ἡμῶν, ἔτσι ὥστε νά μπορεῖ ἐλεύθερα νά ἀναπτύσσει τήν προσωπικότητά του μέ τίς ὅποιες ἰδιαιτερότητές του, ἐντός τῶν ὁρίων πού τό Σύνταγμα καί οἱ σύμφωνοι μέ τό Σύνταγμα νόμοι ἐπιτάσσουν. Βέβαια ὁ σεβασμός αὐτός ὀφείλει νά εἶναι ἀμοιβαῖος. Ὅπως κάθε ἄνθρωπος ἀξιώνει τόν σεβασμό του ἐκ μέρους τῶν ὑπολοίπων, πρέπει καί αὐτός ὁ ἴδιος νά σέβεται τούς συμπολίτες του. Τό κάθε δικαίωμα πού ἀναγνωρίζεται ἀπό τόν νόμο δέν εἶναι αὐτοτελές καί αὐθύπαρκτο, ἀλλά συναρτᾶται ἄρρηκτα μέ ἀντίστοιχη νομική ὑποχρέωση. Ἑπομένως τό νά γίνεται λόγος μόνο γιά δικαιώματα, παραβλέποντας τελείως τίς ἀντίστοιχες ὑποχρεώσεις, εἶναι καταστροφικό καί ὁδηγεῖ σέ ἐντελῶς ἐσφαλμένα συμπεράσματα.

  Οἱ λόγοι γιά τούς ὁποίους πρέπει, κατά τήν ἄποψή μας, νά εἶχε καταψηφισθεῖ τό πρός ψήφιση νομοσχέδιο γιά τήν θέσπιση γάμου μεταξύ προσώπων τοῦ ἰδίου φύλου, εἶναι λόγοι ἐθνικοί -καί ἡ πολύ δυσμενής ἐξέλιξη τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος στήν πατρίδα μας εἶναι ἕνας βασικός ἐθνικός λόγος, ἀφοῦ οἱ γεννήσεις ὑπολείπονται κατά πολύ τῶν θανάτων πού ἔχουν αὐξηθεῖ σημαντικά τήν τελευταία 25ετία. Ἀξίζει νά ἰδεῖ κανείς τά ἐπίσημα στοιχεῖα τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους κατά τά ὁποῖα ἡ ὁλική θνησιμότητα τήν 10ετία 2001-2010 ἦταν κατά μέσο ὅρο 106.279 θάνατοι κάθε ἔτος, ἐνῶ τό ἀντίστοιχο χρονικό διάστημα (2001-2010) οἱ γεννήσεις ἦταν κατά μέσο ὅρο 109.844 κάθε ἔτος. Σταδιακά, λόγῳ τῶν μνημονίων κυρίως, οἱ θάνατοι αὐξήθηκαν καί ἔφθασαν τήν 5ετία 2011-2015 κατά μέσο ὅρο σέ 114.979 θανάτους κάθε ἔτος, ἐνῶ οἱ γεννήσεις μειώθηκαν τό ἀντίστοιχο χρονικό διάστημα (2011-2015) καί ἦταν 96.992 κατά μέσο ὅρο κάθε ἔτος, οἱ δέ θάνατοι τήν ἑπόμενη 4ετία 2016-2019 ἀνῆλθαν σέ 122.132 θανάτους κατά μέσο ὅρο κάθε ἔτος, ἐνῶ οἱ γεννήσεις τήν ἀντίστοιχη 4ετία (2016-2019) ἦταν μόλις 87.912 κατά μέσο ὅρο κάθε ἔτος. Ὡστόσο τά τελευταῖα 4 ἔτη ἡ τραγικότητα τῆς καταστάσεως ἔχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Τό ἔτος 2020 οἱ θάνατοι ἦταν 130.283 ἐνῶ οἱ γεννήσεις ἦταν 84.764, τό ἔτος 2021 οἱ θάνατοι ἦταν 143.668 ἐνῶ οἱ γεννήσεις ἦταν 85.346, τό ἔτος 2022 οἱ θάνατοι ἦταν 140.342 ἐνῶ οἱ γεννήσεις ἦταν 76.541 καί τέλος τό ἔτος 2023 οἱ θάνατοι ἦταν 127.581 ἐνῶ οἱ γεννήσεις ἦταν μόλις 72.244, δηλ. 1,77 θάνατοι γιά 1 γέννηση. Εἶναι τά χειρότερα δημογραφικά ἀποτελέσματα ἐδῶ καί σχεδόν 100 χρόνια! Πρόκειται γιά πραγματική γενοκτονία! Αὐτά καί μόνο τά στοιχεῖα θά ἔπρεπε νά ἔχουν ὁδηγήσει τούς πολιτικούς μας ὄχι νά θεσπίζουν τέτοιους νόμους πού τορπιλίζουν τόν παραδοσιακό γάμο καί τήν τεκνοποιΐα, ἀλλά ἀντιθέτως νά στηρίξουν τήν κοινωνία, τήν οἰκογένεια, τόν γάμο, τόν παραδοσιακό γάμο, ἔτσι ὥστε νά βοηθηθεῖ ἡ τεκνοποιΐα καί τά παιδιά νά ἀναπτύσσονται σέ ἕνα σταθερό καί ὑγιές περιβάλλον, μέ ἀξίες καί θετικά πρότυπα, μέ πατέρα καί μητέρα, καί νά δημιουργήσουν ἕνα πολιτισμό ἀντάξιο τοῦ ἔθνους μας.

  Ὑπάρχουν λοιπόν λόγοι ἐθνικοί, ὅπως τό δημογραφικό, λόγοι κοινωνικοί, πολιτικοί, οἰκονομικοί, ψυχο-λογικοί, ἐκπαιδευτικοί κ.λπ. Μεταξύ τῶν λόγων αὐτῶν εἶναι βεβαίως καί νομικοί λόγοι, κάποιους ἀπό τούς ὁποίους μέ συντομία θά προσπαθήσουμε νά ἐκθέσουμε ὅσο πιό ἁπλά γίνεται.

