Ἡ ἐσχάτη πάλη τοῦ εὐσεβοῦς (χριστεπωνύμου) λαοῦ μετὰ τῶν ἀσεβῶν ποιμένων. «Ποιμένες πολλοὶ διέφθειραν τὸν ἀμπελῶνα μου, ἐμόλυναν τὴν μερίδα μου» (Ἰερ. 12,10).
Γράφει ὁ κ. Δημήτριος Β. Ἐμμανουήλ, Ἱεροψάλτης
Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Σεβαστὸς ἱεροκήρυκας ἀπὸ τὴν Καστοριὰ παρατήρησε πὼς ἡ ἐποχή μας, ἐποχὴ μεγάλης ἀποστασίας, χρειάζεται ἕναν Ἠλία ποὺ θὰ κατεβάζει φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ, γιὰ νὰ κάψει ἀσεβεῖς κυβερνῆτες, βασιλεῖς, ἀρχιερεῖς καὶ λοιποὺς ἡγεμόνες, ὅλους ἐκείνους ποὺ ὑπέκυψαν στὰ θεομίσητα σαρκικὰ πάθη, ποὺ ἂν καὶ κυβερνῆτες (χριστεπώνυμων λαῶν) ὑποτάχθηκαν στὰ ἄλογα πάθη καὶ στὶς ἐπιθυμίες τῆς ψυχῆς τους, δηλαδὴ τὴν ὀργὴ καὶ τὸν αἰφνίδιο θυμὸ καὶ τὶς ἄνομες σαρκικὲς ἐπιθυμίες… Μόνον ἔτσι θὰ σταματήσει τὸ μεγάλο κακὸ ποὺ συντελεῖται σήμερα στὸν (χριστιανικὸ) κόσμο, κατέληξε.
Ὅσο ὅμως θὰ ζητεῖται Ἠλίας, ἐμεῖς οἱ ἀμαθεῖς, κυβερνῶντες καὶ κυβερνώμενοι, ἂς διδαχθοῦμε «τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ» καὶ «τὴν ἀγάπη» μέσα ἀπὸ προφητικοὺς λόγους τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Γραικοῦ [1] πρὸς ἐκπλήρωση ἐκείνου τοῦ Κυριακοῦ λόγου ποὺ βρίσκεται στὴν παραβολὴ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ πτωχοῦ Λαζάρου: «Εἶπε δὲ εἰς αὐτὸν ὁ Ἀβραάμ• ἐὰν δὲν ἀκούσουν τὸν Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας, δὲν θὰ πεισθοῦν καὶ ἂν ἀκόμη ἀναστηθῆ κάποιος ἐκ νεκρῶν» (Λουκ. 16,31).
1. Ἂς προσέχουν καλά, ὅσοι θέλουν
ἐπὶ τῆς γῆς, «χριστεπώνυμον λαὸν»
νὰ κυβερνοῦν
Λέγει ὁ ἅγιος Μάξιμος («Πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς ἡγέτας»): «Ἂς ζητήσουμε συνετὰ καὶ ἂς κατανοήσουμε ὀρθὰ ποιὰ εἶναι ἡ δύναμις τοῦ θείου λόγου, ὅπου λέγει: «ποιμένες πολλοὶ διέφθειραν τὸν ἀμπελῶνα μου, ἐμόλυναν τὴν μερίδα μου» (Ἰερ. 12, 10). Ἀξίζει πολὺ νὰ μεριμνοῦν καὶ νὰ τηροῦν αὐτὸν τὸν θεῖο λόγο ὅσοι θέλουν νὰ κυβερνοῦν ἐπὶ τῆς γῆς θεάρεστα, βασιλεῖς καὶ ἀρχιερεῖς. Διότι, ἐὰν ὁ ἀμπελώνας καὶ ἡ κληρονομία τοῦ Κυρίου, ὁ χριστεπώνυμος λαός, πραγματικὰ ἔχει δοθεῖ στὰ χέρια τους, ποιμένες δὲ τῆς ἱερᾶς αὐτῆς κληρονομίας τοῦ ὑψίστου Δεσπότου εἶναι οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ λοιποὶ ἡγεμόνες, ἂς προσέχουν λοιπὸν καλὰ πῶς τὸν κυβερνοῦν καὶ πῶς διοικοῦν τὰ ζητήματά του, ἐὰν δηλαδὴ σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ ὑψίστου Δεσπότου, «αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν αὐτῶν, ὡς λόγον ἀποδώσαντες» (Πρόβ. Ἑβρ. 13,17) γι’ αὐτοὺς στὸν Ὕψιστο, καθὼς λέγει ὁ θεῖος Ἀπόστολος».