  Θά ξεκινήσουμε μέ ἕνα στοιχεῖο γιά τό ὁποῖο ἔχει γίνει μεγάλη παρανόηση στήν ἑλληνική κοινωνία καί ἡ παρανόηση αὐτὴ ὀφείλεται κυρίως στά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης, τά ὁποῖα ἐπιτελοῦν πλημμελῶς τό καθῆκον τους καί δέν ἐνημερώνουν, ὅπως θά ἔπρεπε, μέ ἀποτέλεσμα νά ἔχει ἐπικρατήσει ἡ ἐσφαλμένη ἐντύπωση ὅτι ὀρθῶς τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου ἔχει ἀναγνωρίσει τούς γάμους τῶν ὁμοφυλοφίλων καί ὅτι, λόγω αὐτῆς τῆς ἀναγνώρισης, ὄφειλε καί ἡ ἑλληνική πολιτεία νά θεσπίσει τόν γάμο μεταξύ ἀνθρώπων τοῦ ἰδίου φύλου. Ἡ πραγματικότητα εἶναι τελείως διαφορετική. Ὅταν ἀναγνώρισε τόν γάμο μεταξύ τῶν ὁμοφυλοφίλων τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου δέν ἐνήργησε -ὡς ὄφειλε- σύμφωνα μέ τούς κανόνες δικαίου πού τέθηκαν ἐνώπιόν του πρός ἑρμηνεία, ἀλλά νομοθέτησε κατά τό δοκοῦν, ὡς νά εἶχε νομοθετική ἐξουσία! Ἡ ἀρχή τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν ἐπιβάλλει στό Δικαστήριο νά ἔχει δικαστική μόνον ἐξουσία, πού σημαίνει ὅτι ὀφείλει νά περιορίζεται στήν ἑρμηνεία τῶν κανόνων δικαίου πού φέρονται ἐνώπιόν του καί ὄχι νά θεσπίζει νέους κανόνες δικαίου πού εἶναι μάλιστα σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τίς κείμενες διατάξεις.

 Οἱ κανόνες δικαίου πού δεσμεύουν τό Δικαστήριο εἶναι ἡ Εὐρωπαϊκή Σύμβαση τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου, μία σύμβαση πού ὑπεγράφη στήν Ρώμη τό 1950 ἀπό τά τότε κράτη μέλη, ἡ ὁποία ἔχει κυρωθεῖ ἀπό τό ἑλληνικό Κοινοβούλιο τό 1974 (Ν.Δ. 53/1974) καί ἡ ὁποία προβλέπει ρητῶς στό ἄρθρο 12 ὅτι μέ τήν συμπλήρωση τῆς ἡλικίας τοῦ γάμου, ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα ἔχουν δικαίωμα νά ἔρχονται σέ γάμο καί νά ἱδρύουν οἰκογένεια σύμφωνα μέ τούς κανόνες τῶν ἐθνικῶν δικαίων. Ἑπομένως ἡ σύμβαση ἀναφέρεται ρητῶς σέ ἄνδρα καί γυναίκα καί προστατεύει τήν παραδοσιακή οἰκογένεια.

 Τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου, διαστρέφοντας πλήρως τό ἴδιο τό γράμμα καί τό πνεῦμα τῆς συμβάσεως αὐτῆς καί ἐπικαλούμενο τίς κοινωνικές καί οἰκονομικές ἐξελίξεις, ἀναγνώρισε τόν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων, σέ καταφανῆ ἀντίθεση μέ ὅσα ρητῶς ὁρίζει ἡ ἴδια ἡ σύμβαση. Καί αὐτό εἶναι πραγματικά ἐξωφρενικό, διότι τά κράτη μέλη ψήφισαν μία συγκεκριμένη σύμβαση μέ συγκεκριμένες διατάξεις, τίς ὁποῖες ὅμως τό Δικαστήριο τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου παρερμήνευσε, ἀναλαμβάνοντας ρόλο νομοθετικό, ἀφοῦ ἀπεφάνθη ὅτι εἶναι νομικά ἰσχυρός ὁ γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων, δηλ. κάτι τελείως ἀντίθετο μέ ὅσα ρητῶς ἡ σύμβαση προβλέπει. Ἡ κρίση αὐτή τοῦ Δικαστηρίου, τό ὁποῖο μάλιστα δέν ἀποτελεῖται μόνο ἀπό πρόσωπα νομικά κατηρτισμένα ἀλλά καί ἀπό πρόσωπα πού δέν ἔχουν νομική παιδεία καί ἔχουν ἄλλη ἐξειδίκευση (π.χ. κοινωνιολόγοι κλπ), συνιστᾶ εὐθεῖα προσβολή τῆς βουλήσεως τῶν κρατῶν μελῶν καί τῆς ἰδίας τῆς συμβάσεως. Πρόκειται γιά ἕνα νομικό ἀτόπημα πού διενεργήθηκε ἀπό ἕνα δικαστικό ὄργανο πού σέ καμμία περίπτωση δέν εἶχε τέτοιες ἁρμοδιότητες. Βέβαια, οἱ πιέσεις πού ἀσκοῦνται ἀπό τά διάφορα κινήματα μέ τήν συνέργεια καί τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημέρωσης, ὁδηγοῦν σέ μία διαστρέβλωση τῶν πραγμάτων καί σέ παραποίηση τῆς ἀληθείας.

  Μία ἄλλη διεθνής σύμβαση πού μᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι τό Διεθνές Σύμφωνο γιά τά ἀτομικά καί πολιτικά δικαιώματα τοῦ Ο.Η.Ε. πού ὑπεγράφη τό 1966 καί ἔγινε νόμος τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους τό 1997 (Ν. 2462/1997). Καί σέ αὐτό τό νομοθέτημα καί συγκεκριμένα στό ἄρθρο 23 ἀναφέρεται ὅτι ἡ οἰκογένεια εἶναι φυσικό καί θεμελιῶδες στοιχεῖο τῆς κοινωνίας. Ἄς προσέξουμε τήν διατύπωση τῆς διατάξεως πού ἀναφέρει ὅτι ἡ οἰκογένεια εἶναι «φυσικό» στοιχεῖο καί ἑπομένως ἡ διάταξη αὐτή παραπέμπει ρητῶς στήν φύση καί στήν οἰκογένεια πού εἶναι σύμφωνη μέ τήν φύση. Ὅταν λοιπόν ἐμεῖς μέ μιά μονοκοντυλιά διαγράφουμε τήν φύση καί νομοθετοῦμε ἀφύσικα πράγματα, εἶναι προφανές ὅτι τελοῦμε σέ ἀντίθεση μέ τίς ρητές διατάξεις τῶν ἄνω διεθνῶν συμβάσεων.

  Οἱ δύο αὐτές διεθνεῖς συμβάσεις, σύμφωνα μέ τό ἄρθρο 28 παρ.1 τοῦ Συντάγματος, ἔχουν ὑπερνομοθετική ἰσχύ, ἀποτελοῦν ἀναπόσπαστο μέρος τοῦ ἑλληνικοῦ δικαίου καί ὑπερισχύουν ἀπό κάθε ἄλλη ἀντίθετη διάταξη νόμου. Ἑπομένως οἱ διατάξεις τοῦ ἐπαίσχυντου νόμου πού θεσπίζει γάμο μεταξύ ὁμοφυλοφίλων εἶναι σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τίς διατάξεις τῶν ἄνω δύο διεθνῶν συμβάσεων καί κατά συνέπεια οἱ σχετικές διατάξεις εἶναι ἄκυρες καί ὁ γάμος μεταξύ προσώπων τοῦ ἰδίου φύλου εἶναι ἀνυπόστατος (πρβλ. ἀπόφαση Α.Π. 1428/2017).

  Τό γιατί τώρα ἡ Κυβέρνηση ἐπιμένει τόσο πολύ παρότι γνωρίζει ὅτι ἀναπόφευκτα τά Δικαστήρια τῆς χώρας θά κληθοῦν νά ἀντιμετωπίσουν τό ζήτημα τῆς ἀντισυνταγματικότητας, ἐνόψει «γάμων» πού θά τελεσθοῦν στά πλαίσια τοῦ νόμου αὐτοῦ, ἐνῶ ταυτόχρονα ὑπάρχει τό σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ προσώπων τοῦ ἰδίου φύλου στήν νομοθεσία μας, τό ὁποῖο ἀπό τό ἔτος 2015 (Ν. 4356/2015) καλύπτει πλήρως τά ζευγάρια πού εἶναι ὁμοφυλόφιλα ἤ ὁμόφυλα, εἶναι κάτι πού ὀφείλουν οἱ κυβερνῶντες νά μᾶς τό ἐξηγήσουν.

  Ὁ δέ ὅρος ὁμόφυλος εἶναι παντελῶς ἀδόκιμος καί κακῶς χρησιμοποιεῖται ἀπό τόν σύγχρονο νομοθέτη, ὁ ὁποῖος μέ τήν χρήση τοῦ ὅρου αὐτοῦ ἀποβλέπει στήν ἀπενοχοποίηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί στήν διαστρέβλωση τῶν ἐννοιῶν τῶν λέξεων, ἐπιδιώκοντας νά θεωρηθεῖ αὐτή ἡ ἐξόχως ἀντίθετη μέ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ καί τήν φύση πράξη (σοδομισμός) ὡς καθόλα φυσιολογική καί κοινωνικά ἀποδεκτή. Ἐπειδή κατά τόν κυνικό Ἀντισθένη, ἀρχή σοφίας ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις, ἀξίζει νά ἀσχοληθοῦμε δι’ ὀλίγον μέ τούς ὅρους πού χρησιμοποιοῦνται, διότι δυστυχῶς καί οἱ ὅροι ἔχουν ἀποτελέσει ἀντικείμενο ὀργουελικῆς προπαγάνδας. Πρέπει νά γνωρίζουμε ὅτι ὁ ὅρος ὁμοφυλοφιλία πρωτοεμφανίσθηκε στά μέσα τοῦ 19ου αἰῶνος ὡς μετάφραση τοῦ ξένου ὅρου ὁμοσεξουαλικότητα (homosexuality, Homosexualität κ.λπ.), πού καί αὐτός πρωτοεμφανίσθηκε τότε, σέ μία προσπάθεια ἀντικαταστάσεως τοῦ μέχρι τότε χρησιμοποιούμενου ὅρου σοδομισμός (sodomism, Sodomie κλπ), πού -ὅπως καταλαβαίνουμε- εἶχε καί ἔχει πολύ βαρύ ἀρνητικό ἐννοιολογικό περιεχόμενο, ἀκριβῶς γιατί προέρχεται ἀπό τήν Ἁγία Γραφή καί συνδέεται ἄμεσα μέ τήν θεϊκή τιμωρία τῶν κατοίκων τῶν δύο βιβλικῶν πόλεων, τῶν Σοδόμων καί τῆς Γομόρρας (Γέν. ιθ’ 24-25). Ἐπειδή λοιπόν ἡ βαρύτητα τοῦ ἁμαρτήματος αὐτοῦ, τοῦ πάθους αὐτοῦ, εἶναι πολύ μεγάλη στήν συν­είδηση ὅλων τῶν κοινωνιῶν καί τῶν λαῶν, οἱ ἑκάστοτε ἐξουσιαστές προσπάθησαν καί προσπαθοῦν νά παίξουν μέ τίς λέξεις, ρίχνοντας στάκτη στά μάτια τῶν ἀδαῶν. Ἔτσι καί σήμερα χρησιμοποιοῦν ἐντελῶς ἐσφαλμένα τόν ὅρο ὁμοφυλία, πού ἀναφέρεται στήν φυλή, ἀντί τοῦ ὅρου ὁμοφυλοφιλία πού φέρει ἕνα ἀρνητικό πρόσημο στήν συνείδηση τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ.