2. Οἱ ποιμένες (βασιλεῖς καὶ ἀρχιερεῖς)
ἐγγυηταί τῶν τοῦ Θεοῦ δικαιωμάτων
«Ἡ ἱερωσύνη καὶ ἡ βασιλεία εἶναι τὰ δύο μέγιστα ἀγαθὰ δωρημένα ἀπὸ τὴν ὑψίστη θεία ἀγαθότητα: Ἡ ἱερωσύνη ἐξιλεώνει πάντοτε τὸν Δεσπότη τῶν ὅλων γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας μὲ ὅσιες προσευχὲς καὶ μὲ ἔπαρση καθαρῶν χειρῶν, καὶ Τὸν κάμνει ἐλεήμονα καὶ εὐδιάλλακτον πρὸς ἐμᾶς· ἡ βασιλεία προνοεῖ γιὰ τοὺς ὑπηκόους μὲ σοφὲς συμβουλὲς καὶ διάφορες ρυθμίσεις καὶ ὑπηρεσίες κυβερνητικὲς μαζὶ καὶ πατρικές, καὶ ἔτσι κρατύνει πάντοτε τὰ βασιλικὰ σκῆπτρα στὸ μέλλον. Μεγάλα πράγματι ἀγαθὰ καὶ τὰ δύο, ὅταν μεταξύ τους συμφωνοῦν ὀρθοδόξως καὶ ὑπακούουν στὸν Ὕψιστο, φυλάγοντας σταθερὰ τὶς σωτήριες ἐντολές Του καὶ τὰ δικαιώματα καὶ ρυθμίζοντας βάσει αὐτῶν πατρικὰ καὶ ἐξουσιαστικὰ τὰ πράγματα τῶν ὑπηκόων. «Μωϋσῆς καὶ Ἀαρών ἐν τοῖς ἱερεῦσιν αὐτοῦ, καὶ Σαμουὴλ ἐν τοῖς ἐπικαλουμένοις τὸ ὄνομα αὐτοῦ (λέγει ὁ θεῖος ψαλμῳδός), ἐπεκαλοῦντο τὸν Κύριον, καὶ αὐτὸς εἰσήκουεν αὐτῶν». Γιατί; «ὅτι ἐφύλασσον τὰ μαρτύρια αὐτοῦ καὶ τὰ προστάγματα αὐτοῦ, ἅ ἔδωκεν αὐτοῖς» (Ψαλμ. 98, 6-7)».
3. Ἡ περιφρόνησις καὶ παρακοὴ
τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ
ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ ἀρχιερεῖς
Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Γραικοῦ: «Λόγος ἕτερος πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς ἡγέτας… καὶ ἀναφορὰ στὴ συντέλεια τοῦ αἰῶνος τούτου» (Ἑρμηνεία στὴν παραβολὴ τῆς συκῆς)
Διαβάζουμε: «Τοὺς παρουσιάζει τὸν καιρὸ τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος καὶ τῆς Παρουσίας του μὲ παραβολὴ καὶ παραστάσεις, λέγοντας: «ἀπὸ δὲ τῆς συκῆς μάθετε τὴν παραβολὴν» (Ματθ. 24, 32-33), τὴν ὁποίαν ἐγὼ τώρα σᾶς ὁμιλῶ ἐν αἰνίγματι. «Ὅταν ἤδη ὁ κλάδος αὐτῆς, εἶπε, γένηται ἁπαλὸς καὶ τὰ φύλλα ἐκφυῆ, γινώσκετε ὅτι ἐγγὺς τὸ θέρος· οὕτω καὶ ὑμεῖς ὅταν ἴδητε ταῦτα πάντα, γινώσκετε ὅτι ἐγγὺς ἐστιν ἐπὶ θύραις» ἡ συντέλεια τοῦ αἰῶνος.
Συκῆ ὁ Κύριος λέγει, ὅπως ἐγὼ νομίζω, ὄχι τὸ δέντρο τοῦτο τὸ αἰσθητὸ καὶ καρποφόρο… Ἀλλὰ συκῆ ἐννοεῖ τὴν μυστικῶς ἀνὰ τὴν οἰκουμένη ἐκτεταμένη ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολικὴ Ἐκκλησία του· κλάδο δὲ καρποφόρο τὸ διδασκαλικὸ λόγο, τουτέστιν τὸ εὐαγγελικὸ κήρυγμα.