  Μέ ὅλα αὐτά ὅμως παραβλέπεται ἡ οὐσία τῆς ὑποθέσεως. Καί ποιά εἶναι ἡ οὐσία τῆς ὑποθέσεως; Ὅτι πρόκειται γιά ἕνα πάθος, πού οἱ ἀμερικανοί ψυχολόγοι καί ψυχίατροι ἤδη ἀπό τό 1952 τό εἶχαν ἀναγνωρίσει ὡς ψυχασθένεια. Καί ἡ ἀναγνώριση αὐτή εἶναι πάρα πολύ σημαντική, διότι ἔχοντας ἐπίγνωση ὁ ἄνθρωπος ὅτι δέν εἶναι φυσιολογικός καί ὅτι πάσχει ἀπό μία ἀσθένεια, ἡ ὁποία, ὅπως ὅλα τά πάθη, καταργεῖ τό σημαντικότερο δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο, τό αὐτεξούσιο, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ὁδηγούμενος ἀπό δυνάμεις πού πολύ δύσκολα μπορεῖ νά ἐλέγξει, ἀκόμη καί ἐάν τό ἐπιθυμεῖ (πρβλ. Ρωμ. ζ’ 14: οὐ γὰρ ὃ θέλω τοῦτο πράσσω, ἀλλ᾿ ὃ μισῶ τοῦτο ποιῶ), καταλήγει μέσῳ τῆς ἁμαρτίας στήν ἀπομάκρυνσή του ἀπό τόν Θεό, δηλ. στόν θάνατο, τόν πνευματικό καί τόν σωματικό. Τό ζήτημα δέν εἶναι ἁπλῶς ἠθικό, εἶναι ὀντολογικό! Τό διακύβευμα εἶναι πάρα πολύ μεγάλο, εἶναι τεράστιο! Ὅταν ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει νά ἀναγνωρίζει ὅτι ἐνεργεῖται ἐντός του ἕνα τόσο καταστροφικό πάθος πού τόν ἐλέγχει πλήρως καί τόν εὐτελίζει, ὑπάρχει ἡ ἐλπίδα, ὑπάρχει ἡ δυνατότητα, πάντοτε μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ, νά ἔλθει εἰς ἑαυτόν καί νά μετανοήσει. Δέν οἰκοδομοῦμε, ὅταν λέγουμε σέ ἕνα ἄνθρωπο πού ἔχει ἕνα ὁποιοδήποτε πάθος ὅτι ὅλα εἶναι καλά, ὅλα εἶναι φυσιολογικά, διότι καί ἐκεῖνος τότε προχωρεῖ ἀμέριμνος μέ τήν ζωή του χωρίς νά συνειδητοποιεῖ τό βάρος τῶν πράξεών του καί τίς συνέπειες πού αὐτές ἔχουν γιά τόν ἴδιο, τήν οἰκογένειά του, τά παιδιά του καί τήν κοινωνία.

  Πέραν τῶν ἄνω διεθνῶν συμβάσεων ὑπάρχει καί τό ἑλληνικό Σύνταγμα, τό ὁποῖο ρητῶς στό ἄρθρο 21 προστατεύει τήν οἰκογένεια, τόν γάμο, τήν μητρότητα, τήν παιδική ἡλικία. Καί ἐνῶ τό Σύνταγμα προστατεύει τήν μητρότητα, ὡστόσο ἐμεῖς, στό πλαίσιο ἑνός δικαιωματισμοῦ χωρίς ὅρια, ὅλες αὐτές τίς ἱερές ἔννοιες, ὅπως τῆς μητρότητας, τοῦ πατέρα καί τῆς μητέρας, θέλουμε νά τίς ἐξοβελίσουμε. Καί μέ τί θά τίς ἀντικαταστήσουμε; Καί τί μηνύματα θά δώσουμε στά παιδιά μας; Καί πῶς αὐτά μέ τό γονέας 1 καί τό γονέας 2 θά μπορέσουν νά πορευθοῦν στήν ζωή τους; Τά παιδιά θέλουν ἕνα σταθερό καί ὑγιές περιβάλλον μέ ἀξίες καί θετικά πρότυπα, σύμφωνα μέ τήν παράδοσή μας, ἔτσι ὥστε μέσα σέ αὐτό τό περιβάλλον νά μπορέσουν νά ἀναπτυχθοῦν καί νά δώσουν στήν κοινωνία ὅ,τι καλύτερο τούς ἔχει χαρίσει ὁ Θεός. Ὅταν ἐμεῖς οἱ μεγάλοι δημιουργοῦμε στά παιδιά μας τέτοιες διαστρεβλώσεις καί συγχέουμε τίς ἔννοιες, πῶς θά μπορέσουν αὐτά νά ὀρθοποδήσουν; Ἐδῶ ἐμεῖς οἱ μεγάλοι καί τρομάζουμε νά βροῦμε μία ἄκρη σέ ὅλα ὅσα ἀκούγονται καί γράφονται. Τά παιδιά -γιά τά ὁποῖα ὁ Κύριος εἶπε ὅτι σέ αὐτά ἀνήκει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (Λουκ. ιη΄ 15-17)- εἶναι ἰδιαίτερα εὐαίσθητα καί δυστυχῶς ἀποτελοῦν τόν ὑπ’ ἀριθμόν 1 στόχο τῶν διεφθαρμένων πολιτικῶν καί τῶν πατρόνων τους, οἱ ὁποῖοι γνωρίζουν πολύ καλά ὅτι ὅσο τά παιδιά παραμένουν παιδιά, δύσ­κολα θά ἐπιβληθεῖ ἡ ἀνηθικότητα στήν κοινωνία.

  Ἀλλά τί ἄλλο κάνουν μέ αὐτό τό νόμο; Δυστυχῶς προσπαθοῦν νά ὑπονομεύσουν ἕνα βασικό θεμέλιο τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου πού εἶναι τό ἴδιο του τό φῦλο. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει μία ταυτότητα καί ἡ ταυτότητά του προσδιορίζεται -ἀνάμεσα σέ ἄλλα στοιχεῖα- καί ἀπό τό φῦλο του, πού εἶναι ἕνα βασικό στοιχεῖο τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ του. Ὅταν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι καταστρέφουμε τό φῦλο, ἕνα βασικό στοιχεῖο τῆς προσωπικότητας τοῦ ἀνθρώπου, πού προστατεύεται ἀπό τό ἴδιο τό Σύνταγμα στό ἄρθρο 5 παρ.1, ἀλλά καί στό ἄρθρο 2 παρ.1 πού ἀναδεικνύει τήν ἀξία τοῦ ἀνθρώπου ὡς ὕψιστο πολιτειακό ἀγαθό, εἶναι μαθηματικά βέβαιο ὅτι ὁδηγούμεθα στήν καταστροφή. Οἱ διατάξεις τοῦ Ν. 4491/2017 πού δίδουν τήν δυνατότητα σέ ἕνα 15χρονο παιδί, ἔστω ὑπό προϋποθέσεις, νά ἀλλάξει τό φῦλο του, εἶναι ὀλέθριες. Διότι δέν πρέπει νά χάσουμε τό δάσος, βλέποντας τά δένδρα. Μέ τίς πρός ψήφιση διατάξεις προσβάλλεται βάναυσα ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως αὐτή ἀναγνωρίζεται ἀπό τό Σύνταγμά μας καί ἀπό ἄλλες διεθνεῖς συμβάσεις. Ἡ προσβολή τῆς ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου σημαίνει προσβολή τοῦ ἰδίου τοῦ πολιτεύματος, τό ὁποῖο ὁδηγεῖται μαθηματικά στήν κατάλυση τῆς δημοκρατίας, δηλ. στήν τυραννία. Ἐάν δέν ὑπάρχει ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου ἤ ἐάν αὐτή ἡ ἀξία εὐτελισθεῖ, τότε ὁ ἄνθρωπος θά καταντήσει νά εἶναι χειρότερος ἀπό τά ζῶα (Ψαλμ. μη’ 21 : ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι καί ὡμοιώθη αὐτοῖς). Καί δυστυχῶς ἐκεῖ θά ὁδηγήσει αὐτός ὁ ἄκρατος καί χωρίς ὅρια δικαιωματισμός καί οἱ συνέπειες πού θά κληθοῦμε νά ἀντιμετωπίσουμε θά εἶναι πολύ δυσμενεῖς καί γιά τόν λαό μας καί γιά τό πολίτευμά μας.

  Καί λέγουμε ὅτι ὁ δικαιωματισμός αὐτός εἶναι χωρίς ὅρια, διότι τό σύν [+] στήν κοινότητα τῶν ΛΟΑΤΚΙ+ [Λεσβίες, Ὁμοφυλόφιλοι, Ἀμφιφυλόφιλοι, Τρανσεξουαλικοί, Κουίρ (Queer), Ἰντερσεξουαλικοί] παραπέμπει καί σέ ἄλλες πρακτικές, πού ἐνῶ σήμερα εἶναι ρητῶς ἀπαγορευμένες ἀπό τόν νόμο (π.χ. ἡ γυμνότης, ἡ πολυγαμία, ἡ αἱμομειξία, ἡ παιδεραστία, ἡ κτηνοβασία κλπ) αὔριο -μέ τήν καταστροφική ἀνοχή καί ἀδιαφορία πού ἐπιδεικνύουμε- μπορεῖ κάλλιστα νά νομιμοποιηθοῦν καί νά προβάλλονται μάλιστα ὡς πρόοδος!

  Ἄς ἐπανέλθουμε ὅμως στό σύμφωνο συμβίωσης πού καθιερώθηκε τό 2015 μέ νόμο (Ν. 4356/2015), ὁ ὁποῖος -μέ σειρά διατάξεων- καλύπτει ὅλες τίς περιπτώσεις πού ἀναφύονται στό πλαίσιο τοῦ συμφώνου αὐτοῦ, ἔτσι ὥστε καί ἕνα ζευγάρι δύο ἀνθρώπων πού ἔχουν τό ἴδιο φῦλο νά δύναται, στά πλαίσια τοῦ νόμου καί τῆς κοινωνίας πού ζοῦμε, νά ἀπολαύει τά δικαιώματά του καί νά μή αἰσθάνεται μειονεκτικά ἀπέναντι σέ ἄλλους. Τό νά ἐξομοιώνουμε ὅμως ἕνα ἱερό θεσμό ὅπως εἶναι ὁ γάμος, μέ τό σύμφωνο συμβίωσης, πού ἀπό τήν φύση του καί τήν λειτουργία του ἔχει ἄλλους σκοπούς καί προϋποθέσεις, εἶναι νομικά ἀδόκιμο. Γνωρίζουμε ὅτι ἕνα σύμφωνο συμβίωσης μπορεῖ νά λυθεῖ καί μέ μία ἁπλή μονομερῆ συμβολαιογραφική πράξη. Μπορεῖ βέβαια ἡ πράξη αὐτή νά εἶναι διμερής, δηλ. νά ἔλθουν καί τά δύο συμβαλλόμενα μέρη καί νά προβοῦν ἐνώπιον συμβολαιογράφου στήν λύση τοῦ συμφώνου -τόσο ἁπλό εἶναι, ἀλλά μπορεῖ νά λυθεῖ καί μονομερῶς μέ κάποιες προϋποθέσεις (ἐπίδοση στόν Εἰσαγγελέα τῆς προσκλήσεως γιά συναινετική λύση τοῦ συμφώνου, ἡ ὁποία δημοσιεύεται σέ δύο ἐφημερίδες καί πάροδος 3μήνου ἀπό τῆς ἐπιδόσεως), κάτι πού δέν προβλέπεται στήν περίπτωση τῆς λύσεως τοῦ γάμου (πού λύεται μόνον εἴτε μέ δικαστική ἀπόφαση, εἴτε μέ διμερῆ συμβολαιογραφική πράξη). Καί ὀρθῶς δέν προβλέπεται, διότι ὁ γάμος εἶναι ἕνας θεσμός πού θέλει ἡ πολιτεία νά τοῦ προσδώσει ἕνα κῦρος, μία σταθερότητα προϊόντος τοῦ χρόνου καί δέν θέλει οἱ διατάξεις πού ἰσχύουν γιά ἕνα ἁπλό σύμφωνο συμβίωσης νά ἰσχύουν καί γιά τόν γάμο. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τά δικαιώματα τῆς νομίμου μοίρας, τῆς διατροφῆς, τά ὁποῖα ἔχουν ἄλλη ἀντιμετώπιση ἀπό τόν νομοθέτη στήν περίπτωση τοῦ συμφώνου συμβιώσεως καί ἄλλη ἀντιμετώπιση στό παραδοσιακό οἰκογενειακό μας δίκαιο.