Ὅταν μὲ αὐτὸ φωτίζονται καὶ διδάσκονται οἱ ἁπανταχοῦ εὐσεβεῖς ἀπὸ τοὺς προϊσταμένους τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀρχιερεῖς, τότε παρουσιάζεται καρποφόρος στὸν οὐράνιο Φυτουργό της ἡ νοερὰ αὐτὴ συκῆ, καὶ γι’ αὐτὸ λαμβάνει ἄνωθεν τὴν πνευματικὴ εὐλογία καὶ προκόπτει πάντοτε πρὸς τὸ καλύτερο.
Ἐὰν ὅμως ὁ κλάδος της γίνει ἁπαλὸς – ἂν δηλαδὴ δὲν ἔχει στερεὸ τὸν διδασκαλικὸ λόγο καὶ εὐθαρσῆ καὶ ἀπροσωπόληπτο, κατὰ τὸν ἀποστολικὸ θεῖο λόγο ποὺ λέγει: «ἔλεγξον, ἐπιτίμησον, παρακάλεσον, ἐπίστηθι εὐκαίρως ἀκαίρως, ἔργον ποίησον εὐαγγελιστοῦ» (Β΄ Τιμ. 4,2), καὶ διὰ τοῦτο φύλλα μόνον ὁ κλάδος της ἐκφύει, τουτέστιν ἀκαρπία ἀγαθῶν ἔργων, καὶ καλύτερα νὰ εἰποῦμε περιφρόνησι καὶ παρακοὴ τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, λόγῳ τῆς πολλῆς ἀμέλειας τῶν ποιμένων – δὲν λαμβάνει ἄνωθεν τὴν πνευματικὴ εὐλογία, ἀλλὰ θὰ ἀκούση «ἔκκοψον αὐτήν, ἱνατὶ καὶ τὴν γῆν καταργεῖ» (Λουκ. 13,7) καὶ «μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα» (Ματθ. 21,19)»!
(Οἱ παρακάτω διαπιστώσεις τοῦ ἁγίου Μαξίμου -ποὺ γεννήθηκε στὴν Ἄρτα στὰ 1470 μ.Χ. περίπου -συγκλονίζουν): «Καὶ πότε ἄλλοτε περισσότερο θὰ γίνη ἁπαλὸς ὁ κλάδος αὐτῆς τῆς μυστικῆς καὶ θείας συκῆς καὶ θὰ ἐκβάλη φύλλα, παρὰ τώρα ποὺ δὲν ὑπάρχει κανείς,
πού νὰ διδάσκη μὲ ἐπιμέλεια,
οὔτε νὰ τιμωρῆ τὶς ἀταξίες,
οὔτε κανεὶς νὰ παρηγορῆ τοὺς ὀλιγοψύχους,
οὔτε κανεὶς νὰ βοηθῆ καὶ νὰ φροντίζη γιὰ τοὺς ἀδυνάτους,
οὔτε κανεὶς νὰ ἐλέγχη τοὺς ἐναντιούμενους πρὸς τὸν λόγο τῆς εὐσεβείας,
οὔτε κανεὶς νὰ ἐπιτιμᾶ τοὺς ἀναισχύντους,
οὔτε κανεὶς νὰ ἐπιστρέφη τοὺς πεπλανημένους ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἔντιμη χριστιανικὴ ζωή,
οὔτε κανεὶς ποὺ γιὰ τέλεια ταπεινοφροσύνη νὰ ἀποφεύγη τὰ ἱερατικὰ ἀξιώματα, οὔτε ἀπὸ θεῖο ζῆλο νὰ ζητᾶ, ὥστε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀνομοῦν καὶ ἀτακτοῦν νὰ διορθώνη.
Ἀλλὰ ἀντίθετα μάλιστα θὰ εὕρης τώρα τὸ τολμηρό: ὅλοι εἶναι ἕτοιμοι νὰ τὰ ἀγοράσουν μὲ μεγάλα δῶρα (ἐνν. τὰ ἱερατικὰ ἀξιώματα), ὥστε νὰ ζοῦν πάντοτε μὲ ἀργία καὶ δόξα καὶ κάθε ἀνάπαυσι.»