  Ἑπομένως οἱ λόγοι πού ὁδηγοῦν τήν κυβέρνηση νά εἰσηγεῖται καί τόν νομοθέτη νά θεσπίζει γάμο μεταξύ ὁμοφυλοφίλων δέν ἔχουν σχέση μέ τά νομικά, ἀλλά διαφαίνεται ὅτι ἀπορρέουν ἀπό αὐτό πού ὁ Ἀπόστολος Παῦλος χαρακτηρίζει ὡς τό μυστήριον τῆς ἀνομίας (Β’ Θεσ. β’ 7), τό ὁποῖο σαρώνει τά πάντα, μέ τήν δική μας δυστυχῶς ἀνοχή καί ἀδιαφορία. Διότι μᾶς λέγουν -καί οὐδέν ἀναληθέστερον αὐτοῦ- ὅτι ἡ Εὐρώπη ἐπιβάλλει νά ψηφισθοῦν αὐτοί οἱ  νόμοι,  ἐνῶ  ἡ  πρα­γματικότητα εἶναι ὅτι κανένα εὐρωπαϊκό ὄργανο δέν ἔχει ζητήσει ἐπίσημα τήν ψήφιση τῶν νόμων αὐτῶν. Βεβαίως, ὑπάρχουν πιέσεις, ὑπάρχουν ἀνισόρροπες ἀπόψεις (βλ. τήν ἀπό 7.1.2014 ἔκθεση τῆς αὐστριακῆς εὐρωβουλευτοῦ Ulrike Lunacek) πού ἐκφράζονται μέσα στά εὐρωπαϊκά ὄργανα, αὐτό ὅμως δέν σημαίνει ὅτι τά κράτη μέλη δέν ἔχουν τό δικαίωμα ἤ τήν εὐχέρεια στό ἐθνικό τους δίκαιο νά ὑπερασπισθοῦν τόν πολιτισμό τους, τήν ἱστορία τους, τίς παραδόσεις τους, τήν οἰκογένεια, τόν γάμο μέ τήν παραδοσιακή του μορφή, τά δικαιώματα τῆς μητρότητας καί τοῦ παιδιοῦ.

  Τό παιδί εἶναι μία πάρα πολύ σημαντική πτυχή τῆς ὅλης ὑποθέσεως. Ὑπάρχει ἡ περίφημη Σύμβαση τῶν δικαιωμάτων τοῦ παιδιοῦ, ἡ ὁποία υἱοθετήθηκε ἀπό τήν Γενική Συνέλευση τοῦ Ο.Η.Ε. τό 1989 καί ἔχει ἐπικυρωθεῖ ἀπό ὅλες σχεδόν τίς χῶρες τοῦ κόσμου, πρᾶγμα πολύ σπάνιο γιά διεθνῆ σύμβαση. Τήν σύμβαση αὐτή τήν ἔχει ἐπικυρώσει τό ἑλληνικό κράτος τό 1992 (Ν. 2101/1992) καί ρητῶς στό ἄρθρο 3 τῆς συμβάσεως αὐτῆς ἀναφέρεται ὅτι σέ ὅλες τίς ἀποφάσεις πού ἀφοροῦν τά παιδιά πρέπει νά λαμβάνεται πρωτίστως ὑπόψιν τό συμφέρον τοῦ παιδιοῦ. Τό ὑπερψηφισθὲν νομοσχέδιο προσβάλλει βάναυσα τά δικαιώματα τοῦ παιδιοῦ, ἀφοῦ στερεῖ ἀπό τό παιδί τό θεμελιῶδες καί ἀναφαίρετο δικαίωμά του νά ἔχει πατέρα καί μητέρα, πρᾶγμα πού ὁδηγεῖ σέ μία ἰσορροπημένη ψυχοσωματική καί πνευματική ὁλοκλήρωση τοῦ παιδιοῦ, τό ὁποῖο θά μεγαλώσει σέ ἕνα σταθερό καί φυσιολογικό οἰκογενειακό περιβάλλον.

  Περαιτέρω, δίνει τήν δυνατότητα υἱοθεσίας ἤ τεκνοθεσίας στά ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια, χωρίς νά ὑπολογίζονται διόλου τά δικαιώματα τῶν πρός υἱοθεσία παιδιῶν, τά ὁποῖα εἶναι ἐντελῶς ἀπόντα στήν σχετική συζήτηση καί οὐδείς ἐκ τῶν εἰσηγητῶν τοῦ νομοσχεδίου ὑπερασπίζεται τά δικαιώματά τους. Βλέπουμε δηλ. ὅτι ἡ κοινωνία μας ὄχι μόνον δέν προστατεύει τά πιό ἀδύναμα μέλη της, τά παιδιά, ἀλλά τά ἐκθέτει σέ μεγάλους κινδύνους, ἀφοῦ θά κληθοῦν τά πρός υἱοθεσία παιδιά νά μεγαλώσουν μέσα σέ προβληματικές «οἰκογένειες» μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται.

  Συνειδητοποιώντας τό μέγεθος τῆς δολιότητας, μέ τήν ὁποία ἡ ἑλληνική πολιτεία θεσπίζει διατάξεις πού προσβάλλουν εὐθέως τά δικαιώματα τοῦ παιδιοῦ, πού εἶναι τό πλέον εὐαίσθητο καί ἀδύναμο τμῆμα τῆς κοινωνίας μας, ὁ καθένας καταλαβαίνει ὅτι οἱ λόγοι πού τὶς ἐπιβάλλουν εἶναι πέραν καί πάνω ἀπό ὅσα ἕνας κοινός νοῦς μπορεῖ νά κατανοήσει. Δυστυχῶς φαίνεται οἱ ἀντζέντες μέ βάση τίς ὁποῖες νομοθετοῦν οἱ σύγχρονοι νομοθέτες καθορίζονται σέ κλειστά καί σκοτεινά κέντρα, τά ὁποῖα εἶναι παντελῶς ἀνεύθυνα, ἀφοῦ δέν λογοδοτοῦν σέ κανένα, καί αὐτό εἶναι πάρα πολύ ἐπικίνδυνο, ἀφοῦ δέν μποροῦμε νά συλλάβουμε σέ ποιά κοινωνία θά ξημερώσουμε. Καί ἐάν ἐμεῖς εὔκολα καί ἀψήφιστα ἀποδεχθοῦμε στό ὄνομα ἑνός ἄκρατου δικαιωματισμοῦ τήν ἐξίσωση πραγμάτων ἀνομοίων, θά ἔχουμε διαπράξει ἕνα ὀλέθριο σφάλμα.

  Ἀναφερόμεθα σέ ἀνόμοια πράγματα, διότι ἕνας ἀπό τούς βασικούς νομικούς λόγους πού ἐπιβάλλουν τήν κατάργησιν τοῦ νόμου εἶναι ἡ διαστρέβλωση τῆς ἔννοιας τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητας, πού γίνεται ἀπό τούς δικαιωματιστές, οἱ ὁποῖοι μᾶς λέγουν ὅτι, ἐάν δέν εἶχε ψηφισθεῖ, τότε θά εἴχαμε παραβίαση τῆς ἀρχῆς τῆς ἰσότητας, ἀφοῦ ὁ νόμος θά ἀντιμετώπιζε μέ διαφορετικό τρόπο τούς ὁμοφυλόφιλους σέ σχέση μέ τούς ὑπολοίπους. Ὅπως ὅμως γνωρίζουμε, ἡ ἰσότητα δέν εἶναι τυπική ἤ ἀριθμητική, ἀλλά εἶναι οὐσιαστική καί ἀναλογική. Καί περαιτέρω, σύμφωνα μέ τήν ἀρχή τῆς ἰσότητας, ἐπιβάλλεται οἱ ὅμοιες περιπτώσεις νά ἀντιμετωπίζονται μέ ὅμοιο τρόπο, ἀλλά καί οἱ ἀνόμοιες περιπτώσεις νά ἀντιμετωπίζονται μέ ἀνόμοιο τρόπο. Δέν μπορεῖ καί δέν πρέπει νά ἐξισώνεται ὁ γάμος μίας παραδοσιακῆς οἰκογένειας μέ τό σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ δύο ἀνθρώπων τοῦ ἰδίου φύλου. Εἶναι φανερό ὅτι ἡ μία κατάσταση εἶναι φυσική (κατά φύσιν) καί ἡ ἄλλη κατάσταση εἶναι ἀφύσικη (παρά φύσιν). Ἐκ τῶν πραγμάτων δέν μπορεῖ νά ὑπάρχει στό πλαίσιο τῆς συμβίωσης δύο ἀνθρώπων τοῦ ἰδίου φύλου ἡ δυνατότητα φυσιολογικῆς γέννησης ἑνός παιδιοῦ. Ὄφειλε ὁ νομοθέτης νά λάβει ὑπόψιν του ὅλα αὐτά τά ἐπιχειρήματα, τά ὁποῖα ἀναπόφευκτα, θά τεθοῦν -ἐνόψει τῆς ἀντισυνταγματικότητας τῶν σχετικῶν διατάξεων- πρός κρίση ἐνώπιον τῶν Δικαστηρίων μας, τά ὁποῖα θέλουμε νά πιστεύουμε ὅτι θά δώσουν τίς νομικά πρέπουσες λύσεις.

  Ἕνα ἄλλο ἐπιχείρημα πού προβάλλουν οἱ δικαιωματιστές εἶναι ὅτι σέ 19 χῶρες τῆς Εὐρώπης ἔχει ψηφισθεῖ ὁ «γάμος» τῶν ὁμοφυλοφίλων καί δέν ἐπιτρέπεται ἡ πατρίδα μας νά ὑπολείπεται σέ σχέση μέ τίς χῶρες αὐτές. Θά ἀπαντήσουμε μέ δύο ἐπιχειρήματα. Πρῶτον, ὅτι ὁ παρὼν νόμος σημαίνει εὐθεῖα παραβίαση τῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματος καί τῶν διεθνῶν συμβάσεων πού ἔχουμε ἤδη ἀναφέρει καί ἑπομένως δέν μπορεῖ νά χωρήσει ἰσότητα στήν παρανομία. Οἱ διατάξεις του ὡς ἀντίθετες ἐκείνων τοῦ Συντάγματος καί τῶν Διεθνῶν Συμβάσεων πού ὑπερισχύουν κάθε ἄλλης ἀντίθετης διάταξης νόμου (Συντ. 28 παρ.1), δέν ἔχουν καμμία νομική ἰσχύ. Δεύτερον, ἡ Ἑλλάδα εἶναι μία παραδοσιακή κοινωνία πού ἔχει ἄλλες ἀξίες, ἄλλη ἱστορία, κατά πολύ διαφορετική σέ οὐσιαστικά καί κρίσιμα σημεῖα, ἀπό τίς ἀξίες καί τήν ἱστορία τῶν δυτικοευρωπαϊκῶν λαῶν. Ἡ πατρίδα μας εἶναι μία ὀρθόδοξη χώρα πού προστάτευσε καί νοηματοδότησε μοναδικά τίς ἀξίες τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καί ὀφείλουμε νά μή τήν ἐξισώνουμε μέ ἄλλες χῶρες πού καλῶς ἤ κακῶς, κατά τήν ἄποψή μας κάκιστα, ἔχουν υἱοθετήσει ἄκρως προβληματικές καί ἀφύσικες καταστάσεις.

  Ἕνα ἀκόμη ζήτημα πού πρέπει νά θίξουμε εἶναι τό ζήτημα τῆς παρένθετης μητρότητας. Μᾶς λέγουν οἱ δικαιωματιστές ὅτι θά πρέπει καί τά ζευγάρια δύο ἀνθρώπων τοῦ ἰδίου φύλου νά ἔχουν τό δικαίωμα νά ἔχουν παιδιά, νά ἔχουν τό δικαίωμα νά υἱοθετήσουν ἤ τεκνοθετήσουν. Οἱ διατάξεις τοῦ νόμου (Α.Κ. 1455) πού προβλέπει τόν θεσμό τῆς παρένθετης μητρότητας εἶναι πολύ συγκεκριμένες καί τέτοια δυνατότητα ἐπιτρέπεται μόνον γιά λόγους ὑγείας καί ὅταν ὑπάρχει μία σοβαρή ἀσθένεια ἤ ἕνα σωματικό πρόβλημα πού ἐμποδίζει μία γυναίκα νά τεκνοποιήσει. Τώρα τό πῶς εἶναι δυνατόν αὐτή ἡ κατάσταση, ὅτι δηλ. μία γυναίκα δέν ἔχει τήν δυνατότητα νά τεκνοποιήσει γιά λόγους ὑγείας, νά ἐξισώνεται μέ μία λεγόμενη «οἰκογένεια» πού θέλει νά ἔχει καί αὐτή παιδιά, αὐτό εἶναι κάτι τό ἀδιανόητο. Δέν μποροῦμε εὔκολα νά συλλάβουμε ὅλα αὐτά τά ὁποῖα συμβαίνουν καί δυστυχῶς καί τά μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης μᾶς παραπλανοῦν συστηματικά, ἀφοῦ ἀναφέρθηκε σέ σοβαρή ἐφημερίδα ὅτι δέν πρέπει νά ἀνησυχοῦμε, διότι ἡ κατά παραγγελία τεκνοποιΐα θά ἀποτελέσει ἕνα ἔκτακτο ἐπιπρόσθετο εἰσόδημα γιά τίς πτωχές οἰκογένειες, γιά τίς πτωχές μητέρες κλπ. Ἄν εἶναι ποτέ δυνατόν νά δεχθοῦμε τήν ἐμπορευματοποίηση τῆς μητρότητας, τήν ἐπ’ ἀμοιβῇ τεκνοποιΐα! Γιά ποιόν λόγο θά πρέπει νά τό δεχθοῦμε; Μόνο καί μόνο γιά νά αἰσθάνονται κάποιοι (πάσχοντες κατά τά ἄλλα ἀδελφοί μας) ὅτι εἶναι φυσιολογικοί; Εἶναι δυνατόν αὐτό νά γίνεται εἰς βάρος τῶν δικαιωμάτων τῶν παιδιῶν πού ἀπό πολύ τρυφερή ἡλικία τά ἐξαναγκάζουμε νά στερηθοῦν τήν μητρότητα ἤ τήν πατρότητα καί τά ὑποχρεώνουμε νά βιώνουν ἀφύσικες καταστάσεις σέ προβληματικά «οἰκογενειακά» περιβάλλοντα; Γιατί δέν λαμβάνουμε ὑπόψιν ὅλες τίς κραυγές τῶν παιδιῶν πού ἔχουν μεγαλώσει σέ τέτοιες «οἰκογένειες», τά ὁποῖα περιγράφουν μέ τά πιό μελανά χρώματα τήν κόλαση πού ἔχουν βιώσει; Πρόκειται γιά καθαρή παραφροσύνη! Δέν πρέπει λοιπόν νά σπεύδουμε τόσο εὔκολα καί ἄκριτα νά υἱοθετοῦμε ἀπόψεις πού ἔρχονται σέ ἀντίθεση μέ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ καί μέ τήν φυσική τάξη τῶν πραγμάτων, ἐπικαλούμενοι δῆθεν ἀνθρώπινα δικαιώματα χωρίς ἀντίστοιχες ὑποχρεώσεις.