4. Ὢ τιμιώτατοι ποιμένες! Προσέξετε καλὰ τὸν μακάριον Παῦλον, ὁ ὁποῖος ρητῶς λέγει διὰ ἐσᾶς τοὺς ποιμένας καὶ διὰ τὴν ἀπολογίαν, τὴν ὁποίαν ὀφείλετε νὰ δώσετε ἐνώπιον τοῦ ἀδεκάστου Κριτοῦ
Ὁ ἅγιος Μάξιμος, ποὺ κοιμήθηκε ἐν Κυρίῳ τὸ σωτήριο ἔτος 1556 στὴν Μόσχα συνεχίζει τὴν ἑρμηνεία στὴν παραβολὴ τῆς συκῆς…
«Μοῦ φαίνεται πὼς τώρα εἶναι ὁ καιρὸς νὰ εἰπῶ τὸν λεχθέντα θεῖο λόγο: «πάντες ἐξέκλιναν» τουτέστιν ἀπὸ τὸν σωτήριο δρόμο τῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν καὶ ἀποστολικῶν καὶ πατερικῶν παραδόσεων· «ἅμα ἠχρειώθησαν» (Ψαλμ. 52,4), ποὺ σημαίνει στὴ βιοτή, τὸ λόγο καὶ τὸ ἔργο· καὶ ὅ,τι αὐτὰ ἀκολουθεῖ τὸ παρατρέχω μὲ σιωπή, ἐπειδὴ λυποῦμε αὐτοὺς ποὺ δυσφοροῦν γιὰ τὸν λόγο, τὴν παρρησία καὶ τὸν ζῆλο γιὰ τὴν ἀλήθεια.
Ὤ, πῶς ἀξίως νὰ θρηνήση κανεὶς τὸ σκότος στὸ ὁποῖο κατάντησε τώρα ἡ γενεά μας! «Κύκλῳ οἱ ἀσεβεῖς περιπατοῦσιν» ὡς σκύμνοι ὠρυόμενοι, γιὰ νὰ πλανήσουν μὲ κάθε τρόπο καὶ νὰ ἁρπάξουν ἀπὸ τὸν Θεὸν τοὺς εὐσεβεῖς καὶ νὰ τοὺς προσφέρουν στὸν πατέρα τους τὸν Διάβολο, προσφιλέστατο σ’ αὐτὸν δῶρο.
Οἱ δὲ δικοί μας ποιμένες ἔγιναν ἀναισθητότεροι τῶν λίθων νομίζοντας ὅτι τοὺς εἶναι ἀρκετὸ τότε πρὸς ἀπολογία τὸ νὰ μπορέσουν νὰ σώσουν τὸν ἑαυτό τους, ἐνῷ θεληματικῶς περιφρονοῦν καὶ δὲν κατανοοῦν τὴν θεία φωνή, ποὺ λέγει: «ἐγὼ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός· ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων, ὁ δὲ μισθωτὸς καὶ οὐκ ὤν ποιμὴν θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει, ὅτι μισθωτός ἐστι καὶ οὐ μέλλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων· καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα» (Πρόβ. Ἰωάν. 10, 11-13), τῶν ὁποίων τὸ αἷμα, εἶπε, θὰ ἐκζητήση ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ποιμένων (ἐνν. θρησκευτικῶν)».
Καὶ καταλήγει ὡς ἑξῆς: «Φοβερὴ ἐναντίον σας αὐτὴ ἡ ἀπειλὴ καὶ παντὸς τρόμου πλήρης, ὢ τιμιώτατοι ποιμένες! Ἀκούσατε καὶ τὸν μακάριο Παῦλο τὸν ἀπόστολο, ὁ ὁποῖος ρητῶς λέγει περὶ ὑμῶν καὶ περὶ τῆς ἀπολογίας, τὴν ὁποίαν ὀφείλετε νὰ δώσετε ἐνώπιον τοῦ ἀδεκάστου Κριτοῦ: «ἀδελφοί, εἶπε, πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν», -καὶ ἀκούσατε γιὰ ποιὸ λόγο,- «αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν, εἶπε, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν, ὡς λόγον ἀποδώσοντες» περὶ ὑμῶν (Ἑβρ. 13,17)».
Ἐπίλογος
«Ὅταν εἶδαν οἱ μαθηταὶ τὸ καταπληκτικὸν αὐτὸ γεγονός, ἐθαύμασαν καὶ εἶπαν· “πῶς εἰς τὴν στιγμὴν ἐξηράνθη ἡ συκιά;”. Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· “σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἐὰν ἔχετε ἀκλόνητον πίστιν καὶ δὲν ἀμφιβάλλετε εἰς τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ, ὄχι μόνο τὸ θαῦμα τῆς συκιᾶς θὰ κάμετε, ἀλλὰ καὶ ἂν πῆτε στὸ ὄρος τοῦτο· Σήκω καὶ πέσε εἰς τὴν θάλασσαν, θὰ γίνη. Καὶ ὅλα ὅσα θὰ ζητήσετε εἰς τὴν προσευχήν σας μὲ πίστιν θὰ τὰ λάβετε”» (Ματθ. 21,20- 22).