  Θά κλείσουμε μέ μία γενική παρατήρηση. Ὡς ὀρθόδοξοι χριστιανοί, προσπαθοῦμε νά ἀκολουθοῦμε τόν νόμο τοῦ Θεοῦ. Τί σημαίνει χριστιανός; Εἶναι ἐκεῖνος ὁ σπουδαστής ἤ ὁ καθηγητής πού μελετᾶ τούς νόμους τοῦ Θεοῦ καί ἐνίοτε καλεῖται νά ἀποδείξει στήν πράξη, ἐάν βιώνει ἤ ἐφαρμόζει αὐτά τά ὁποῖα ὑποτίθεται ὅτι ἔχει μάθει. Εἶναι προφανές ὅτι ὅλοι εἴμεθα πάσχοντες καί ἁμαρτωλοί. Ἡ ἁμαρτία ὑπῆρχε, ὑπάρχει καί θά ὑπάρχει γιά πάντα, ὅσο τουλάχιστον ὑπάρχει ἄνθρωπος πάνω στήν γῆ. Ἕνας μόνος ἀναμάρτητος ὑπῆρξε, ὑπάρχει καί θά ὑπάρχει, ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Καί δυστυχῶς ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, προσπαθώντας νά κινηθοῦμε σύμφωνα μέ τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, πολλές φορές δέν τά καταφέρνουμε καί κινούμεθα ἀντιθέτως, ἀλλά τό σημαντικό εἶναι ὅτι δέν παύουμε νά ἐπιζητοῦμε -μέσῳ τῆς μετανοίας- τό ἔλεός Του. Ὅμως ἡ θέσπιση τῆς ἁμαρτίας καί ἡ νομιμοποίησή της, ἀποτελεῖ ἕνα τρομερό σημεῖο τῶν καιρῶν. Ὁ προφήτης Δανιήλ (7ος – 6ος αἰώνας π.Χ.), προφητεύοντας τά χρόνια τοῦ ἀντιχρίστου, χρησιμοποιεῖ μία πολύ δυνατή φράση «τοῦ ἀλλοιῶσαι καιρούς καί νόμον» (Δαν. ζ’ 25). Καί μέ τήν φράση αὐτή θέλει νά μᾶς πεῖ ὅτι, ὅταν θά ἔλθουν τά ἔσχατα χρόνια, θά ὑπάρξουν νομοθετήματα πού θά κάνουν τά ἀφύσικα φυσικά καί τά φυσικά ἀφύσικα.

  Διότι δυστυχῶς, τά παιδιά μας στό σχολεῖο δέν θά μποροῦν νά χρησιμοποιήσουν τήν λέξη «μαμά» ἤ «μπαμπάς», διότι εἴτε ὁ νόμος θά τούς τό ἀπαγορεύει, εἴτε κάποιος συμμαθητής τους πού θά ἔχει υἱοθετηθεῖ ἀπό ἕνα ὁμοφυλόφιλο ζευγάρι, δασκαλεμένος ἀπό τούς «γονεῖς» του, θά ἀπαιτεῖ τήν μή χρήση τῆς λέξης «μαμά» ἤ «μπαμπάς», διότι δῆθεν θά προσβάλλονται τά δικαιώματά του κλπ.

  Θεωροῦμε ὅτι πρέπει νά σταματήσει αὐτός ὁ κατήφορος, στόν ὁποῖο ἔχει περιέλθει ἡ κοινωνία μας. Οἱ διατάξεις αὐτοῦ τοῦ νόμου μᾶς δίδουν μία εὐκαιρία νά κάνουμε τήν αὐτοκριτική μας, νά ἀναλογισθοῦμε ποῦ ἔχουμε σφάλει καί νά μετανοήσουμε, νά προσευχηθοῦμε ἐμπόνως γιά τήν κατάστασή μας καί μέ θάρρος νά σταθοῦμε στό ὕψος τῶν περιστάσεων καί νά μή δώσουμε δικαιώματα ἐκεῖ πού δέν πρέπει νά δοθοῦν. Μέ τίς σκέψεις αὐτές, καλοῦμε ἀπό τό βῆμα τοῦ Ο.Τ. ὅλους τούς βουλευτές μας, γιά ὅλους τούς ἄνω λόγους καί γιά ἄλλους πού ἔχουν ἀναπτύξει ἄλλοι πολύ καλύτερα ἀπό ἐμᾶς, νά ἀπαιτήσουν τὴν κατάργηση τοῦ νόμου, θεωρώντας ὅτι ἔτσι συμβάλλουν στήν ὀρθή λειτουργία τοῦ πολιτεύματος, τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ γάμου, τῆς οἰκογένειας καί τοῦ παιδιοῦ.