Ὢ Ἕλληνες, χριστεπώνυμε λαέ,
Ὢ Ἑλλάς, θεοφρούρητο κράτος,
Ὢ πὼς ἀξίως νὰ θρηνήση κανεὶς τὸ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΟ σκότος, στὸ ὁποῖο κατάντησε τώρα ἡ νέα γενεὰ (τῶν πολιτικῶν καὶ ἀρχιερέων) μας! «Κύκλῳ οἱ ἀσεβεῖς περιπατοῦσιν» ὡς σκύμνοι (μικρὰ λιοντάρια) ὠρυόμενοι, γιὰ νὰ πλανήσουν μὲ κάθε τρόπο καὶ νὰ ἁρπάξουν ἀπὸ τὸν Θεὸν τοὺς εὐσεβεῖς καὶ νὰ τοὺς προσφέρουν στὸν πατέρα τους τὸν διάβολο, προσφιλέστατο σ’ αὐτὸν δῶρο.
Δυστυχῶς τόσο ὁ κλάδος ὁ βουλευτικὸς ὅσο καὶ ὁ ἱεροσυνοδικὸς φύλλα (διεθνιστικὰ-οἰκουμενιστικὰ) μόνον ἐκφύει, «τουτέστιν ἀκαρπία ἀγαθῶν ἔργων, καὶ καλύτερα νὰ εἰποῦμε περιφρόνησι καὶ παρακοὴ τῶν σωστικῶν εὐαγγελικῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ» (ἐννοεῖται, λόγω τῆς πολλῆς ἀμέλειας τῶν τιμιώτατων Ἀρχιποιμένων μας ποὺ ἔπαψαν φαίνεται νὰ πιστεύουν στὴν δύναμη τοῦ Ἑνὸς Τριαδικοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἑνὸς Εὐσεβοῦς Ἐπισκόπου, ἀκόμη καὶ Μοναχοῦ).
Ὢ Ἕλληνες,
Ὢ Ἑλλάς,
Μὴν ξεχνᾶς ὅτι «ΘΑ ΝΙΚΗΣΗ Ο ΕΝΑΣ» (π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης): «Ἂν ἔρθη ἐποχὴ ποὺ θὰ ἀκούσουμε καὶ ἐμεῖς ὄχι στὸ θέατρο, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα διωγμός. Καὶ θ’ ἀκουστῆ ἡ λέξη διωγμὸς ἐναντίον τῶν πιστῶν χριστιανῶν, μὴ φοβηθεῖτε, μὴ δειλιάσετε. Ἐγὼ μὲν δὲν θὰ ζῶ πλέον, θὰ βρίσκομαι ὑπὸ τὸν τάφο, ἀλλὰ ἐσεῖς τὴν φωνὴν τῆς Νικομηδείας, τὴν φωνὴ τῶν μαρτύρων, θ’ ἀκούσετε νὰ φωνάζουν, ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρου διωγμὸς καὶ οἱ Ἐκκλησίες καὶ οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ἐπίσκοποι θὰ ἐξαλείψουν τὸ Εὐαγγέλιο, γιὰ νὰ κηρυχθῆ νέον εὐαγγέλιο. Καὶ ὅ,τι γίνεται στὴν Ἀλβανία καὶ ὅ,τι γίνεται σὲ χῶρες μακριά, θὰ γίνη καὶ στὴν Ἑλλάδα, προφητεύω. Ἀλλὰ ἕνα πρᾶγμα νὰ ξέρετε καλά, ὅτι δὲν θὰ νικήσουν οἱ ἄθεοι, ἀλλὰ οἱ πιστοί…» [2].
Πτολεμαΐδα 5 Φεβρουαρίου 2024
Σημειώσεις:
[1] «ΑΓΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΓΡΑΙΚΟΣ, Ο ΦΩΤΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ», Ἐκδόσεις Ἁρμός, Πρώτη Ἔκδοσις Νοέμβριος 1991, Σελ. 143-149 καὶ 162-164. [2] Ἐφημερίδα «Διαφάνεια», Παρασκευὴ 2 Φεβρουαρίου 2024, σελ. 18